De blog van Kobie1

Fabuleuze verkiezingsnacht

2008-11-05T13:48:00.000-08:00

Dinsdagnacht heb ik een nachtje doorgedaan. Niet op café. Die tijd is (bijna) voorbij. Wel op de redactie van Gazet van Antwerpen.

Samen met enkele collega's zorgde ik voor live internetverslaggeving over de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Het werd een memorabele nacht. Tegen vier uur werd duidelijk dat Barack Obama aan het langste eind trok. De knappe speechen van zowel McCain als de nieuwe president maakten me even later bijna euforisch.

Toen ik 's morgens rond zeven uur naar huis reed, moest ik me inhouden om niet luidkeels het liedje Born in the USA van Bruce Springsteen te gaan zingen. Vier uur later, toen ik moest opstaan om opnieuw te gaan werken, was die neiging plots verdwenen.

Videoclip Baboons

2008-10-30T12:50:00.001-07:00

Vorig weekend heeft mijn broer Sander een videoclip opgenomen voor de bekendste Turnhoutse rockgroep: The Baboons. In de hoofdrol speelt DJ Overdose, een beest van een deejay met een karakterkop van hier tot in Weelde. De clip is hier te bekijken.

Puffen op de Kale

2008-10-22T12:59:00.001-07:00

Vandaag is in Frankrijk de Tour 2009 voorgesteld. Op het eerste gezicht ziet die er veelbelovend uit. Vooral de rit naar de top van de Mont Ventoux op de voorlaatste dag belooft vuurwerk.

Toch heb ik een dubbel gevoel bij zo'n uitschieter buiten formaat in het slot van een wielerwedstrijd buiten formaat. Al jaren pleiten specialisten ervoor om de Tour minder zwaar te maken. Reden: het dopingspook verjagen. Een beklimming van de Kale berg na bijna drie weken koers past allesbehalve in dit plaatje. Als er één moment is waarop renners geneigd kunnen zijn om Russische roulette te spelen, is het dan wel.

Anderzijds heeft de afgelopen Ronde van Frankrijk aangetoond dat renners die chemische producten gebruiken om sneller te fietsen, keihard in het asfalt bijten. Ricco, Piepoli, Schumacher en de charismatische Bernhard Kohl zullen volgend jaar de boel op de Mont Ventoux alvast niet opnieuw kunnen belazeren. Hopelijk zijn de renners van de CSC-ploeg van meester-bedrieger Bjarne Riis, die nog niet gepakt maar wel erg verdacht zijn, tegen dan ook tot de orde geroepen.

Ondertussen ben ik zelf ook aan het trainen om de Kale berg in mei van volgend jaar naar boven te vliegen. Joggen, fietsen, kickboksen: alles is goed om toch maar terug een beetje conditie in mijn lijf te krijgen. En moest het niet lukken met training alleen, klop ik wel eens aan bij Erik Wijmeersch.

Busby Babes

2008-07-21T12:02:00.000-07:00

Afgelopen weekend ben ik met Jaan L. naar het Britse Manchester gevlogen (dankzij goedkope vliegtickets van Dirk M.). Een prachtige stad, met veel mooie gebouwen, leuke uitgaansfaciliteiten en een gezellige, ontoeristische sfeer.

Het toppunt van de citytrip was het bezoek aan het stadion van voetbalploeg Manchester United. De rondleiding die we daar kregen, stond voor een groot deel in het teken van de dramatische vliegramp met de zogenaamde ‘Busby Babes’ – het legendarische voetbalteam onder leiding van manager Matt Busby.

In 1958 kwamen verschillende spelers van Man U om toen hun vliegtuig op de luchthaven van München verongelukte. Het toestel geraakte van de startbaan, reed door een hek en botste daarna tegen een boom, een gebouw en een houten schuur met daarin een vrachtwagen. De gevolgen waren niet te overzien. Het vliegtuig vloog in brand en van de 43 inzittenden waren er 21 op slag dood. Enkele weken later liep het dodenaantal op tot 23, toen nog twee ‘overlevenden’ stierven.

Nu, precies vijftig jaar later, hangt in het stadion van Manchester nog steeds een klok die het tijdstip van de crash aangeeft: 15:04. Onder de hoofdtribune is een lange tunnel die herinnert aan het drama van München. Onze gids gaf daar een prachtige speech, die gemakkelijk kon tippen aan die van Russel Crow (alias John Nash) in de film A beautiful mind, of aan die van dezelfde Russel Crow (alias Maximus Decimus Meridius) in de film Gladiator.

De speech begon zo:

“After the crash, Matt Busby build a new team. In that team, there were players like Bobby Charlton (who survived the terrible crash!), Dennis Law ánd Georgie Best. Within ten years, we rose up like a feniks. And in 1968, we won the European Cup Final. We were on top of the world again!”

En eindigde zo:

“Now, fifty years later, we still have a flame in this tunnel. A flame (zie foto) that never fades. It reminds us of our history. We don’t ever need a new stadium. We don’t ever need a new history. Our history is here, in this walls.” (Waarop hij een wijsvinger opstak naar een van de muren.)

Volgens mij had onze gids deze speech al honderd keer voor de spiegel gegeven. Tweehonderd keer voor zijn vrouw. En tienduizend keer voor publiek. Maar als ik hem morgen opnieuw zou kunnen beluisteren, ik zou meteen terug naar Manchester vliegen.

Koers in crisis

2008-06-30T03:15:00.000-07:00

Wat is er aan de hand met het Belgische wielrennen? Gisteren werd de schieronbekende Jürgen Roelandts nationaal kampioen op de weg. Hij kon in de sprint maar net een veldrijder (Sven Vanthourenhout) achter zich houden – u weet wel: zo’n renner vol modder op een fiets met dikke bandjes.
Maar wat eigenlijk nog veel erger is: tijdens de nieuwelingenwedstrijd in Turnhout van afgelopen zondag werd het Belgische wielrennen in de pan gehakt door een bende Hollanders. In de einduitslag zijn de eerste acht plaatsen voor noorderburen. Pas nummer negen en tien zijn van eigen bodem. Dat is op zijn zachtst gezegd beschamend. Waar zitten potverdorie al die nakomelingen van Turnhoutse wielerhelden als Willy In ’t Ven, Ortaire Goossens (foto), Ludo Giesberts en Kobe Verheyen?

Hup Holland hup

2008-06-25T03:09:00.000-07:00

Afgelopen weekend ben ik samen met (v.l.n.r.) Jaan L., Casper P. en Jo S. richting Eindhoven gesneld om de match van Oranje tegen Rusland bij te wonen. We hadden gerekend op een spetterende overwinning van onze noorderburen. Maar Andrei Arshavin – een modeontwerper uit Sint-Petersburg – dacht er anders over. Daar stonden we dan, in onze fel oranje hemdjes. Gelukkig kostten ze maar vijf euro per stuk.
PS. Quizvraag voor 100.000 euro: wie was onze bob?

El Sympatico

2008-06-22T04:09:00.000-07:00

Afgelopen week heb ik me verdiept in de avonturen van de beste Belgische doelman ooit: Jean-Marie Pfaff. De sympathieke voetballegende zou het niet altijd even nauw nemen met de belastingen. Daarom is er een fraudeonderzoek naar hem gestart, waarvan de wortels liggen in een constructie met zwartgeld. Die zou hij acht jaar geleden als commercieel vertegenwoordiger van KFC Turnhout hebben opgezet.

Om na te gaan wat er destijds was gebeurd in Turnhout, begon ik iedereen die iets te maken heeft met de voetbalploeg op te bellen. Allerlei verhalen kwamen naar boven. Over een fictief leningcontract dat de ex-doelman ooit afsloot met een van zijn sponsors. Of over een plotse toename van schaars geklede vrouwen in een lokaaltje boven de kantine van de voetbalploeg. Maar één verhaal tartte alle verbeelding. Het kwam van een vrouw die onder het bewind van Jean-Marie de contacten met de pers onderhield.

“Ik had op een dag een taart gekocht, voor alle aanwezige journalisten”, vertrouwde zij mij anoniem toe. “Ik zette ze op de hoek van de toog in de kantine. Toen de match gedaan was, bleek ze opeens verdwenen. Ik vroeg aan iedereen die in de kantine was geweest of zij mijn taart hadden gezien. Maar niemand kon mij helpen. Tot er plots iemand zei: ‘Ik heb Jean-Marie Pfaff daarnet met uw taart zien wegwandelen.’ Ik ben daarop naar Jean-Marie gestapt om te vragen waar mijn taart was. Eerst ontkende hij dat hij ze gezien had, maar daarna moest hij toch bekennen dat hij ze in zijn auto was gaan zetten. Ik wandelde samen met hem naar zijn wagen om mijn taart terug te halen, want ik kon die journalisten toch niet met een lege maag laten vertrekken? Maar tot mijn grote ontgoocheling bleek dat Jean-Marie de taart al voor de helft had opgegeten. Tussen mij en hem is het nooit nog goed gekomen. Dat ge uweigen zo kunt laten kennen door een onnozel vlaai te stelen, dat vond ik ongelooflijk.”

Misschien heeft El Sympatico zijn bijnaam ook gestolen.

2008-06-12T12:22:00.000-07:00

Tornado Tom

2008-06-12T04:05:00.000-07:00

Omdat ik deze week avonddienst heb, én omdat ik maandag het verschot in mijn nek kreeg, geraakte ik dinsdag pas tegen de vroege middag uit mijn bed. Normaal heb ik na het opstaan wat tijd nodig om wakker te worden. Maar eergisteren was dat even anders.

Toen ik mijn gsm opzette, régende het berichtjes:

“Tom Boonen heeft cokevibes” (getekend: Casper P.)
“Ik heb zin om tegen een boom te rijden” (getekend: Jo S.)
“Tommeke, Tommeke, Tommeke!!??” (getekend: Maarten A.)

Deze boodschappen, van mijn vaste fietsvrienden, lieten weinig aan de verbeelding over: er was iets ernstig aan de hand met nationale trots Tom Boonen. En deze keer was het meer dan een daad van overdreven snelheid. Zoveel was duidelijk.

Op het radionieuws van twaalf uur hoorde ik dat Boonen betrapt was op het gebruik van cocaïne. Hoewel ik niet echt verrast was – de geruchten dat de Balen Express af en toe wat snuift gaan al langer de ronde – vond ik het toch erg voor hem. Erg omdat nu zo ‘zwart op wit’ bewezen werd dat hij soms iets te hard van het leven geniet.

De eerste vraag is nu hoe het verder moet met de carrière van Tom Boonen. En hoe het verder moet met de Belgische wielersport in zijn geheel. Want hoewel er de laatste tijd wel meer Vlaamse renners hun neus aan het venster steken, zit er tot hiertoe geen enkele bij die de Bom van Balen kan vervangen.

Dat Boonen gisteren zelf te kennen gaf dat hij niet is uitgeraasd, dat zijn ploeg en sponsors het vertrouwen in hem behouden, én dat hij sportief niet geschorst wordt, zijn gunstige en vooral hoopgevende signalen. Dat de laatste groene trui niet mee mag naar de Tour is jammer, maar niet onoverkomelijk. Het geeft hem alleszins meer tijd om even tot zichzelf te komen en rust te vinden.

De tweede vraag is hoe het verder moet met Tom Boonen als ‘rolmodel’. Hij heeft zich even laten gaan, ja. Iemand van zijn stand moet beter weten. Nee, hij mag niet te snel rijden, want hij is het gezicht van een actie voor veilig verkeer. En nee, hij mag geen cocaïne gebruiken, want dat is een sportman onwaardig. Maar moeten we, omdat hij deze ‘slippertjes’ maakt, nu plots zijn hoofd afhakken? Na alles wat hij voor zijn sport en onze natie heeft betekend? Ik denk het niet.

Boonen heeft nooit cocaïne gebruikt om harder te kunnen fietsen. Integendeel. Het heeft hem waarschijnlijk conditie gekost. Hij heeft ook nooit zijn ‘volgelingen’ aangezet tot druggebruik, en is duidelijk niet fier op wat hij heeft gedaan.

Sommige andere Belgische ‘rolmodellen’ gaan heel anders om met hun gebruik van partydrugs. Neem nu Tom Barman, als frontman van één van de populairste Vlaamse popgroepen toch ook een tieneridool. Die zei enkele weken geleden in Humo het volgende:

“Coke snuiven doe ik niet meer. Xtc is nu mijn favoriete drug. Het is geweldig omdat je er niet noodzakelijk helemaal mee van de wereld bent én omdat je er nog seks op kunt hebben.”

Geen haan die ernaar kraaide.

Muhammed

2008-05-10T15:32:00.000-07:00

Doordat ik afgelopen week met twee verstuikte polsen werkonbekwaam was na een valpartij met mijn koersfiets, heb ik tijd gehad om een boek te lezen én zelfs tijd om er een stukje over te bloggen.

Het boek ‘Nog altijd de Grootste! Muhammed Ali’ van Marc Hendrickx, dat ik van enkele vrienden kreeg voor mijn verjaardag, las als een sneltrein. Zoals de titel doet vermoeden, gaat het werk over het leven en de carrière van de beste bokser aller tijden.

Dat niemand het fenomeen Ali tot hiertoe in de boksring evenaarde, was voor mij geen geheim. Wat de man buiten de ring klaarspeelde wel. Hij is nog dieper dan diepgelovig, hij speelde een cruciale rol in de ontvoogding van de zwarte bevolking in Amerika en hij – als ik het goed geteld heb – had kinderen bij zes verschillende vrouwen. Hoedje af.

Nadat Ali gestopt is met boksen en de ziekte Parkinson van hem een ander mens maakt, ontpopt hij zich tot een nog groter fenomeen. Hij wordt dé inspiratiebron voor veel mensen met een handicap. Zijn spectaculaire sportieve palmares – drie wereldtitels bij de zwaargewichten! – in combinatie met zijn tot de verbeelding sprekende persoonlijkheid, bezorgen hem eeuwige roem. De titel ‘Sportman van de 20ste eeuw’ en de eer om tijdens de Olympische Spelen van Atlanta de vlam te ontsteken, zijn logische gevolgen.

Auteur Marc Hendrickx slaat in het slot van zijn boek spijkers met koppen:

“Muhammed Ali is al jaren de enige – denkt u dat rustig even door: de énige – persoon die overal ter wereld, op elk continent, geliefd en benaderd wordt door mensen van alle rang, stand en ouderdom. Enkel Elvis Presley had ooit eenzelfde status, en hij was minder bekend in China en in Afrika. Ali, en Ali alleen is ’s werelds beroemdste inwoner.”

Wie trouwens nog steeds denkt dat The Greatest niet meer is dan een weergaloze vechtmachine (zoals op de foto, tijdens de legendarische Rumble in the Jungle tegen George Foreman), slaat de bokszak lelijk mis. Wat dacht u van deze uitspraak:

“We zijn niks op deze aarde. We bezitten niks. We lenen het leven alleen maar even. Dood is de prijs die de ziel moet betalen voor een naam en een gedaante.”

Waarschijnlijk heeft Ali nog gelijk ook.

Cocaïne

2008-01-27T12:57:00.000-08:00

Het is de laatste week weer wat geweest in de wielrennerij. Tom Boonen, de laatste Flandrien, werd door Tom Vannoppen, de laatste in de rij toen het verstand werd uitgedeeld, in verband gebracht met cocaïnegebruik.

Dat was voor Jacques Sys, de hoofdredacteur van Voetbal/Sportmagazine, de ultieme gelegenheid om het wielrennen nog eens goed over één kam te scheren.

In een opiniestuk op de website van Knack schrijft hij het volgende:

“Het gebruik van cocaïne is niet nieuw in de wielersport. De Italiaan Marco Pantani ging eraan ten onder en ook de naam van Frank Vandenbroucke dook in dat verband op. Het probleem is dat renners vaak zo verblind zijn door het geld en door hun zucht naar prestaties dat ze niet meer in staat zijn rationeel te denken. Ze flirten op alle mogelijke vlakken met het extreme en zijn in hoge mate beïnvloedbaar.”

Qua zwart-witdenken kunnen deze uitspraken wel tellen. Als we Jacques Sys mogen geloven, zijn wielrenners een inferieur ras. Hun ogen beginnen te fonkelen als ze een juweeltje zien en om dat juweeltje te bemachtigen kunnen ze van de ene moment op de andere hun hersen (expres in enkelvoud geschreven) af zetten. Tijdens die jacht snuiven ze ook coke, alleen maar omdat ze zien dat de rest het ook doet.

Uiteraard zijn er in het peloton voorbeelden van renners die beantwoorden aan het beeld dat Jacques Sys schetst. In zijn opiniestuk geeft hij zelf Vinokourov als voorbeeld. Volledig terecht. Maar ook in elke andere sport is er wel een snuifkonijn te vinden. Van een hoofdredacteur van een sportmagazine mag je toch verwachten dat hij – zeker voor een coke-verhaal – iets verder kijkt dan zijn neus lang is.

The World’s Greatest

2008-01-13T04:07:00.000-08:00

Zaterdagavond zette de Ghanese Belg Sugar Jackson de Antwerpse Lotto Arena in lichterlaaie. Hij vocht er tegen de Franse kampioen Brice Faradji om de Europese titel in het weltergewicht. Het was de eerste keer dat ik naar een echte bokswedstrijd ging kijken – op een thaibokstornooi na. Maar zeker niet de laatste keer.

Op de tonen van het liedje ‘The World’s Greatest’ van R. Kelly werd Jackson naar de ring geleid. I’m that star up in the sky. Hey, I made it. I’m the world’s greatest.

De beste van de wereld is Sugar op dit moment nog niet. Hij won de titelkamp, maar incasseerde af en toe rake klappen van zijn uitdager. In de zesde ronde ging die – onder luid applaus - plat op de buik. Maar hoewel de Fransman op elk moment opnieuw leek te begeven, bleef hij tot in de laatste ronde dapper knokken. Uiteindelijk moest de groene tafel beslissen dat de Ghanese Antwerpenaar nog minstens voor enkele maanden de beste bokser van Europa blijft.

Sugar Jackson had zeker meer verwacht van de kamp. Van de 26 wedstrijden die hij won, mepte hij zijn tegenstander 22 keer knock-out. De vorige man die hem durfde uitdagen voor de Europese titel, mag omwille van het pak slaag dat hij kreeg nooit nog in de ring.

Toch is het verhaal van de Belgisch-Ghanese bokser uniek. Als Sylvester Stalone dit had gekend voor hij aan de scenario’s van zijn Rockyfilms begon, hadden die er ongetwijfeld helemaal anders uit gezien.

Sugar Jackson zoekt als 16-jarige zijn vader op in België, komt met de juiste mensen in contact om van hem een goede bokser te maken en wordt even later Europees kampioen, hoewel hij zijn sport nog volledig met combineren met allerhande interimjobs. Met het geld dat hij als bokskampioen verdient, koopt hij voor zijn familie een stuk grond in Ghana waarop hij binnenkort ook een huis met elektriciteit en water laat bouwen.

Prachtige mens dus, Sugar Jackson. En ondanks alles heel bescheiden. Toen we zaterdagavond binnenkwamen in de Lotto-Arena, hoorden we een luid gejuich. The World’s Greatest himself kwam even op zijn eentje door de inkomhal gelopen om het talrijk opgekomen publiek te groeten. Zoiets kenmerkt alleen de allergrootsten.

Adieu Der Jan

2007-12-25T04:09:00.000-08:00

Het is vandaag Kerstmis. Voor mij de ideale gelegenheid om een grote poster van mijn gevallen jeugdheld Jan Ullrich voorgoed uit mijn bureau te verwijderen. Met pijn in het hart. Maar met voldoening in het hoofd.

Op de poster – die eigenlijk een grote foto is die ik ooit op de Zesdaagse van Gent kocht – rijdt Der Jan naar zijn memorabele tijdritoverwinning tijdens de Ronde van Frankrijk van 2003. In de kleuren van Bianchi, met de grimas van een grote.

Op weg naar Cap' Découverte, de aankomstplaats van de chrono, laat hij geen spaander heel van Lance Armstrong. De Franse krant L’Equipe titelt de volgende dag: ‘De terugkeer van het wonderkind’.

Heel even lijkt het alsof Jan Ullrich zijn tweede Tour gaat winnen, maar daar is op de poster niets van te zien. Gelukkig, want Armstrong trekt in 2003 voor de zoveelste keer aan het langste eind. Het wonderkind strandt op een tweede plaats. Ook voor de zoveelste keer.

Daarna heeft Der Jan nooit nog zo geschitterd als op die poster. Op het ogenblik dat het kiekje werd genomen, was hij op het hoogtepunt van zijn kunnen. Hoe hij die fantastische prestatie voor elkaar kreeg, zullen we wellicht nooit weten.

Nadat de hele dopingheisa rond Der Jan losbrak, ben ik rotsvast in zijn onschuld blijven geloven. Achteraf gezien was dat waarschijnlijk naïef. Spijt heb ik er niet van, maar gelukkig voel ik me er ook niet bij.

Jan Ullrich is mee verantwoordelijk voor het dopingspook dat nu al jaren alle wielerliefhebbers bang maakt. Zo iemand verdient geen plaats meer op mijn bureau, heb ik zopas beslist. De poster is nog niet verscheurd. Geïnteresseerden mogen hem altijd komen halen. (Ik heb er trouwens nog een van Pantani en Armstrong liggen ook - die ik al veel eerder, maar om dezelfde reden, heb neergehaald.)

PS. Aan alle lezers van deze blog, al zijn er dat door mijn onregelmatig schrijven niet meer zoveel, wens ik het allerbeste voor 2008 toe.

Interview Etienne De Wilde

2007-11-17T05:11:00.000-08:00

Op dinsdag 20 november gaat de 67'ste Zesdaagse van Gent van start. Wat al meer dan een eeuw een groots wielerfeest is, veranderde vorig jaar in een ware nachtmerrie. Op de voorlaatste wedstrijddag sloeg het noodlot toe voor de 30-jarige Isaac Galvez (foto). De Spanjaard overleed na een zware val op de balustrade rond de piste. De zesdaagse werd stopgezet, de pistewereld ging in de rouw.

Ikzelf was getuige van de onfortuinlijke doodsmak, en ik had de eer en het genoegen om voormalig pistekoning Etienne De Wilde - die goed bevriend was met Galvez - hierover voor Gazet van Antwerpen te interviewen. Ik ging afgelopen week bij mijn groot jeugdidool op de koffie, net zoals Galvez, de dag voordat hij naar de andere kant van de horizon vertrok. Hieronder het volledige interview.

Het is zaterdagnacht, 25 november 2006. De jonge Gentse pistebelofte Iljo Keisse heeft op de voorlaatste dag van de 66ste Zesdaagse van Gent net de eerste ploegkoers gewonnen. Tijdens de wedstrijd achter derny's die daarop volgt, rijdt Kenny De Ketele, een ander opkomend Belgisch talent, zijn tegenstanders op zijn beurt het snot voor de ogen. Het publiek in het Gentse Kuipke is in extase. Maar dan start de tweede ploegkoers van de avond.

Bijna halverwege de wedstrijd raken de Spaanse wereldkampioen Isaac Galvez en onze landgenoot Dimitri De Fauw elkaar in een van de twee bochten van de Gentse wielerbaan. De gevolgen zijn verschrikkelijk. De Fauw komt er met wat schaafwonden vanaf, maar zijn Spaanse collega wordt tegen de balustrade rond de piste geslingerd. Als Galvez na zijn doodsmak van bovenaan de piste naar beneden glijdt, ziet het voltallige publiek nog hoe hij in een allerlaatste reflex zijn hoofd beschermt. Maar het kwaad is dan al geschied. Zijn borstkas is door de ijzeren balustrade diep ingedrukt, waardoor zijn adem voorgoed stokt.

Terwijl een toegesnelde dokter de Spanjaard tevergeefs probeert te reanimeren, verkilt de sfeer in het Kuipke. Absolute euforie slaat om in pure tragedie. Galvez' vaste ploegmaat en boezemvriend Juan Llaneras brengt met tranen in de ogen en gsm in de hand het Spaanse thuisfront op de hoogte van het dramatische ongeval. De andere renners kruipen moedeloos in hun cabines, nu en dan in de richting van het onheil kijkend. Maar ze zien niets, want de mensen van het Rode Kruis hebben Isaac Galvez met zeilen vakkundig afgeschermd van het publiek. Die ingreep kan niet voorkomen dat verscheidene toeschouwers onwel worden.

Op het ogenblik dat Galvez onder een ontroerend applaus wordt weggedragen, staat Etienne De Wilde, jarenlang de absolute publiekslieveling in Gent, pijnlijk getroffen toe te kijken hoe zijn zesdaagse wordt verscheurd door een van de zwaarste ongevallen ooit uit de Belgische wielergeschiedenis. "Het ongeval zelf heb ik niet zien gebeuren. Ik bevond me op dat moment in het vipcafé. Maar toen ik ervan hoorde, ben ik meteen naar de piste gegaan. Het was muisstil. Dat had ik nog nooit meegemaakt."

U kende Isaac Galvez goed?

Etienne De Wilde: Vooral zijn ploegmaat Juan Llaneras ken ik goed. Maar Isaac was ook een goede vriend. De dag voordat de vreselijke valpartij gebeurde, nodigde ik beide renners nog uit bij mij thuis. We hebben toen samen koffie gedronken en gebabbeld. Diezelfde dag ben ik 's avonds ook nog bij Isaac geweest. Hij werd gesponsord door Ronny Deschacht, die ik goed ken omdat hij mij ook jarenlang heeft gesponsord. Ronny wou zijn jongens nog wat drinkgeld geven, en ik ben toen samen met hem naar de cabine van Llaneras en Galvez gegaan om hen die fooi te bezorgen. Daar babbelde ik nog even met Isaac over het wedstrijdverloop tijdens de ploegkoers, die net gedaan was.

Wat voor iemand was hij?

Isaac sprak alleen maar Spaans en een heel klein beetje Frans. Omdat ze in het zesdaagsemilieu vooral Engels en Frans spreken, was hij automatisch een beetje teruggetrokken. Maar ondanks dat was hij echt een toffe gast. Toen ik van Stan Tourné (met wie De Wilde heel wat zesdaagses won, red.) vernam wat er precies was gebeurd, kon ik het eerst niet geloven. Maar toen ik Isaac daar even later zag liggen, onderaan de piste, wist ik dat dit slecht zou aflopen.

Niemand verwachtte dat zoiets kon gebeuren.

Inderdaad. Hij moet heel ongelukkig gevallen zijn. Een valpartij op de piste komt wel vaker voor, maar meestal blijft het dan bij wat schaafwonden of in het ergste geval een sleutelbeenbreuk. In al die tientallen jaren dat er zesdaagses georganiseerd worden, is het misschien één of twee keer gebeurd dat er een renner verongelukte.
Stan Ockers kwam in 1956 ook om het leven na een zware valpartij op de piste. Dat was in een wedstrijd achter zware motoren, wat sowieso niet zonder risico's is. Maar in een gewone zesdaagse is zoiets bijna ondenkbaar.

Hoe kon het ongeval dan toch gebeuren?

Door een ongelukkig toeval. Galvez maakte een inhaalmanoeuvre om voorbij Dimitri De Fauw te geraken. Maar die zag Isaac niet aankomen en week uit naar rechts om afgelost te worden op de kop van het peloton. Daardoor botsten ze tegen elkaar, met de bekende fatale afloop.
De pech voor Galvez was dat de botsing helemaal bovenaan in de piste gebeurde. Als zoiets in het midden van de baan had plaatsgevonden, was Isaac nooit tot tegen de balustrade geslingerd.

Galvez kwam zeer ongelukkig op de balustrade rond de piste terecht. Is de Gentse wielerbaan veilig genoeg?

Het is een van de veiligste banen ter wereld. Ik heb op heel wat andere banen gereden die een stuk gevaarlijker waren. Je kan ook weinig veranderen aan de veiligheid van een piste. De ijzeren balustrade bovenaan kan je niet zomaar weglaten. Die moet het publiek beschermen tegen de renners én moet voorkomen dat de toeschouwers te veel over de piste gaan hangen.

Dimitri De Fauw was kapot na het voorval. Treft hij schuld?

Zeker en vast niet. De Fauw zag Galvez niet aankomen omdat hij in zijn dode hoek zat. Zoiets kan bij iedereen gebeuren. Dimitri voelde zich wel meteen heel schuldig en werd compleet hysterisch toen bekend raakte dat Isaac gestorven was. Ik weet niet of hij het ongeluk ondertussen al volledig verwerkt heeft. Ik heb er nooit met hem over gesproken. Het is nu eenmaal gebeurd, en het heeft weinig zin om er telkens opnieuw over te beginnen.

Hebt u Juan Llaneras nadien nog ontmoet?

Ik ben hem op de maandag na het ongeval gaan opzoeken in zijn hotel. Ik wou hem zeker nog gesproken hebben voordat hij terug naar Spanje vertrok. Maar het was een ontmoeting in dramatische omstandigheden. Hij vertelde me aan welke verwondingen zijn boezemvriend nu precies gestorven was. Op zo'n moment kan je weinig zeggen. Zijn vrouw en mensen van de Spaanse wielerfederatie waren ook juist aangekomen. Ik heb hem mijn innige deelneming overgebracht en ben vertrokken. Achteraf heb ik hem nog gebeld om hem proficiat te wensen met zijn wereldtitel in de puntenkoers in Mallorca, maar over Isaac hebben we toen niet gesproken.

Had u verwacht dat hij zo snel weer de draad zou opnemen?

Eigenlijk niet. Na de dood van Galvez overwoog hij te stoppen met wielrennen. Maar hij droomt ervan om nog deel te nemen aan de Olympische Spelen in Peking, en dat heeft hem blijkbaar terug op de fiets gekregen. Ik ben er trouwens zeker van dat hij volgend jaar een gevaarlijke titelkandidaat voor de puntenkoers in Peking is.

Maar hij neemt dit jaar niet deel aan de Zesdaagse van Gent.

Dat is ook logisch. Als hij toch zou deelnemen, zou de fatale gebeurtenis van vorig jaar voortdurend door zijn hoofd spoken. Misschien dat hij volgend jaar opnieuw aan de start staat, maar dat hij er dit jaar niet bij is, komt voor mij zeker niet als een verrassing.

En de andere renners? Zijn zij bang voor een fatale val in Gent?

Dat denk ik niet. Ze weten dat zoiets tijdens eender welke zesdaagse kan gebeuren. Ze beseffen ook dat wat Isaac overkomen is, puur een speling van het lot was.

Bent u blij dat u zelf niet meer de piste op moet?

Nee, helemaal niet. Ik ben nu een trouwe toeschouwer op de Zesdaagse van Gent, maar ik moet toegeven dat ik het plezieriger vond om er zelf als renner rond te rijden. Soms mis ik de momenten wel waarop ik het Kuipke op zijn kop kon zetten, al besef ik dat er in het leven een tijd van komen en van gaan is. Nu word ik tijdens de zesdaagse vaak door vroegere supporters aangesproken, terwijl daar vroeger geen tijd voor was omdat ik me honderd procent op de wedstrijd moest concenteren. Zo'n hele avond babbelen is wel leuk, maar het is voor mij minstens even vermoeiend als een hele avond meerijden in de zesdaagse.

De mensen zijn u dus nog niet vergeten.
Nee, maar er heeft ondertussen wel een generatiewissel plaatsgevonden. Nieuwe, jonge renners maken nu het mooie weer tijdens de zesdaagses. Zij trekken een nieuw publiek aan. Voor dat publiek ben ik vaak een onbekende, heb ik al gemerkt.

Vult de nieuwe generatie de leemte op die u achterliet?

Ik denk van wel. Iljo Keisse rijdt zeer goed en daarnaast zijn er ook nog wel andere Belgische jongens met een pak talent. Maar er is in vergelijking met mijn generatie wel een leemte op het internationale gebied gekomen. Vroeger waren er in het zesdaagsecircuit uit elk Europees land wel enkele grote namen. Op dit ogenblik is het, op enkele uitzonderingen zoals Bruno Risi en Marco Villa na, ver zoeken naar goede Duitse, Italiaanse en Zwitserse pistiers.

Was de concurrentie in uw tijd sterker?

Moest ik nu samen met Stan Tourné rijden, en niet vijftien jaar geleden, dan zouden we waarschijnlijk een pak meer overwinningen behalen. In onze tijd waren er veel meer deelnemende koppels die een zesdaagse konden winnen. En een groot deel van die koppels maakte er bovendien een sport van om jonge renners op alle mogelijke manieren in het verlies te rijden. Tot onsportief rijgedrag toe.
De kliek rond renners als Danny Clarck, René Pijnen en Didi Thurau gedroeg zich op de piste als een maffia. Zo gebeurde het ooit dat een van hen me tijdens een wilde achtervolging op een ontsnapte renner met opzet hinderde, waardoor ik bijna in de balustrade ging.
Zoiets is nu gelukkig onmogelijk geworden. Iemand als Patrick Sercu, die onder meer de plak zwaait in de Zesdaagse van Gent, wil niet weten van onsportief gedrag op de piste. Een renner die nu een collega opzettelijk hindert, kan meteen zijn valiezen pakken. De zesdaagse van vorig jaar heeft aangetoond waar plotse uitwijkmanoevres toe kunnen leiden.

Wie wint dit jaar de Zesdaagse van Gent?

Dat weet ik niet. Ik denk dat Iljo Keisse een goede kans maakt. Maar vooraleer grote uitspraken te doen, moet ik eerst de deelnemerslijst eens grondig bekijken (lacht).

Bos van Wallers

2007-11-05T08:45:00.000-08:00

Afgelopen weekend stond de beroemde Ansaratparty op het programma – samen met Darisdonk Kermis is dat de enige fuif waar ik jaarlijks nog mijn dansschoenen voor aantrek. Hoewel het zeker niet slecht was, moest ik toch vaststellen dat ik voor dat soort van evenementen iets te oud ben geworden.

Met heimwee dacht ik daarom zaterdagavond terug aan de Ansarateditie van twee jaar geleden. Toen ontpopte Jo S. (foto) zich tot ceremoniemeester van de fuifavond. Hij doopte de party om tot ‘Parijs-Roubaix’. Dat gebeurde in die tijd wel vaker. Elke zware avond kreeg de naam van een wielerklassieker. Degene die tijdens het hele feestgebeuren het meeste bier (of andere alcoholische drank) kon verzetten en het langste door kon gaan met dansen, mocht zich tot winnaar kronen.

Jo S. leidde Parijs-Roubaix die avond als geen ander in goede banen. Na elke nieuwe pint kondigde hij aan hoeveel kasseistroken er nog lagen vooraleer we in het beruchte Bos van Wallers zouden arriveren. De spanning was te snijden, en hoe dichter we bij de scherprechter van de Helleklassieker kwamen, hoe meer duidelijk werd dat de ceremoniemeester zélf de wedstrijd naar zijn hand aan het zetten was.

Eens in het bos Wallers aangekomen, ging Jo S. verschrikkelijk tekeer. Vanaf de eerste kassei trok hij plots zijn t-shirt uit, zwaaide die een aantal keer triomfantelijk boven zijn hoofd om vervolgens het stuk textiel in de joelende fuifmassa te laten verdwijnen.

Niemand die nog naar zijn wiel durfde of kón springen.

Of hij even later op de beslissende strook Carrefour de l’Arbre nog even outstanding was, kon noch hijzelf, noch iemand van ons de volgende dag navertellen.

Indiaan Nick (niet voor gevoelige lezers)

2007-09-09T09:00:00.000-07:00

Zaterdagavond gaf pensioenspecialist in spé Jo S. bij hem thuis een barbecue, met alles erop en eraan. Eén van de aanwezigen was Nick O., die voor deze speciale gelegenheid een echte feestoorbel door zijn linkeroor had gestoken (een gekromde bout met aan beide uiteinden een moer - zélfs Hells Angels vinden dit gewaagd). Later op de avond zou diezelfde Nick O. het feestgebeuren tot een ongekend hoogtepunt drijven, door een afgegeten satéstokje – met een diameter van ten minste vier millimeter – door datzelfde linkeroor te priemen. De indiaan in spé gaf daarbij geen krimp.

“Frank VDB: alles wat een Vlaming niét is”

2007-09-08T04:09:00.000-07:00

In zijn laatste boek – De Tour wacht op niemand – laat de legendarische Nederlandse sportreporter Mart Smeets de Vlaamse wielerfotograaf Stephan Vanfleteren aan het woord. De passie en het inzicht waarmee Vanfleteren over binnen- en buitenlandse renners praat, is indrukwekkend. Hij slaagt erin om niet enkel met zijn foto’s, maar ook met zijn bewoordingen, de wielersport en haar vaandeldragers te bieden waar zij recht op hebben: respect en bewondering. Enkele passages:

Vanfleteren over Oerflandrien Briek Schotte (foto).
“Je zag hem lopen als er koers was. Dat lijf, ietwat gekromd, want nog altijd tegenwind. De kop, die geweldige neus en let dan op de houding van de armen en handen. Op de rug gevouwen in een zwarte jas. Formidabel, een standbeeld gelijk, bewegend en al.”

… over Lance Armstrong.
“Ik heb hem eens moeten fotograferen en vroeg even tijd van hem. Gek, maar hij begreep dat. Het was een paar maanden voordat hij hoorde hoe ziek hij was. Hij was op zijn gemak en was geïnteresseerd in wat ik deed. Dat gebeurt niet vaak in ons vak. Meestal gaat het in stilte of in korte zinnen. Bij hem niet, hij vroeg hoe en waar ik werkte en toonde echte belangstelling. Dat verbaast me nog steeds.”

… over Marco Pantani.
“Hij had een kop die mooi was omdat hij zo lelijk was. Maar er zat meer in. Je las alles in die kop, de zege én de nederlaag, zeer complex, maar wel heel interessant.”

… over Johan Museeuw.
“Museeuw is groots in het zichzelf neerhalen. Nooit op de voorgrond, altijd een zachte stem, nooit opscheppen en grootspraak. Bijna op het zielige af. Maar als hij echt nijdig werd, ging hij zo hard fietsen dat alles kraakte. Dan werd hij inderdaad de Leeuw van Vlaanderen, dan won hij groots. Maar daags daarna weer dat kleine. Het is zo typerend voor de Vlaming, het past zo bij ons.”

… over Frank Vandenbroucke.
“Vandenbroucke is wat de Vlaming niét is: pretentieus, grootsprakerig, stoer, opschepperig. Daarom is hij ook gesneuveld. Waar Museeuw die diepgewortelde, bijna spreekwoordelijke onderdanigheid heeft, die alleen op koersdagen kan veranderen in nijd en grootsheid, is VDB een lawaaimaker.”

Ansarat-tijdrit

2007-09-02T11:41:00.000-07:00

Voorbije week zondag vond in Oosthoven de tweede editie van de wereldberoemde Ansarat-tijdrit plaats. Ikzelf stond – in tegenstelling tot vorig jaar – niet aan de start. Weinig trainingskilometers en vooral een manifest gebrek aan zin om meneigen dood te rijden, noopten me tot een rol als wedstrijdcommissaris – samen met Sander V. en Jaan L..

Maar zelfs zonder mijn aanwezigheid, was de concurrentie voor de chronorit van twintig kilometer ijzersterk. Zo stond de top-4 van vorig jaar aan de start (in juiste volgorde: Maarten.A, Casper P., Eddie V. en Jo S.) en waren er ook vier niet te onderschatten nieuwkomers (Christophe B., Mathias P., Jan W. en Gilles B.).

Winnaar van vorig jaar Maarten A. – die vorige week nochtans samen met Jan W. op hoogtestage ging – stond voor de start druk aan de andere deelnemers uit te leggen hoe slecht het hem de laatste tijd verging op training. (“Ik probeerde onlangs nog om een tijdje veertig per uur aan te houden, maar dat ging niet. Daarna probeerde ik om een stukje aan zevenendertig per uur te rijden, maar dat ging ook niet. En toen besloot ik maar om er de brui aan te geven.”) Faalangst van een uittredende kampioen of een manier om de concurrentie zand in de ogen te strooien? Dat kon alleen de wedstrijd uitwijzen.

Jan W. – die dus samen met Maarten A. op voorbereidingsstage ging – had voor de start ook weinig vibes. “Als ik niet aankom, dan ben ik naar huis gereden”, zei hij met een glimlach. Mathias P. en Christophe B. stonden er – ondanks dat het hun eerste deelname was – ontspannen bij voor de start. “Ik ben tevreden met de voorlaatste plaats”, zei de eerste. Waarop de tweede aanvulde: “Ik ben vooral blij dat ik als eerste mag vertrekken, zo sta ik toch zeker éven op kop van de wedstrijd.”

Ondertussen was Jo S. – bijgenaamd Herr Stammen – zenuwachtig de benen los aan het gooien. “Ik hoop maar dat ik beter doe als vorig jaar”, zuchtte hij. “Zoniet besluit ik om de groep te verlaten.” Nieuwkomer Gilles B. – de enige échte renner van het pak – duwde zichzelf wijselijk in de underdogrol – zoals het hoort voor renners van KWV Turnhout. “Ik verwacht niet al te veel, top-3 zou mooi zijn.”

Dé grote favoriet – Casper P., bijgenaamd the black rider – kondigde aan dat hij, na zijn ontgoochelende tweede plaats van vorig jaar, niets aan het toeval had overgelaten. “Verleden jaar had ik op de avond voor de tijdrit iets teveel gedronken. Dit jaar ben ik ook tot half vier op de lappen geweest, maar ik heb daarbij de grens van de tien biertjes niet overschreden.”

Dat the black rider vlak voor de start opeens witte sokken over zijn koersschoenen had getrokken, verraadde dat hij dit jaar in zijn eigen Oosthoven niet nog eens wou verliezen.
Maar dan zou hij wel Eddie V. achter zich moeten laten. Die trainde het hele jaar als een bezetene. “Al heb ik mijn trainingsarbeid de laatste weken wat teruggeschroefd. Hopelijk speelt me dat vandaag geen parten”, aldus de schaduwfavoriet.

Om iets voor half vier beet Christophe B. de spits af. Na hem volgden de andere zeven deelnemers – elk met drie minuten tijd ertussen. Nadat iedereen vlot op weg was gezet, ging wedstrijdcommissaris Jaan L. even het sanitair van de scoutslokalen van Ansarat opzoeken – het was naar eigen zeggen voor een grote boodschap, en hij koos daarvoor een wc met een roze bril. Ook Sander V. hield zich ondertussen nuttig bezig: hij doorzocht de scoutslokalen op zoek naar bier. Het resultaat daarvan was een bak warme Freedompils. Na deze vondst ging Sander V. in alle sereniteit terug aan het werk.

Een dik half uur na de officiële start, kwam Christophe B. als eerste – en mét een zegegebaar, waardoor hij vijf seconden verloor – over de eindmeet. Na hem zou normaal Jan W. volgen, maar die bleef minutenlang weg. Ondertussen stroomde Gilles B. binnen, die in de laatste meters Mathias P. nog had ingehaald. Van Jan W. was nog steeds geen spoor. Keerde hij – zoals hij aankondigde – dan toch stiekem huiswaarts? We begonnen het bijna te vrezen, maar net voordat we alle hoop opgaven stroomde de dappere Jan W. toch binnen – al werd hij op de eindmeet nog voorbijgegaan door een sterk finishende Jo S.. Daarna volgden in sneltreinvaart Eddie V., Casper P. en Maarten A..

Maar wat gebeurde er met Jan W.? En wie nam de felbegeerde tijdrittitel mee naar huis?

Jan W. reed in de finale verloren. Hij kwam opeens aan de Aldi in het centrum van Oud-Turnhout uit. Dat hij de finishlijn toch nog na 41m28 overschreed, bewijst dat hij – zonder pech – aan een sterk nummertje bezig was.

Ook Gilles B. was aan zo’n nummertje bezig. Hij haalde maar liefst twee deelnemers in, en eindigde op 31m04s – wat een kleine minuut beter is dan de snelste tijd vorig jaar. Jo S. eindigde na 32m23s en Eddie V. na 32m06s, maar beter doen dan de renner van KWV Turnhout bleek voorlopig niet haalbaar. Gedoodverfde favoriet Casper P. kwam nog het dichtst in de buurt van de knaltijd van Gilles B., al had zelfs hij 15s langer nodig om het hele traject af te werken. Maarten A. – die als laatste finishte – kon zijn prestatie van vorig jaar niet overdoen en moest 2m11s toegeven op de trotse eindwinnaar.

De einduitslag was:
1. Gilles B.: 31m04s
2. Casper P.: 31m19s
3. Eddie V.: 32m06s
4. Jo S.: 32m23s
5. Maarten A.: 33m13s
6. Christophe B.: 33m30s
7. Mathias P.: 36m08s
8. Jan W.: 41m28s

“Toen ik over de Heerbaan zoefde (de weg tussen Arendonk en Oud-Turnhout waar de wind zondag pal op kop stond, red.), wist ik dat ik er vandaag dicht bij zou zijn”, lachte Gilles B. achteraf. “Normaal lijkt die baan veel langer, en dat is een goed teken.”

Dat de Heerbaan uiteindelijk de scherprechter was tijdens de tweede Ansarat-tijdrit, bleek uit de commentaren van de geklopten achteraf. “Ik reed daar nog nauwelijks dertig per uur”, zuchtte winnaar van vorig jaar Maarten A.. En zelfs the black rider werd op de strook tussen Arendonk en Oud-Turnhout van zijn witte sokken gereden. “Tot ik aan de Heerbaan begon, had ik een gemiddelde van veertig per uur. Maar daarna raakte ik helemaal mijn ritme kwijt.”

De eerlijkheid gebiedt ons natuurlijk te zeggen dat de achttienjarige Gilles B. iets scherper stond dan de overige deelnemers. Maar zijn zware jaren op kot komen er nog aan, dus er is hoop voor de tegenstand.

De top-3 (v.l.n.r. Eddie V., Gilles B., Casper P.)

Pechvogel Jan W..

De vier jaar teveel

2007-08-24T15:13:00.000-07:00

“Ik heb geen zin in het jaar teveel.” Dat zei Peter Van Petegem vrijdag, toen hij eindelijk aankondigde dat hij de wielersport vaarwel zegt. Een goeie keuze van de Peet. Alleen komt hij er wat laat mee. De Zwarte van Brakel kon sinds zijn zege in Parijs-Roubaix (2003) geen deuk meer in een pakje boter rijden – op die ene flits tijdens het WK in Madrid na.

Toch heeft Van Petegem een mooi palmares, waar – zoals hij zelf tot vervelens toe zegt – veel renners jaloers op zijn. Hij won drie keer Omloop het Volk, twee keer de Ronde van Vlaanderen en hij was één keer outstanding in de Hel van het Noorden.

Hij had bakken talent, maar euforische momenten heeft de Oost-Vlaming mij nooit bezorgd. In de nadagen van zijn carrière keek de Peet volgens insiders niet op een glaasje meer of minder. Wijn of Leffe: zolang er maar genoeg in voorraad was.

Nu ja, ieder diertje zijn pleziertje. Maar voor profrenners zijn er grenzen. Van Petegem had beter vier jaar eerder voor de toog gekozen.

Meditatie

2007-08-20T11:53:00.000-07:00

Maandagnamiddag moest ik voor GvA op bezoek bij een man met een wel erg speciale opvatting over terrorisme en criminaliteit. Hij gelooft dat beide vormen van geweld voorkomen kunnen worden, wanneer 350 Belgen elke ochtend en elke avond op hetzélfde moment een kwartiertje mediteren. Let wel: het is niet zomaar mediteren. De personen in kwestie moeten zich in kleermakerszit zetten en vervolgens hun lichaam met kleine sprongetjes op en neer bewegen. Een raar zicht hoor!

Het leven kan gemakkelijk zijn als je iets hebt om in te geloven.

Rory de cameleon

2007-08-17T11:02:00.000-07:00

Volgens Gie Campo, de officiële cartoonist van mijn blog, zou Rory L. - die een fervent sportfietser is - tijdens zijn missie in Afghanistan af en toe zijn stalen ros bestijgen. En zoals een echte militair betaamt, past hij zich daarbij perfect aan de omgeving aan.

Rory live from Afghanistan

2007-08-15T07:00:00.000-07:00

Sinds eind juni zit mijn goede vriend – en collega-ploegleider bij KWV Turnhout – Rory L. (foto) in Afghanistan. Hij is daar niet op reis, maar houdt er – als militair – een oogje in het zeil op de luchthaven van Kaboel. Omdat de soldaten van tegenwoordig over internet beschikken tijdens hun missie, kon ik hem via mail een aantal vragen stellen over zijn belevenissen in dat middeleeuwse land op duizenden kilometers hiervandaan.

Hoe is het in Afghanistan?
Het valt hier goed mee. De Afghanen zijn over het algemeen vriendelijke mensen. Ze zijn wel heel arm. Zo komen hier dagelijks kinderen water schooien aan de poort. Maar als je hen dan een flesje geeft, verkopen ze het gewoon. En de volgende dag staan ze daar met twintig. Wat me wel opvalt is dat – in tegenstelling tot wat men vaak beweert – de plaatselijke bevolking niet afkerig staat tegenover de Westerse wereld. In tegendeel zelfs: ze willen dat de zever in Afghanistan snel ophoudt, zodat ze een normaal leven kunnen leiden.

Wat houdt je opdracht precies in?
Wij moeten de hoofdingang van de luchthaven bewaken. Alle burgers die daar binnenkomen moeten we controleren en fouilleren. We maken ook deel uit van een Quick Reaction Force: als er plots iets gebeurt, moeten we binnen een bepaalde tijd kunnen uitrukken. We bewaken verder de opslagplaats voor kerosine en benzine en letten op dat er in het burgergedeelte van het vliegveld niets gebeurt.

Hoe is de omgang met de Amerikaanse collega’s?
Een klein deel van de Amerikaanse soldaten waant zich God. Maar het merendeel van hen is vriendelijk. Onlangs sprak ik met een soldaat die binnenkort naar Irak moet. Hij had er weinig zin in en was vooral erg bang om te vertrekken. Zijn collega’s – die er al waren geweest – hadden hem verteld dat het daar heel gevaarlijk is en dat je echt constant voor vanalles op je hoede moet zijn.

Wat doe je in Afghanistan als je niet op missie bent?
Ik heb internet in de container waarin ik slaap, dus ik breng heel wat tijd al surfend door. Daarnaast sport ik ook bijna elke dag en kijk ik naar films. Af en toe gaan we ook snookeren in een bar. En hoewel ik dat eigenlijk niet kan, vind ik het wel leuk.

Wat mis je daar het meeste?
Mijn vriendin Tinne, zonder twijfel! En daarnaast de Belgische frieten en mijn stamkroeg de Perenboom. Maar ik mag voorlopig zeker niet klagen over mijn verblijf hier. De tijd gaat al bij al goed vooruit.

Bloedcelletjestrui

2007-08-08T11:22:00.000-07:00

Vandaag verandert de bloedcelletjestrui van schouders. Na Vinokourov is ook diens ploegmaat en landgenoot Andrej Kasjetsjkin betrapt op vreemde bloedcellen in zijn lijf. En dat op 1 augustus, terwijl Astana na de Tour besloot om deze maand geen enkele wedstrijd te rijden. Rare mannen, die Kazachen. Al chance dat dom zijn geen zeer doet.

’t Kan slechter

2007-07-30T09:43:00.000-07:00

De Vlaamse Gemeenschap heeft onlangs haar lijst met positieve dopingcontroles tijdens het eerste kwartaal van 2007 bekendgemaakt. Daarbij vallen een aantal zaken op.

In totaal werden tijdens de eerste drie maanden van dit jaar 793 dopingcontroles gehouden in 25 verschillende sporttakken – gaande van atletiek, fitness en kickboksen tot wielrennen, voetbal en waterpolo. Daarvan waren er 45 positief, goed voor 5,7 procent van alle testen.

In het wielrennen werden 292 controles uitgevoerd. Daarvan waren er 20 positief, goed voor 6,8 procent. In het atletiek werden 128 controles uitgevoerd, waarvan er één positief was (en ditmaal was het niet Mohammed Mourhit). In het voetbal werden 88 controles uitgevoerd, waarvan er twee positief waren, goed voor 2,3 procent.

Van de drie belangrijkste Belgische sporten, blijkt het wielrennen het meest gecontroleerd. Dat een strenge controle van die sport nodig is, bewijst het aantal positieve gevallen – de cijfers hierboven tonen aan dat er in het wielrennen heel wat meer sporters tegen de lamp lopen dan in het voetbal of het atletiek. Zeggen dat zoiets komt omdat het wielrennen meer gecontroleerd wordt, gaat niet op. Ook percentueel blijkt de wielersport absolute koploper.

Maar uiteindelijk blijkt zélfs het wielrennen niet catastrofaal – want 83,2 procent van de geteste renners blijkt niét positief. Het is misschien ongeloofwaardig – zeker met de recente Tourgeschiedenis nog fris in het achterhoofd – maar er zijn sporten die er erger aan toe zijn.

Zo werden in het waterpolo tien dopingcontroles gehouden, waarvan er twee positief waren – goed voor twintig procent. De ene pipo plaste positief op het gebruik van cannabis, de andere op dat van steroïden. Ook in het snelschaatsen liep twintig procent van de geteste atleten tegen de dopinglamp. Er werden vijf controles gehouden en één atleet had blijkbaar Beta 2 agonisten in zijn lijf – vraag me niet wat het is, maar het klinkt alvast niet gezond. De topscore van positieve dopinggevallen gaat naar het kickboksen. Van de 37 geteste atleten, hadden er acht – of 21,6 procent – iets gedaan wat niet mocht.

Rausmüssen

2007-07-26T11:32:00.000-07:00

P.S. Ik ben blij dat Gie Campo mij dezer dagen veel geestige cartoons opstuurt. Voor wat er momenteel in de Tour gebeurt, zijn toch geen woorden. We kunnen er daarom maar beter (even) mee lachen.

De zwarte trui

2007-07-26T06:19:00.000-07:00

De bloedcelletjestrui

2007-07-25T06:56:00.000-07:00

De beer moet geslacht!

2007-07-24T11:40:00.000-07:00

“Men probeert ons bang te maken. Maar ik ben kalm, we hebben ons niets te verwijten. Als ik een zwarte trui draag op training, is dat omdat ik niet wil herkend worden door wielertoeristen.”

Met die woorden probeerde Alexander Vinokourov, de zogenaamde beer uit Kazakstan, de dopingberichten die een aantal weken voor de Tour over hem circuleerden de kop in de drukken. Men beschuldigde Vino er toen van dat hij op training een zwarte trui zou dragen om aan de aandacht van de dopingjagers te ontsnappen.

Even heb ik die flauwekul geloofd – en daar schaam ik mij vandaag diep voor. Dat Vinokourov niet op de vlucht was voor wielertoeristen, maar wel bezig was met bloeddoping, is vandaag op ontluisterende en vooral erg pijnlijke manier duidelijk geworden.

De gelijkenis tussen Vino dit jaar en Floyd Landis vorig jaar, is treffend. Beide renners stonden op uit de dood, en alleen in sprookjes kunnen doden écht opnieuw gaan leven. Maar sprookjes bestaan niet, en renners als Vinokourov en Landis hadden ook niet mogen bestaan.

De wielersport danst al jaren op een slappe koord. Maar met het onthutsende nieuws over Vinokourov, valt ze er nu pardoes af. Ondanks de luttele positieve signalen tijdens deze Tour, is alle geloofwaardigheid van de mooiste sport ter wereld weg.

Hoe de wielersport dit te boven moet komen, is voor mij een raadsel. Maar één ding is nu al duidelijk: die zogenaamde beer uit Kazakstan moet eraan. Voor één keer mogen ze voor mijn part zelfs zijn vel wél verkopen voor hij geschoten is.

De palm van Ortaire

2007-07-16T11:09:00.000-07:00

Vorige week heb ik het voorrecht gehad om voor Gazet van Antwerpen één van mijn jeugdhelden te interviewen: voormalig wielerkampioen Ortaire Goossens (foto).

Aanleiding van het interview was dat Ortaire – die al sinds zijn zestiende postbode is – voortaan zijn postronde met een brommertje moet afleggen. Voor iemand die vroeger –
omwille van zijn fietskwaliteiten – de vliegende facteur werd genoemd, is zoiets natuurlijk erg pijnlijk.

Tijdens de jaren zeventig en tachtig won Ortaire Goossens 235 wedstrijden bij de amateurs. Ook in buitenlandse wedstrijden kon hij goed zijn mannetje staan – zo won hij onder meer twee ritten in de Ronde van Mexico. Na zijn actieve carrière werd hij ploegleider van KWV Turnhout. Zo leerde ik hem eind jaren negentig kennen.

De grootste eigenschap van Ortaire als ploegleider was dat hij als voormalig kampioen toch veel oog had voor niet-kampioenen (waartoe ik mijzelf – in alle eerlijkheid – wel kan rekenen). In de wielrennerij is zoiets zeldzaam. Zijn vermogen om zelfs bij slechte prestaties te blijven lachen, heb ik altijd bewonderd.

Het wielrennen heeft mij in totaal slechts één zegepalm opgeleverd. En het was er dan nog een die ik ooit in een zatte bui van Ortaire kreeg. Ik beloofde hem toen dat ik in ruil daarvoor ooit een verhaal over zijn carrière zou schrijven. Met dat interview van vorige week, hoop ik die rekening toch al een beetje vereffend te hebben.

Zatte baby

2007-07-13T11:19:00.000-07:00

Daarstraks las ik op de website van Het Laatste Nieuws een bericht dat te zot was om waar te zijn – én deze keer geen dopinggelul van flutjournalist Maarten Michielssens. In Polen is er onlangs een baby geboren met 1,2 promille alcohol in zijn bloed. De moeder van het kind had zich voor haar bevalling wat moed ingedronken, zo schreef de krant. De baby begon vlak na zijn geboorte te lallen dat het een lieve lust was. Maar lang duurde dat niet, want vlak daarna viel hij in een diepe coma.

Kloden durft

2007-07-08T08:58:00.000-07:00

Ik heb het gisteren toch niet kunnen laten om de Tourproloog bijna integraal te volgen. En ondanks het feit dat de negatieve berichten van de laatste maanden mijn goesting in de wielrennerij sterk deden dalen, heb ik er met volle teugen van genoten.

Andreas Kloden (foto) liet flink in zijn kaarten kijken door kopman Vinokourov over een afstand van 7,8 kilometer al op zeventien seconden te zetten. Benieuwd of hij die onstuimige tred in de rest van de Tour zal (mogen) aanhouden.

Voor proloogwinnaar Fabian Cancellara heb ik niets dan lof – al kwam zijn overwinning natuurlijk niet als een verrassing. De eerste sprintzege van Robbie McEwen was knap, maar kwam al evenmin onverwacht. Dankzij de Australiër staat de Tourtrein van Predictor-Lotto vanaf dag 2 keurig op de rails.

De Ronde is alvast veelbelovend van start gegaan. Ik durf zelfs nu al te hopen dat we dit jaar wél een winnaar krijgen.

Tijd voor verandering

2007-07-01T12:43:00.000-07:00

’t Is alweer veel te lang geleden dat ik nog geblogd heb. Daar zijn twee redenen voor.

Ten eerste ontbreekt het mij – sinds ik fulltime voor Gazet van Antwerpen schrijf – aan tijd (en soms ook een beetje aan zin) om mij ’s avonds nog achter mijn blogmachine te zetten.

Ten tweede, en dat is eigenlijk veel erger, is een van de belangrijkste onstaansredenen van mijn blog – de wielercarrière van Jan Ullrich – tot een pijnlijk einde gekomen. De wielersport kreeg het voorbije jaar rake klappen, en ook Der Jan heeft daarbij zijn deel gehad.

Die hele affaire – en voeg daar ook maar de dopingbekentenis van Johan Museeuw aan toe – heeft zwaar op mijn wielergemoed gewogen. Het gaat zelfs zover dat ik – in tegenstelling tot andere jaren – nog geen seconde heb wakker gelegen over wie dit jaar de Tour gaat winnen.

Ook dat Nick Nuyens tijdens het voorjaar in geen enkele grote wedstrijd de indruk gaf te kunnen winnen, is voor mij een ontmoedigend signaal. Nuyens – die er prat op gaat dat ook zuivere renners klassiekers kunnen winnen – is voor mij de toekomst van een gezonde wielersport. Als hij niet slaagt in zijn queeste, is het wielrennen verder van huis dan ooit.

Daarom wil ik deze blog wat opentrekken. ’t Is tijd voor verandering. Ik zal niet meer al mijn pijlen op de wielersport richten – al blijft dit voor mij de mooiste sport ter wereld. Waarover het morgen, overmorgen of de dag daarna wel zal gaan, kan alleen de toekomst uitwijzen.

2007-05-06T10:32:00.000-07:00

Te voet omhoog

2007-05-06T06:54:00.000-07:00

Het is veel te lang geleden dat ik nog geblogd heb. Door mijn drukke bezigheden op Linkeroever – bij Gazet van Antwerpen – schoot de tijd (en de zin) om te bloggen er vaak over. Om dat goed te maken, kom ik dan maar met een – al zeg ik het zelf – zeer sterk verhaal op de proppen.

Afgelopen zomer trok ik met enkele vrienden (Jo S., Maarten A. en Jan W.) naar de Vogezen om daar stevig te fietsen. Na een verkennende etappe op de eerste dag, besloten we om de volgende dag een heuse koninginnerit te plannen. Daarin zouden we eerst de Ballon d’Alsace en daarna de beruchte Grand Ballon beklimmen.

Zo gezegd, zo gedaan. De beklimming van de eerste Ballon ging als een fluitje van een cent. De afdaling – waar Jan Ullrich in 1997 bijna de Tour verloor – ook. Daarna stoomden we verder naar de tweede Ballon – die met zijn 1343 meter de hoogste col van de Vogezen is.

Eens daar aangekomen, brak boven ons de hel los. In de gietende regen begonnen we aan de beklimming van een Tourcol waar menig beroepsrenner ooit op zijn moeder heeft geroepen. De rest van het verhaal geef ik hieronder chronologisch weer.

Kilometer 1. Onder impuls van het slechte weer steken Jo S., Maarten A. en Jan W. een tandje bij. Ik moet de rol lossen.

Kilometer 3. Ik realiseer me dat ik geen pomp bij heb. Die heeft één van de drie mannen voor mij op zak.

Kilometer 5. Ik maak mezelf wijs dat ik niet plat zal rijden.

Kilometer 5.5. Ik maak mezelf wijs dat ik niet plat zal rijden.

Kilometer 5.9. Ik maak mezelf wijs dat ik niet plat zal rijden.

Kilometer 6.2. Ik maak mezelf wijs dat ik niet plat zal rijden.

Kilometer 6.7. Ik maak mezelf wijs dat ik niet plat zal rijden.

Kilometer 7. Ik voel dat mijn voorband stilletjes leegloopt.

(Vanaf hier vloek ik om de seconde.)

Kilometer 8. Ik sta op zeven kilometer van de top te voet met een lekke voorband. Door het slechte weer is er niemand te zien op de Grand Ballon. Mijn fietsvrienden zijn al een kilometer dichter bij de top. Na tien minuten komt er een Hollander vanuit de andere richting naar beneden gedaverd. Ik hou hem tegen en vraag zijn pomp. Die blijkt kapot te zijn. Hollanders (zucht).

Ik leg mijn fiets in mijn nek en begin te voet aan de laatste zeven kilometer.

Kilometer 9. Ik ben nog maar op zes kilometer van de top. De plaatjes onder mijn koersschoenen zijn al drie millimeter afgesleten. Ik eet een banaan om de vliegende honger voor te zijn.

Kilometer 10. Ik ben nog op vijf kilometer van de top. Van de plaatjes onder mijn koersschoenen blijft nog drie millimeter over. Ik bereid me voor op nog minstens een uur wandelen. Te voet naar boven met koersschoenen aan is geen makkie, realiseer ik me.

Kilometer 10.3. Uit de horizon doemt in tegengestelde richting een mobilhome op. Ik probeer het voertuig tevergeefs tegen te houden. Ik vloek zo hard dat ik er keelpijn van krijg.

Kilometer 10.5. Er doemt opnieuw een mobilhome op. Ditmaal een die in de juiste richting rijdt. Ik hou het gevaarte tegen en vraag in mijn beste Frans of ik mee mag rijden tot aan de top. Dat blijkt geen probleem. Ik ben gered.

(Vanaf hier stopt het vloeken om de seconde.)

Kilometer 15. Op de top stap ik uit de mobilhome. Het is ijskoud daarboven. Voor een café zie ik de fietsen van mijn vrienden staan. Ik tref hen binnen verkleumd van de kou aan. Ze zijn daar nog maar pas gearriveerd. Ze kijken ervan op dat ik er al zo snel ben. Ik zeg hen dat ik de laatste kilometers constant boven de veertig per uur heb gereden.

Ze kijken vol bewondering. En dan zien ze mijn schoenplaatjes.

2007-03-28T16:16:00.000-07:00

Señor San Remo

2007-03-28T04:49:00.000-07:00

Het zal voor weinigen onder jullie raar in de oren klinken dat ik af en toe op café – of elders – over wielrennen discussieer. Wat me het laatste jaar tijdens dat soort discussies erg opvalt, is dat er over de carrière van de Duitser Erik Zabel veel onwetendheid bestaat.

Zabel wordt al te vaak ‘de man van net niet’ genoemd. Sta me toe om dat beeld bij te stellen door even het palmares van de voormalige Oost-Duitser te overlopen.

Zabel – ook bekend als Señor San Remo – won in zijn carrière negen klassiekers: vier keer Milaan-San Remo, drie keer Parijs-Tours, één keer de Amstel Gold Race en één keer de HEW Cyclassics in Hamburg. Verder won hij maar liefst zes keer de groene trui in de Ronde van Frankrijk – en hij behaalde er in totaal twaalf ritoverwinningen. Ook in de Ronde van Spanje was Zabel erg bedrijvig: hij won drie keer het puntenklassement en hij behaalde er zes ritzeges. Verder won hij drie keer de Rund Um Den Henninger-Turm en hij werd twee keer kampioen van Duitsland. In 2001 en 2002 eindigde Zabel als eerste op de UCI-ranking.

Voor een man van ‘net niet’, is dit een indrukwekkend palmares.

Dat de oude Zabel – die nu toch bijna 37 is – niet meer opkan tegen het sprintgeweld van mannen als Boonen, Freire en Petacchi, is niet abnormaal. Dat hij zich als voormalig sprintkoning voor elke massasprint blijft opladen om uiteindelijk op een zevende plaats te eindigen, is eigenlijk wel abnormaal. De wielergeschiedenis leert dat een groot kampioen die van zijn pluimen verliest, dikwijls snel zijn fiets aan de wilgen hangt – kijk maar naar Eddy Merckx en Miguel Indurain. Dat Zabel – zelfs met minder pluimen – voor elke sprint blijft strijden, is hoogst bewonderenswaardig.

Vorig jaar werd Zabel nog op een haar na wereldkampioen. Dat had de ultieme bekroning voor zijn spectaculaire carrière kunnen zijn. Dit jaar probeert hij het zeker opnieuw.

De Carestel

2007-03-24T09:42:00.000-07:00

Onlangs kwam mijn broer Sander met een verschroeiend raadsel aandraven: wat doe je als je veel zin hebt in bier, maar alle cafés in Turnhout zijn dicht?

“Naar de nachtwinkel rijden”, zei ik.

“Nee dat kan niet, want je hebt geen geld meer op zak”, repliceerde hij.

“Dan rij ik eerst naar de bank om geld af te halen”, vervolgde ik.

Waarop hij zei: “Nee dat kan ook niet, want je kan ’s nachts niet binnen in een bank.”

Toen moest ik al diep gaan nadenken. “Gewoon naar huis rijden en een pintje uit de kelder halen dan?”

“Nee dat is ook onmogelijk, want onze va koopt al maanden geen bier meer”, antwoordde hij.

Toen was ik ten einde raad. Ik vroeg hem naar de oplossing.

“Heel eenvoudig”, zei hij. “Je pakt de auto en je rijdt naar het wegrestaurant Carestel op de autostrade. Dat is 24 op 24 open en je kan er met een bankkaart betalen.” Hij voegde er nog wel een klein detail aan toe: “Je mag dan wel niet teveel gedronken hebben.”

2007-03-13T08:37:00.001-07:00

Fuentes geklasseerd

2007-03-13T04:41:00.000-07:00

Het Spaanse gerecht sluit de dopingzaak rond Eufemiano Fuentes (foto). Dat stond gisteren te lezen op de website van Sporza: “Rechter Antonio Serrano concludeert dat er wel sprake was van bloeddoping, maar dat er op dat moment nog geen wet was om dat te bestraffen.”

Begrijpen wie begrijpen kan. Alle renners die vorig jaar in opspraak kwamen – van Ivan Basso tot Jan Ullrich – worden niet strafrechterlijk vervolgd en zijn dus onschuldig. In feite is er – buiten wat zwartmakerij – dus niets gebeurd in Spanje.

Ondertussen spant men in eigen land de ene zaak na de andere aan tegen de krant Het Laatste Nieuws. Het oogt allemaal zeer strijdvaardig, maar ik betwijfel sterk of we ooit de ware toedracht van het hele verhaal zullen kennen. De vragen zijn nochtans eenvoudig. Is georganiseerd dopinggebruik binnen een wielerploeg mogelijk? Is de zo betrouwbaar lijkende Ivan Van Mol een dopingarts?

Ik ging opnieuw ten rade bij sportarts van Predictor-Lotto Jan Mathieu.

Over georganiseerd dopinggebruik binnen een wielerploeg zegt Mathieu: Ik denk dat dit mogelijk is, maar je zou gek zijn om het te doen. De controles zijn veel strenger dan vroeger en renners zetten door het gebruik van verboden middelen heel hun toekomst op het spel. De onverwachte dopingcontroles door de Vlaamse Gemeenschap zijn erg doeltreffend. Georganiseerd dopinggebruik binnen een ploeg is dus zelfmoord, ook omdat de schorsingen veel langer zijn geworden: in de amfetaminetijd werden renners voor een maand geschorst, nu moeten ze al gauw voor twee jaar aan de kant. Ik kan dus niet geloven dat er bij Quickstep sprake is van systematisch dopinggebruik.

Over zijn collega Ivan Van Mol – die in het oog van de storm terechtkwam – zegt Mathieu:
Dokter Van Mol is een boegbeeld in het wielermilieu: hij is hét voorbeeld voor de nieuwe generatie ploegartsen. Van Mol spreekt heel open over de dopingperikelen in het wielrennen en dat heeft hem in het milieu een zeer goede reputatie opgeleverd. Als hij echt schuldig blijkt te zijn, is dat een ramp. Momenteel is er echter geen enkel bewijs tegen hem.

De beweringen van Het Laatste Nieuws vindt Mathieu tot slot onaanvaardbaar: Het is heel erg wanneer mensen zonder echte bewijslast zo zwaar worden afgebroken. Dat heeft veel weg van een afrekening. In het hele peloton is er trouwens niemand die de zaak nog au sérieux neemt: tijdens de voorbije Ronde van Qatar werd op de hele affaire niet gereageerd. Ik zie momenteel ook geen enkel bewijs tegen Lefevere: er is nog geen enkele renner van Quickstep op doping betrapt en ook de hematocrietwaarden van Lefeveres renners zijn niet speciaal hoog. Het Belgische gerecht deinst er trouwens niet voor terug om de wielrennerij hard aan te pakken en ook dat gerecht heeft tot op vandaag nog niks bewezen.

Wat Mathieu vindt van de klassering van de zaak Fuentes, durf ik niet vragen.

"Who the fuck is Michel Wuyts?"

2007-03-01T06:35:00.000-08:00

Maandagavond gaf Jan Ullrich op de Duitse zender ARD een exclusief interview over zijn afscheid van de wielersport. In De Morgen werden de belangrijkste passages uit die uitzending opgetekend.

Over de Spaanse bloeddopingaffaire zei Der Jan: “Ik laat ieder in zijn geloof. Zelf zeg ik niks, dat laat ik over aan mijn advocaten. Er lopen onderzoeken en procedures tegen mij. Alles wat ik zeg kan tegen mij gebruikt worden. Ik heb al zoveel stront over me heen gekregen, dat ik niet meer de behoefte heb om te reageren. Dat doe ik wel als de nevel is opgeklaard. Dan kom ik hier terug.”

Ullrich kreeg tijdens de uitzending blijkbaar ook een samenvattende reportage over Operaçion Puerto te zien. Daarover zei hij: “Treurig, dit. Pure manipulatie. Ongelooflijk hoe ze mensen kunnen doen geloven wat ze willen.” Waarom wachtte Ullrich zo lang om een DNA-staal af te staan? “Ik ben geen machine, maar een renner. Zo wil ik ook behandeld worden, en gerespecteerd. Ik heb niemand bedrogen. Nooit. Waarom zijn jullie in godsnaam zo bevooroordeeld?”

Op de vraag of Der Jan nu niet enkel letterlijk, maar ook figuurlijk zijn pedalen zou verliezen, antwoordt hij: “Jullie hoeven niet te vrezen voor het Pantani-syndroom. Ik zal me niet van een brug werpen, hoor.”

Na de uitzending kreeg ikzelf nog even tijd om Der Jan een aantal vragen te stellen. Ik vroeg hem wat hij vond van de recente dopingbeschuldigingen van Michel Wuyts. Daarop antwoordde Der Jan: “Michel Wuyts? Who the fuck is Michel Wuyts?”

Sydney

2007-02-28T01:24:00.000-08:00

In de reportage die Ter Zake maandag gaf over het afscheid van Jan Ullrich, beschuldigt wielercommentator Michel Wuyts Der Jan van dopinggebruik tijdens de Olympische Spelen in Sydney. Die uitlating vind ik – als trouwe Ullrich- en wielerfan – uiteraard ongepast. Uiteindelijk is Der Jan nooit op een prestatiebevorderend middel betrapt – ook niet in Sydney.

Ullrich was in de Olympische wegrit van 2000 gewoon ongelooflijk sterk (zie: www.youtube.com/watch?v=wvGZ49bg2mM). In mijn gedachten kreeg hij de overwinning toen een beetje kado van Klöden en Vinokourov, maar als je de beelden goed bekijkt, zie je dat Ullrich - die toen superscherp stond - gewoon vier per uur sneller reed dan die twee anderen. Op het moment dat Ullrich zijn winnende demarrage inzet, zit Vinokourov trouwens duidelijk stikkapot.

Werd Der Jan Olympisch Kampioen omdat hij zich zwaar dopeerde? Ik betwijfel het. Twee wedstrijden stonden al van jongsaf op de verlanglijst van de man uit Rostock: de Ronde van Frankrijk en de Olympische wegrit. In Sydney werd deze verlanglijst – misschien iets te vroeg – werkelijkheid. Der Jan had toen voor zichzelf het toppunt al bereikt.

Adieu Der Jan

2007-02-26T05:44:00.000-08:00

Jan Ullrich stopt met wielrennen. Dat maakte hij maandagmorgen op een persconferentie in Hamburg bekend. Een groot wielerkampioen vertrekt met stille trom. De Tourwinnaar van 1997 werd in juli van vorig jaar uit het wielerpeloton verwijderd omwille van een vermeende – maar nog steeds niet bewezen – betrokkenheid bij de dopingaffaire rond de Spaanse arts Eufemiano Fuentes.

De media schilderden Der Jan tijdens zijn actieve wielercarrière graag af als een man met weinig karakter en een iets te gezonde eetlust. Toch reed de talentrijke Duitser een uniek palmares bij elkaar: hij won zowel de Ronde van Frankrijk als die van Spanje, hij werd Olympisch Kampioen op de weg en hij kroonde zich twee maal tot beste tijdrijder ter wereld. Dat Der Jan nu en dan wel eens toonde dat ook hij maar een mens was, maakte hem waanzinnig populair. Té populair, zou soms blijken.

Enkele maanden geleden stond nog het volgende op Ullrich’s website te lezen: “Ich werde wieder Rennen fahren! Die mich anklagen, gewinnen nicht. Ich komme wieder!” (Vrij vertaald: “Ik zal terug wedstrijden rijden! Zij die mij aanklagen zullen ongelijk krijgen. Ik kom terug!”) Vandaag blijkt deze vechtlustige uitspraak eerder een laatste stuiptrekking in Ullrich’s veel te lange – maar moedige – zoektocht naar een tweede Tourzege.

In zijn autobiografie ‘Alles of niets’ (2004) schrijft Ullrich tot slot het volgende: “De afloop van de Tour 2004 zal wellicht beslissend zijn voor de vraag hoe men zich mij over enkele jaren zal herinneren. Als een begenadigd talent dat het zichzelf dikwijls moeilijk maakte, maar zich altijd weer wist te vermannen en uiteindelijk unieke successen behaalde? Of als een nonchalant genie, dat helaas slechts zelden in staat bleek zijn buitengewone talent in onvergetelijke overwinningen om te zetten?”

Ik zal Der Jan alvast herinneren als dat begenadigd talent dat in 1997 op weg naar Andorra-Arcalis naar de eerste Duitse Tourzege snelde (http://www.youtube.com/watch?v=1yGEa39oH80).

Gezocht

2007-02-16T05:20:00.000-08:00

Al enkele weken terroriseren drie scooterfreaks de Kempense wegen. De politie blijkt machteloos tegen dit trio: ze zijn sneller dan hun schaduw en zijn bijgevolg erg moeilijk in te rekenen. Hier ziet u een foto van hen - vooral de goedlachse man in het midden is uiterst gevaarlijk. Indien u een van hen kan pakken, twijfel dan niet om hem op te sluiten en snel de politie te verwittigen.

2007-02-16T05:09:00.000-08:00

Hasselt is Gent niet

2007-02-14T06:23:00.000-08:00

De Zwitsers Bruno Risi (foto) en Franco Marvulli hebben zopas de tweede zesdaagse van Hasselt op hun naam geschreven. Voorbije vrijdag ben ik het spektakel in de Grenslandhallen live gaan aanschouwen. Ondanks het feit dat het er hevig aan toeging op de piste – vooral dankzij de goedpresterende jonge Belgen Iljo Keisse, Kenny De Ketele en Dimitri Defauw – is de zesdaagse van Hasselt maar een lauw afkooksel van die in Gent.

Meer dan de helft van het middenplein wordt bijvoorbeeld voorbehouden aan de VIP’s. Als er dan maar een goeie honderd belangrijke mensen komen opdagen, is er natuurlijk weinig sfeer in het midden van het ovaal – zelfs een knaloptreden van Jo Vally kan daar niets aan veranderen, heb ik vrijdag mogen ondervinden.

Verder swingen ook de prijzen op de Hasseltse zesdaagse de pan uit: 16 euro inkom, 2 euro voor een pintje, 3 euro voor een hamburger, 2 euro voor de parking en 30 cent voor een sanitaire stop. Je bent als hamburgerlievende toeschouwer dus al snel 50 euro kwijt.

Op de website van Sporza zegt organisator Rob Discart: “In vergelijking met Gent valt het aantal verkochte tickets negatief uit, maar Gent heeft een traditie van 60 jaar.” Uiteraard kan je met de zesdaagse in Hasselt niet op drie jaar tijd het succes van de Gentse Zesdaagse evenaren. Toch wil ik Discart nu al een aantal aanbevelingen doen voor volgend jaar:

- voorzie minder ruimte voor ongeïnteresseerde VIP’s;
- zorg voor meer democratische prijzen (vooral voor de hamburgers);
- plan geen optreden van Jo Vally.

Danku.

2007-02-01T01:42:00.000-08:00

De Leeuw Museeuw

2007-01-30T05:33:00.000-08:00

Twee jaar geleden zag ik in het wielertijdschrift De Muur een artikel staan van een zekere Philip Hoorne. Het stuk was getiteld: ‘De Leeuw Museeuw’. Als grote Museeuwfan vloog ik er onmiddellijk in. Museeuw lag op dat moment zwaar onder vuur: de leeuw werd beschuldigd van dopinggebruik en zijn geloofwaardigheid hing aan een zijden draadje. Hoorne had hier blijkbaar brood in gezien. In zijn artikel trok hij zeer fel van leer tegen de Vlaamse Leeuw. Museeuw was volgens hem een karakterloze, vroegkale, antipathieke nietsnut met een vals palmares. Hoorne bracht een verhaal over wespen en kevers, over doping, spot en verderfelijkheid.

Ik was verbolgen dat ik dit soort literatuur tegenkwam in een kwaliteitstijdschrift als De Muur. Ik bleef niet bij de pakken zitten en schreef een reactie op het stuk. Die reactie verstuurde ik naar Philip Hoorne zelf, naar de redactie van De Muur en naar Tim Krabbé. Die laatste is de grootste Nederlandstalige wielerauteur sinds de Tweede Wereldoorlog. Hij had toen toevallig ook een stuk gepubliceerd in De Muur – over Gerrie Kneteman, als ik mij niet vergis.

Hieronder enkele passages uit mijn reactie:

Ik begrijp dat de man u ongenegen is, dat laat u althans duidelijk blijken in uw artikel. Het lijkt mij zelfs dat de wielersport u in het algemeen weinig genegen is. Waarom in Gods naam schrijft u dan voor de muur? U valt volledig de persoonlijkheid Museeuw aan, maar waar de echte wielerfans naar kijken is de sportman Museeuw. De prestaties van de brullende leeuw op de kasseistroken van Parijs-Roubaix en de hellingen van Vlaanderens mooiste.

U rekende de leeuw van Vlaanderen in uw artikel volledig af op een mogelijke stommiteit die hij heeft begaan in de nadagen van zijn carrière. Wat er van die beschuldigingen allemaal waar is, zal mij een zorg wezen. Mijn mening is dezelfde als die van Tim Krabbé – die ook met een tekst in de muur van 2005 is verschenen, mijn God hij moet zich schamen wanneer hij ziet dat zijn tekst staat gepubliceerd in hetzelfde tijdschrift als die van u. Krabbé zegt dat je naar de koers moet kijken, je mond moet ervan openvallen, en voor de rest moet je zwijgen en genieten.

Natuurlijk kreeg ik geen reactie terug van Philip Hoorne, noch van de redactie van De Muur. Wie – tot mijn grote blijdschap – wel reageerde was Tim Krabbé. Hij schreef het volgende:

Beste Kobe

Helemaal mee eens, akelig, waardeloos stukje over Museeuw, dat zouden ze er niet in moeten zetten. Ik was ook een groot bewonderaar van Museeuw, heb hem vaak als zodanig genoemd in interviews - zijn Roubaix-zegefoto waarop hij op zijn been wijst heeft een prominente plek in mijn huis.

Met hartelijke wielergroet,Tim Krabbé

Ik had van Krabbé gelijk gekregen en besloot om het artikel van Hoorne te laten voor wat het was: een akelig, waardeloos stukje literatuur. Tot ik op een nacht opeens een e-mail ontving met als afzender: Philip Hoorne.

Het was uiteraard geen tegenreactie op mijn reactie. Het was een uitnodiging voor een dichtavond waarop Philip Hoorne een nieuwe dichtbundel zou voorstellen. Ik was die nacht licht beschonken en ik besloot om hem maar meteen opnieuw met zijn slecht artikel over Museeuw te confronteren. Het eigenaardige was wel dat de mail over de voorstelling van de nieuwe dichtbundel niet geschreven was door Hoorne zelf, maar door zijn secretaresse of iets dergelijks. Toen ik hem terugmailde sprak ik Hoorne daarom aan in de derde persoon:

Geachte

Ik heb nooit gevraagd voor dit soort e-post. Ik heb meneer Hoorne éénmaal geschreven en dat was in verband met een artikel dat hij schreef over Johan Museeuw in het kwaliteitsblad De Muur. Zijn artikels horen daar trouwens niet thuis, in De Muur, dat zei ook wielerauteur Tim Krabbé. Ik hoop dat hij met zijn dichtbundel iets beter voor de dag komt dan met zijn artikels over het wielrennen.

Ditmaal kreeg ik wel reactie:

Geachte

Ik neem kennis van jouw opmerkingen en zal je uit mijn mailinglijst verwijderen. Raar dat je mij een mail stuurt waarin je me aanspreekt in de derde persoon alsof je te schijterig bent om de dingen recht in mijn gezicht te zeggen. Tim Krabbé is dol op mij, dus nog liegen ook. Binnenkort verschijnt de bloemlezing met het beste uit de Muur waarin mijn Museeuw-stukje ook weer te bewonderen valt. Kopen, die handel!

Hartelijke groeten Philip

Ik werd een schijterige leugenaar genoemd. Uiteraard liet ik dat niet onbeantwoord:

Geachte

Uw uitnodiging gaf ook niet de indruk van uzelf te komen, daarom sprak ik u aan in de derde persoon. Met schijterigheid –zoals u dat zo mooi dichterlijk verwoordt – heeft dat niets te maken. Over schijterigheid gesproken trouwens: ik heb u enkele maanden geleden mijn reactie op uw artikel via uw website toegestuurd. Een tegenreactie daarop is nog steeds afwezig. U bent zelf te schijterig om uw artikel te verdedigen omdat u eigenlijk niets van koers, noch van Museeuw afkent.

Geen enkele wielerfan in België apprecieert uw artikel, daar moet men zelfs nog geen Museeuwfan voor zijn. Tim Krabbé mag misschien wel dol zijn op u, dat liet hij dan wel niet blijken in zijn antwoord op mijn mail waarin ik hem mijn reactie op uw tekst toestuurde – hij had overigens wel de ballen om te reageren. Hij was het er met mij over eens dat zulke teksten niet thuishoren in een kwaliteitsvol wielertijdschrift. Uw beschuldigingen dat ik een leugenaar zou zijn, gaan dus niet op.

Hoorne was na het lezen van mijn mail duidelijk gepikeerd en stuurde mij het volgende terug:

Stuur mij die mail van Krabbé dan door als je wilt bewijzen dat die bestaat, maar opnieuw vrees ik schijterigheid.

Mijn reactie terug:

Geachte

U hebt blijkbaar nog niet van briefgeheim gehoord. Uit respect voor mijn grote idool Tim Krabbé stuur ik die mail uiteraard niet door.

U zal me nu wederom beschuldigen van schijterigheid, daar ben ik me ten volle van bewust. Dat kan me echter weinig schelen, meneer Hoorne. U beschuldigt blijkbaar wel meer mensen zonder dat daar reden toe is. Ik zie dat eerder als een uiting van uw bekrompenheid dan van mijn schijterigheid.

Vriendelijke groeten, in naam van alle échte wielerfans.

Na het lezen van deze mail werd Hoorne boos:

Ah, nu komt de aap uit de mouw. Mijnheer Krabbé heeft mijn tekst niet beoordeeld op zijn literaire merites, maar omdat hij een vriend is van Museeuw. Misschien kan je eens vragen aan Veronique, de vrouw van Museeuw, en aan papa Eddy en aan de dierendokters die hem behandelen of zij mijn tekst goed vinden. Ik durf bijna te wedden van niet. Onnozelaar!

Ik besloot om hem nog één keer te repliceren:

Geachte meneer Hoorne

U begint zowaar te schelden. Een teken van zwakte, als je het mij vraagt. Natuurlijk beoordelen wij als echte wielerfans uw tekst op de inhoud en niet op uw literair kunnen. Het zou er nog maar moeten bijkomen dat zelfs uw literair kunnen van bedenkelijke kwaliteit is.

Ik vind het gewoon jammer dat een artikel als dat van u in de Muur wordt gepubliceerd. Dat soort artikels komen de wielersport niet ten goede. Maar ik heb het u nu eens kunnen zeggen, we hebben er eens over van gedachten kunnen wisselen en we staan duidelijk niet op dezelfde lijn. Het zij zo. We zullen het hierbij laten.

Daarna volgde geen antwoord meer. Ondertussen is wel gebleken dat Museeuw inderdaad stommiteiten heeft begaan in de nadagen van zijn carrière. Toch blijft hij zonder meer de grootste klassieke renner van zijn generatie.

2007-01-27T04:04:00.000-08:00

Met dank aan Gie Campo, de man die in één cartoon kan samenvatten wat iedereen denkt.

"De grote rommel verdwijnt stilaan uit het peloton"

2007-01-26T09:24:00.000-08:00

Enkele weken geleden interviewde ik sportdokter Jan Mathieu over alle dopingperikelen van het wielerseizoen 2006. Via wielerjournalist Guy Van Den Langenbergh kwam het interview bij Gazet van Antwerpen terecht. Door alle heisa van de laatste week, kan het jammer genoeg niet meer gepubliceerd worden.

Mathieu geeft onder meer een uitgebreid antwoord over hoe het is gesteld met het dopinggebruik van onze Belgische renners. Hij doet dat bovendien zonder beven of angst in de ogen. Lees gauw zijn wijze woorden – en let goed op de passage over Jean Marie Dedecker, de man die het wielrennen zal bevrijden van doping.

Tot op vandaag is niet bekend wie vorig jaar de Giro en de Tour won. 2006 was voor velen dan ook een belabberd wielerjaar. Dit had alles te maken met de praktijken van de Spaanse arts Eufemiano Fuentes. Vlak voor de Tourstart barstte immers Operación Puerto los: de bloeddopingaffaire met Fuentes in de hoofdrol. Al snel werden enkele grote kampioenen in de zaak genoemd: Ivan Basso en Jan Ullrich. Beiden werden uit het wielerpeloton verwijderd. Alsof dat niet genoeg was liep later ook Tourwinnaar Floyd Landis tegen de dopinglamp.

Sportarts Jan Mathieu was enkele jaren als bondsdokter aan de slag bij de Belgische Wielrijdersbond en is nu ploegarts bij Pro-Tourploeg Predictor-Lotto. Mathieu volgt al zijn hele leven de wielrennerij en was vorig jaar live-getuige van de machtsontplooiing van Ivan Basso in de Giro. Hij heeft een uitgesproken mening over doping in het wielrennen: zo is hij ervan overtuigd dat we niet aan een Belgische Tourwinnaar moeten denken zolang de bloeddoping niet volledig is uitgeroeid. Toch vindt Mathieu dat het wielrennen na de Festina-affaire in een diepere crisis zat dan na Operación Puerto.

Jan Mathieu: Het grote verschil is dat de Festina-affaire vanuit een wielerploeg zelf werd georganiseerd. Bij de Fuentes-affaire is dat niet het geval: het hele spel werd door een individu op poten gezet en het waren individuele sporters die zich door hem lieten ‘begeleiden’. Bij de Fuentes-affaire gaat het waarschijnlijk om veel meer geld, maar voor de wielersport zelf is die affaire minder schadelijk.

Maar ondertussen weten we nog altijd niet wie de Giro en de Tour heeft gewonnen.

Mathieu: (Kijkt bedenkelijk en zwijgt even). Wat Basso uitstak in de Giro was in ieder geval onmogelijk. Dat was echt buitenaards, nog buitenaardser dan wat Landis deed in de Tour. Maar Basso is natuurlijk nooit betrapt en er lopen geen procedures tegen hem, dus officieel wint hij de Giro. De Landis-affaire is een ander verhaal.

U beschouwt geen van beiden als winnaar?

Mathieu: Inderdaad, ik denk zeker dat er iets mis is. Je mag ook niet vergeten dat Landis effectief betrapt is op doping. Hij kreeg waarschijnlijk – al dan niet bewust – een zakje bloed toegediend waar het verkeerde product in zat. Het is ook geen geheim dat er heel wat Phonakrenners betrapt zijn op bloeddoping. Een ploegdokter van Phonak heeft tijdens de Giro ontslag genomen omdat hij niet akkoord was met wat er in de ploeg gebeurde. Hij stond trouwens al langer op een zijspoor: Landis had vanaf dit jaar een persoonlijke dokteres die daarvoor nooit iets met wielrennen te maken had gehad. Zoiets roept natuurlijk vragen op.

Floyd Landis is ondertussen wel verkozen tot Amerikaans wielrenner van het jaar.

Mathieu: Dat is uiteraard schandalig. Ik vind dat heel erg voor de wielersport. In Amerika gelooft men dat de zaak Landis een afrekening is: men zou het in Europa beu zijn dat de Amerikanen de mooiste en de grootste koers van het jaar komen winnen. Dat is natuurlijk de reinste onzin.

En Ivan Basso? U zei daarnet al dat er tot op vandaag niets tegen hem bewezen is.

Mathieu: Dat is inderdaad het slechte aan het huidige systeem: je wordt al gestraft vooraleer je veroordeeld bent. Dat druist uiteraard recht in tegen de principes van de rechtstaat, maar als je de strijd tegen doping wil voeren is er nood aan een schrikbewind. Zo’n schrikbewind kan volgens mij het tij doen keren.

Het kan volgens u niet dat Basso – die toch al jaren een van de grootste wielertalenten ooit wordt genoemd – gewoon beter is dan de rest?

Mathieu: Beter wel, maar zóveel beter? Daar heb ik het moeilijk mee. Een voorbeeld: Basso blijft in een zware bergrit samen met Simoni. In de laatste kilometer krijgen ze nog een stuk vals plat voorgeschoteld en Basso rijdt met de handen boven op het stuur gewoon weg van zijn concurrent. Dat soort zaken grenst simpelweg aan het ongelooflijke. Ik heb het ook nog nooit meegemaakt dat er in de aanloop naar de cols zo werd gesprint als tijdens de voorbije Giro.

Het gevolg van bloeddoping?

Mathieu: Als je het systeem van bloeddoping kent, kun je veronderstellen van wel. Daarbij wordt een zakje extra bloed toegediend. Hierdoor verhoogt het hematocrietgehalte en krijgt men hetzelfde effect als met EPO. Het bloed kan bovendien ook nog worden verrijkt met allerlei vitamines en bijvoorbeeld – wat eventueel bij Landis gebeurde – met testosteron. Zo wordt het lichaam goed versterkt.

Sommigen beweren dat bloeddoping niet schadelijk is.

Mathieu: Bloedtransfusies die correct worden uitgevoerd zijn inderdaad niet gevaarlijk. Wat Fuentes deed in zijn kliniek was dus niet echt gevaarlijk – maar het was uiteraard wel ethisch onverantwoord. Men kan zich wel afvragen of dergelijke transfusies altijd zo veilig verlopen. Zo denk ik aan de ex-wielrenner Jesús Manzano. Als we zijn verhaal mogen geloven over de tijd dat hij bij Kelme reed – hij zei dat hij gewoon uit een heleboel zakjes bloed een willekeurig zakje koos – kunnen we ons natuurlijk ernstig vragen stellen.

Een derde grote naam die wordt genoemd in Operación Puerto is Jan Ullrich. Is hij schuldig?

Mathieu: Ullrich heeft in ieder geval niet zo’n buitenaardse prestaties neergezet als Basso in de Giro – hoewel hij natuurlijk in de Ronde van Zwitserland ook wel goed voor de dag kwam. Over Ullrich kan ik me eigenlijk niet uitspreken. Waar ik wel van overtuigd ben is dat bloeddoping vooral in Spanje voorkomt: daar heerst een andere cultuur als bij ons. In Spanje zouden er trouwens – naast de kliniek van Eufemiano Fuentes – nog andere centra zijn waar bloeddopingpraktijken plaatsvonden.

Ook al vielen er met Basso en Ullrich grote koppen, u was blij toen de zaak Fuentes aan het rollen ging?

Mathieu: Inderdaad. In het peloton werd stilaan duidelijk dat er iets aan de hand was. Een voorbeeld: dit jaar ging ik als ploegarts van Predictor-Lotto mee naar de Ronde van Bergamasca. Drie of vier van onze renners haalden daar de top 20. Een week later namen we deel aan de Ronde van het Baskenland. Daar slaagde geen enkele van onze renners er nog maar in om de top 50 te halen.

Hoe komt het dat een grote zaak zoals Operación Puerto in de doofpot belandt?

Mathieu: De zaak zit niet in de doofpot, maar men concentreert zich enkel nog op Eufemiano Fuentes zelf en niet meer op de betrokken sporters. Ik veronderstel dat dit komt omdat er een aantal grote Spaanse sportmannen bij betrokken zijn en dat zou een té grote aardverschuiving veroorzaken in de Spaanse sportwereld. Fuentes heeft zelf verklaard dat er ook een aantal voetballers bij hem langskwamen. In de wielersport worden de verdachte namen wel bekend gemaakt, terwijl zoiets in het voetbal – bijvoorbeeld vlak voor het wereldkampioenschap – ondenkbaar is. Dat is natuurlijk jammer.

U sprak daarnet over de ‘Spaanse cultuur’, waarin verschilt het Belgische wielrennen dan van het Spaanse?

Mathieu: Het grote verschil is dat Belgische renners een ander soort wedstrijden rijden. Wij zijn goed in de eendagswedstrijden en die kan je ook winnen zonder bloeddoping. Het geluk voor het Belgische wielrennen is dat de Spanjaarden niet geïnteresseerd zijn in onze wedstrijden. Ze kunnen niet tegen het slechte weer, ze houden niet van slechte wegen en ze moeten passen op korte, nijdige heuvels.

Bloeddoping lijkt dus vooral in Spanje populair, maar was vroeger Italië niet de bakermat van heel wat dopingpraktijken?

Mathieu: EPO is inderdaad een typisch Italiaans product, maar ondertussen is het daar allemaal wel een stuk strenger geworden. Ik denk ook dat EPO tegenwoordig veel minder wordt gebruikt. Een paar jaar geleden werd een hematocrietwaarde van maximum 50 afgesproken. Toen reden er heel wat renners rond met een hematocrietgehalte van 49. Ondertussen is de gemiddelde hematocriet van de profwielrenners gezakt van 46 naar 43. Je kan dus stellen dat er vroeger heel wat meer EPO werd gepakt dan nu.

Jean-Marie Dedecker kan dus maar beter naar Spanje vertrekken?

Mathieu: Dedecker zou beter zwijgen. Hij heeft het wielrennen een aantal jaren geleden ook al eens aangevallen. Ik werd toen als dokter van de Belgische Wielrijdersbond afgevaardigd om met hem te gaan praten. Ik heb tevergeefs een uur op hem gewacht.

In ons land werden toch een aantal renners op EPO betrapt?

Mathieu: Dat is waar, maar in België is het momenteel toch heel moeilijk om nog EPO te gebruiken. Dit is vooral te danken aan onverwachte dopingcontroles bij de renners thuis. Je kan in ons land dus niet veel meer uitsteken. Bloedtransfusies zijn natuurlijk moeilijker opspoorbaar, maar ik ben er nogal gerust in dat zulke zaken bij ons in de ploeg niet gebeuren.

Wat vindt u ervan dat een toprenner zoals Lance Armstrong samenwerkte met de beruchte Italiaanse EPO-arts Michele Ferrari?

Mathieu: Armstrong is nooit positief geweest en is bij mijn weten ook nooit echt in verdenking gesteld. De beweringen van L’Equipe houden volgens mij geen steek: testen die na vele jaren op oude urinestalen worden uitgevoerd, zonder dat daarbij rekening wordt gehouden met bepaalde voorgeschreven procedures, gelden voor mij niet als bewijsmateriaal. Ik kan trouwens ook niet zeggen dat Armstrong in de Tour ooit zo outstanding was als Basso vorig jaar in de Giro.

Is het dan mogelijk om een grote ronde te winnen zonder doping te gebruiken?

Mathieu: Ik heb er mijn twijfels over. Zolang men bloeddoping niet uit het peloton krijgt, zullen we geen Belgische tourwinnaar krijgen. Men moet nu gewoon streng zijn en bijvoorbeeld Basso niet opnieuw opnemen in een Pro-Tourploeg. Ik vind het heel jammer dat Basso mogelijk voor Discovery gaat rijden. Er is afgesproken dat dopingverdachten niet mogen worden opgenomen in een Pro-Tourploeg. Discovery houdt zich niet aan die afspraak. Desondanks mogen we zeker niet vergeten dat het wielrennen de sport is die het meest tegen doping strijdt. Het is uiteraard veel gemakkelijker om – zoals in heel wat andere sporten vaak gebeurt – je ogen voor dopingzaken te sluiten. Ik vind het verschrikkelijk als een grote kampioen van zijn sokkel wordt gestoten, maar als hij schuldig is, moet hij gestraft worden.

Zijn de grote rondes niet gewoon te zwaar?

Mathieu: In een grote ronde moet je er elke dag opnieuw weer staan, terwijl je bij een eendagswedstrijd altijd een dag of drie hebt om te recupereren. In de Giro van dit jaar was dat gewoon gekkenwerk: daar moesten de renners op een gegeven ogenblik drie dagen na elkaar ritten van 200 kilometer rijden met daarin vier cols. Wat heeft dat voor zin? Daarbij komt bovendien dat de renners vaak nog heel wat kilometers moeten afleggen voor ze in het hotel zijn.

U pleit dus voor minder zware ritten?

Mathieu: Ja, waarom organiseert men geen bergritten van 120 of 130 kilometer met daarin twee cols? Daarin zal ook keihard geknokt worden en het spektakel zal dus zeker niet verminderen. Nu maakt men de renners echt kapot, waardoor ze veel sneller geneigd zijn om naar verboden producten te grijpen. De organisatoren van de grote rondes hebben hier momenteel echter geen oren naar. Nochtans ben ik niet de enige die hiervoor pleit, verschillende van mijn collega’s zijn dezelfde mening toegedaan. Het wordt tijd dat de wielersport opnieuw met beide voeten op de grond komt.

Vroeger kwam doping via verzorgers in het peloton. De laatste jaren werd doping meer een zaak van echte artsen. Gaat het er nu veiliger aan toe dan vroeger?

Mathieu: Als er nog iets geregeld wordt op het vlak van doping, gebeurt dat vaak door dokters die niets met een wielerploeg te maken hebben. Het gaat er op het vlak van medische begeleiding nu zeker veiliger aan toe dan vroeger, maar dat is te danken aan het feit dat elke ploeg nu zijn eigen sportdokter heeft – iets wat bijvoorbeeld in de jaren ’90 nog niet het geval was. Randfiguren zoals Eufemiano Fuentes blijven een gevaar voor de wielersport: zij willen enkel geld verdienen en successen behalen op de kap van de renners.

Is de veelbesproken DNA-test volgens u een manier om het wielrennen te bevrijden van doping?

Mathieu: Die test is in ieder geval zeer geschikt om bloeddoping tegen te gaan. Ik ben er dan ook een fervent voorstander van. Ik kan heel goed begrijpen dat renners als Bettini en Valverde tegenstander zijn van de test: het is immers de zoveelste inbreuk op de privacy. Maar ondanks mijn begrip voor hun protest, blijft de DNA-test belangrijk voor de wielersport.

Mogen jonge wielrenners nog dromen van een cleane wielersport?

Mathieu: Daar mogen ze zeker van dromen. Ik denk dat de grote ‘rommel’ stilaan verdwijnt uit het peloton. In België kan gekoerst worden zonder doping te gebruiken: Tom Boonen, Johan Van Summeren en Nick Nuyens zijn daar mooie voorbeelden van. De nieuwe generatie rond Boonen is de hoop voor het wielrennen. Ik ben er zeker van dat zij geen bloeddoping, geen EPO en geen groeihormoon gebruiken. Als Boonen tijdens de Tour hetzelfde spel had gespeeld als Landis, had hij zeker Parijs gehaald.

Groeihormoon

2007-01-25T00:37:00.000-08:00

Patrick

2007-01-23T05:26:00.000-08:00

Vandaag (dinsdag 23 januari 2007) werd Patrick Lefevere door de krant Het Laatste Nieuws op schandalige wijze aangevallen:

- Lefevere was vroeger een amfetamineverslaafde.
- Lefevere is de spil in een dopingcircuit.
- Lefevere zet renners aan tot dopinggebruik.

Tegen zulke beschuldigingen staat iedereen machteloos – zeker wanneer ze komen van anonieme getuigen of mensen die Willy Voet heten.

Lefevere is zonder twijfel de meest succesvolle wielermanager van de laatste decennia. Lefevere verdient bij ons een standbeeld in plaats van een vergiftigde lastercampagne.

In een interview met Sporza zegt Maarten Michielssens, auteur van het beruchte artikel in Het Laatste Nieuws, dat een Italiaanse topdokter de ‘bewijzen’ die hij had tegen Lefevere uit angst heeft vernietigd: “De doodsangst stond te lezen in die man zijn gezicht. Het was vreselijk om te zien.”

“Zware beschuldigingen behoeven zwaar bewijsmateriaal” (Lance Armstrong).

“Héél zware beschuldigingen behoeven héél zwaar bewijsmateriaal” (Kobie1).

De liefde voor kasseien

2007-01-22T05:35:00.000-08:00

Onlangs beschreef ik hier het teloorgaan van de laatste Turnhoutse kasseikoers. Dat deed ik niet enkel omdat het Turnhoutse kasseiwielrennen mij nauw aan het hart ligt. Mijn schrijven was ook ingegeven door de liefde die ik zelf altijd heb gekoesterd voor kasseien.

In mijn jonge jaren ging ik geen enkele kasseibaan uit de weg. Ik reed op training soms naar Molenbeek-Wersbeek (dat ligt ergens achter Diest) omdat daar een leuke kasseistrook lag. Ook de befaamde kasseistrook in Geel Ten Aard was voor mij wekelijkse kost.

Uiteraard was ik van de partij toen zeven jaar geleden in Turnhout voor de eerste keer de helleklassieker over de Lokerenstraat en de Zandstraat werd verreden. Ik trainde als een gek voor die wedstrijd: ik vloog tientallen keren over de kasseistrook van Geel Ten Aard en was dagenlang bezig om uit te zoeken hoeveel druk ik nu juist in mijn banden moest pompen.

De koers verliep volgens een droomscenario: ik reed vanaf de eerste kasseistrook op kop en nog voor halfweg koers bleven we slechts met z’n drieën over. Dat ik mijn broer Sander – die toch geen onaardig renner was – al na vier ronden dubbelde, zegt genoeg: ik reed die dag gewoon de kasseien uit de weg.

Uiteindelijk moest ik vrede nemen met de derde plaats – ik was nu eenmaal een strijkijzer als het op sprinten aankwam. Maar de liefde voor kasseien, die zou mij vanaf dan nooit meer loslaten.

Kobie1 sneller dan zijn schaduw

2007-01-15T23:26:00.000-08:00

(Met dank aan de Turnhoutse cartoonist Gie Campo)

Twee trappen bijgeven

2007-01-14T06:03:00.000-08:00

Tijdens het doorzoeken van mijn oude computer botste ik onlangs op mijn allereerste kortverhaal: ‘Twee trappen bijgeven’. Ik schreef het toen ik vijftien jaar oud was. Via een goede wind kwam het terecht bij De Morgen, waar het op 31 mei 2000 gepubliceerd werd. Exclusief en onveranderd wordt het vandaag aangeboden op de blog van Kobie1. Aan allen die tijd en zin hebben: veel leesplezier.

Twee trappen bijgeven

Zondag 31 augustus, ik heb goed geslapen. Maar er is iets. Ik ben zenuwachtig. Morgen terug naar school. En misschien heb ik daarom zoveel zin in de wedstrijd.

De eerste van de vijfentwintig rondes: ik zie Hannes, de sterkste concurrent, ook 14 jaar, maar hij is een beer van een vent. Hij is zenuwachtig, hij wil winnen. Natuurlijk: hij woont hier in de buurt. We draaien in de bocht naar de aankomst. Het is een gevaarlijke bocht, tijdens de vorige wedstrijd kwamen hier nog drie renners ten val. Ik bestudeer de aankomststrook, het is geen moeilijke spurt: brede weg en rechtdoor, puur op snelheid en kracht . Ik ben geen spurter, spurten is voor gekken, verstand op nul en in een wiel duiken, gaten toerijden tegen vijftig kilometer per uur en dan nog uit het wiel komen, winnen en dan de handen in de lucht. Zonder eraan te denken dat je tegen de korst zou kunnen smakken. En verhakkeld, geschaafd en kapot zijn.

Wilfried Nelissen : “Ik heb nooit schrik om te vallen”.

Ik denk altijd na in de wedstrijd, ik reken nu uit: we hebben amper één vijfentwintigste gereden en straks zal het gebeuren in één vijfendertigduizendste van de wedstrijd, in de laatste meter. Weten dat je een uur alles moet geven en dat dan de slimste, de rapste en de listigste in de laatste meter op kop komt, wint, en denkt dat hij de beste is. Ik huiver van die gedachte.

We draaien tweehonderd meter voorbij de aankomst naar links. Het is een rare, brede bocht, met riooldeksels. Bij regen zijn riooldeksels spelverbrodders, je rijdt erover en net als je niet meer wegkan, denk je eraan dat je zal glijden, je slipt, hebt angst, maar met alle kracht die je hebt hou je je recht en denk je: de volgende keer lig ik er.

Even verder: een S-bocht, dat is een goede springplank voor een demarrage.

Er wordt hard gereden in de tweede ronde, zonder dat ik het besef ga ik aan de kop. Ik schud eens aan de boom, en er valt een gat. Ik rijd alles uit mijn benen. Het peloton komt terug in mijn wiel. Ik zet mijn inspanning stop. Er zijn nog een paar gaten in het peloton, ze worden dichtgereden. Een peloton is een harmonika: als je in een goed wiel zit dan kan je vooraan rustig blijven meepeddelen zonder echt diep te moeten gaan.

Er zijn veel supporters vandaag. Ook mijn oude opa. Hij is een trouwe supporter, het is plezant te zien hoeveel pret hij beleeft aan de wedstrijden, als ik win krijg ik tweehonderd frank van hem, als ik bij de vijf eersten ben krijg ik honderd frank. En of ik nu goed of slecht rijd, voor hem ben ik altijd de morele winnaar.

We beginnen aan de derde ronde. Hannes gaat, iedereen in zijn wiel, hij krijgt geen meter, hij stopt, hij is boos. Ik kan mijn benen niet bedwingen en ga zelf, maar ik heb verzuring in mijn benen en stop. Dan demarreert er een andere renner, ik zie niet wie het is, maar duik snel in het wiel van Hannes, hij zal me bijbrengen. In zijn eigen Mol wil hij niet verliezen.

Bij een profwedstrijd zijn er helpers voor de favorieten. Die worden een hele dag uit de wind gezet en gaan in de finale hun kans. Ik heb eens gelezen dat Nico Mattan Tom Steels tweehonderd kilometer uit de wind had gezet, Steels kwam de laatste vijf kilometer naar voren, Museeuw trok de sprint en Steels won.

We leggen er nu serieus de pees op in het peloton, ik zit rond de tiende positie en zie een demarrage van Verhaert. Verhaert is een rare renner, hij kan soms zo oenig zijn, hij is geen klasbak maar wel een zeer behoorlijk renner. Lang duurt zijn poging niet. De rust keert terug. We rijden keuvelend tot de vijfde ronde.

Het was een kinderdroom om coureur te worden, ik dacht dat het gemakkelijk zou zijn. Ik dacht niet aan afzien, alleen aan winnen, overheersen. Als ik die renners toen op de televisie zag, vroeg ik soms aan mijn vader: “Ik denk toch dat ik die mannen kan volgen.” Terwijl ze toen toch wel vijftig per uur reden. Koers was toen voor mij nog rozengeur en maneschijn. Ik dacht toen dat ik ooit de ronde van Frankrijk zou winnen, nu droom ik er alleen nog maar van.

Mijn sportcarrière. In ‘95 reed ik mijn eerste wedstrijd. Ik was tien dagen vooraf al zenuwachtig. Zelfs nu ben ik voor elke wedstrijd nog zenuwachtig als een kleine jongen. Ik dacht: “Ik ga hier rustig meerijden en als ik in de laatste rondes een kans zie om te demarreren dan ga ik.” Zo simpel was dat. Twee rondes, zolang heb ik de groep kunnen volgen, ik werd twintigste van de dertig. Ik was tevreden. Als je koerst heb je een vrij gevoel, als er niets van afhangt toch.

Vandaag heb ik geen vrij gevoel, ik ga winnen. We zetten de zesde ronde in. Mijn been slaapt, toch demarreer ik. Als ik goed ben, mag heel de wereld het weten. Ik kan me dan niet verstoppen, dat zijn van die dagen dat ik met geen tang te houden ben. Ik heb een mooie kloof, ik ga door. Het is misschien nog wat vroeg, maar daar trek ik mij niets van aan. Ik zie af, ik vecht tegen het afzien.

Eddy Merckx: “Je moet sterker zijn dan de pijn”.

Ik ben Merckx niet en geef het op. Maar in de achtergrond zie ik iets. Jansens en Nooyens zijn achter mij gedemarreerd. Het zijn twee hardrijders, met mij erbij drie. Ik heb dit voorseizoen samen met Jansens in Nederland gereden, hij is sneller dan mij, daar heb ik vijf keer aan moeten geloven. Nooyens is ook een snelle man, hij is een spurter maar kan ook bergen werk verzetten. Hij rijdt op kop, wij hebben vijftig meter, onze voorsprong blijft stabiel. Jansens kan ons tempo niet meer volgen, hij moet de rol lossen, ik kan niet meer overnemen en we worden teruggepakt. Op het WK zag ik Museeuw met een versnelling van 53 x 11. Hij had een gat van honderd meter, dacht dat de Italianen van hem profiteerden en gaf het op. Daar liet hij de kans liggen om zijn tweede wereldtitel binnen te halen.

Er wordt nu veel gedemarreerd, maar de bressen blijven klein, het peloton is sterk vandaag. Ik zie Beutels, hij zal zeker nog iets proberen, hij is een sterke aanvaller. Net zoals Biermans, een mengeling van klasse en tactisch inzicht. Als hij naar voor komt moet je je klaarhouden, want dan zal het gebeuren. Ik vrees hem niet.

Ik ben gisteren wat gaan losrijden, het ging niet goed. Ik had zware benen.

Fausto Coppi: “Voor een wielrenner is slapen het belangrijkst.”

Ik heb goed geslapen. En die zware benen zijn ver weg. We komen in de zevende ronde, de zenuwen stijgen, er wordt veel versneld, maar er komt geen afscheiding. Het zou toch weer niet zo’n verdomde massaspurt worden? Hannes ziet zijn winstkansen stijgen. Hij zit niet goed vandaag. Denk ik. Hoop ik. Maak ik mezelf wijs.

Mijn sportcarrière. Voor ik fietste, zat ik in Arac, een atletiekclub bij ons in de buurt. Ik deed mee aan veldlopen en pistemeetings. Ik vond het maar niks. Door gebrek aan interesse bleven mooie uitslagen uit. Ik liep tijdens de wedstrijd altijd te denken aan de hamburger met ketchup die erop zou volgen. Lopen is een heel andere sport dan wielrennen. Bij lopen wint de sterkste en de snelste, bij fietsen wint de slimste.
In 1995 ben ik beginnen wedstrijdfietsen, ik vond het meteen leuk. In dat jaar ben ik ook meegegaan met de Ronde van de Vlaamse Wielerschool. Daar heb ik geleerd dat koersen meer is dan winnen en triomferen alleen. Ik werd er negende in de stand om de gele trui. Het zwaarst waren de ritten van meer dan honderd kilometer. De uithouding is het belangrijkste in de wielersport. Je kan de snelste benen hebben, het sterkste karakter hebben, als je je uithouding niet traint rijd je in de wedstrijd geen deuk in een pakje boter.

De achtste ronde, Hannes demarreert ‘toevallig’ aan de kant waar al zijn supporters staan. Hij heeft een gat, niemand gaat erachter. Dit zou wel eens de beslissing kunnen zijn. Ik moet het nu zelf doen, ik trek me op gang. Ik ben niet de enige die het gevaar inziet: er een spervuur van demarrages achter Hannes aan. Ik zie af, ik zak af. Afwachten maar, proberen te controleren.

We pakken Hannes terug. Hij vloekt. Het valt stil. I want to ride my bicycle. Dit is mijn dag.

Mijn sportcarrière. Toen ik mijn tweede wedstrijd reed, wou ik met het wielrennen kappen. Ik had er opeens genoeg van. Ik moest er in de derde ronde af, op een stil moment. Ik kon gewoon niet meer. Die verschrikkelijke wind ook. Die verschrikkelijke dag. Tot overmaat van ramp werden we gedubbeld en uit de wedstrijd gezet. Afgang. Dit zijn van die dagen die je wel wil, maar niet kan vergeten.

Ronde negen. Ik op kop, Vandereycken gaat. Hij is een goede renner. Vorig jaar heeft hij nog een prachtige wedstrijd gewonnen. Dit seizoen werd hij er meermaals afgereden. Hij is een ploegmakker dus ik nijp de remmen dicht. Hannes gaat erachter. Niet verwonderlijk, hij rijdt het gat dicht. Weer wat van zijn energie afgepeuzeld.

Ik krijg weer zo’n zotte bui. Ik demarreer, krijg 5 man mee, waaronder Beutels. We hebben meteen vijftig meter. Het is zwaar, op de gezichten van mijn medevluchters zie ik pijn. We gaan hard, maar het peloton jaagt, het is weer een lang uitgerokken lint, ze gunnen ons de vrijheid niet. Ik kijk achterom. Weer die Hannes aan de kop. Hij rijdt het gat dicht, hij is beresterk, maar hij speelt met zijn krachten. Net zoals mijn broer, hij kwam eens aan de start - dat was in Nederland - als grote favoriet. Hij kon niet verliezen. Dacht hij. Maar hij spurtte elke ronde mee voor een waardeloze premie. Toen in de laatste ronde een viertal wegreed, moest hij het gat laten vallen. Hij werd zesde. Hij won de puntenprijs, mijn vader kon er geen goed woord over zeggen.

We draaien voor de negende keer de bocht voor de aankomst in. Verhaert maakt een zwieper, ik wijk uit maar roep niet omdat er teveel toeschouwers staan. Ik ben een stille. Zo gebeuren valpartijen: de renner die uitwijkt, kwakt tegen een andere renner. Ze haken in elkaar en er gebeurt een massale valpartij. Zoals in Leopoldsburg. We vertrokken met dertig man. In de tiende ronde, op een recht stuk dan nog, gebeurt het onwaarschijnlijke: vijftien man tegen de grond. Ik kom er met de schrik vanaf. Een val is verschrikkelijk, zelfs al lig je er zelf niet bij. Je hoort kaders, wielen, sturen en renners over de grond krassen. Het griezeligst zijn de ijle , angstige roepen van een vallende renner vlak voor hij tegen de korst gaat.

We zijn de tiende ronde begonnen. Biermans acht zijn moment gekomen en plaatst een verschroeiende demarrage. Beutels en Dekeyser schuiven mee. Dit is een select gezelschap, deze trein mag ik niet missen. Ik en een Gründig-man schuiven ook mee. We hebben meteen een gat. Dertig meter. Biermans op kop, hij gelooft erin, hij trapt zijn ziel uit zijn lijf. Toch is het indrukwekkend, z’n vermogen om diep te gaan. De Gründig-man neemt ook over, hij heeft power in de benen, legt het tempo nog hoger. Verschrikkelijk afzien, maar we lopen uit. Vijtig meter nu. Beutels gaat op kop, hij is niet de echte krachtpatser maar een temporijder. Nu ik. Ik rijd honderd meter alles uit m’n afgepeigerd lijf, het doet pijn, verschrikkelijk pijn. M’n benen verkrampen, m’n ademhaling snoert af. Ik ga van de kop. M’n werk wordt geappreciëerd. Nu alles geven om in het wiel van Beutels terug aansluiting te vinden.

De kramp wordt verschrikkelijk. Ik los. Tien meter. Verdomme, verdomme Dekeyser ga van die kop af! Eindelijk! Nu moet ik terugkomen, ik zet me recht, wat is dat toch met mij? Mijn benen. Het is niet te houden. De verschroeiende zon zal er ook wel wat mee te maken hebben.

Willy In’t Ven: “Als je moet lossen, geef je nog twee trappen bij want die andere coureurs zitten ook kapot!”

Ik vind terug aansluiting. Ik merk dat Hannes er niet bij is, deze gedachte geeft me vleugels. Ik maak mezelf wijs dat hij nog wel zal komen. We hebben nog altijd dik vijftig meter. Ik kijk achterom. Zie je wel: Hannes demarreert. Ik verwacht hem nu elk ogenblik. Nu is Beutels weer aan de kop. Hij heeft er zin in, net zoals ik. Ik kijk achterom, zie Hannes op twintig meter. Maar hij verkrampt, het mes schiet in zijn benen, hij zet zich recht, laat zich terug inlopen. Gelukkig. We hebben zeventig meter, we rijden er op kousenvoeten van weg.

We komen nu voorbij de aankomst, we worden luid toegejuicht. Als vedetten. Wat raar, eerst geloofde ik er niet in, dat dit de winning-demarrage zou zijn. Nu zou ik teleurgesteld zijn als we teruggepakt zouden worden. Met al dat piekeren val ik stil aan de kop, hoor ze vloeken. Biermans trekt het tempo weer op gang. Het is stoempen, snot en sterven. Als ik nu moet lossen dan geef ik op. Onzin, ik heb nog nooit opgegeven, en ben ook niet van plan dat ooit te doen, het ligt niet in mijn aard. Ik kijk nu naar achter op een lange strook van het parcours. In de verte het peloton, breed uitgestrekt over de weg. Ze zijn aan het wandelen. Een goed teken.

Als je profs op de televisie ziet rijden dan denk je vaak dat ze rustig aan het wandelen zijn. Vergeet het, een renner in een ontsnapping rijdt altijd rond zijn maximum-pols, ziet verschrikkelijk hard af. Een prof moet niet alleen snel kunnen fietsen. Hij moet ook buiten de wedstrijd een enorm karakter hebben. Uitgaan en veel alcohol drinken is er voor die mannen niet meer bij. Ik moet nog aan mijn karakter – en dan vooral aan mijn karakter in de wedstrijd - werken.

Ik rij nu als eerste de twaalfde ronde in, we gaan hard, ik schrik er zelf van. Ik kijk op m’n computertje: achtenveertig per uur. Ik vind m’n tweede adem, net op tijd! Koersen is sterven op de fiets, in een wedstrijd als vandaag sterf ik vier maal. We hebben nu zeker honderdvijftig meter voor. Als het zo doorgaat dan komen we met z’n vijven aan, het zou schitterend zijn. Maar die hitte verergert. Ik wil drinken, maar durf niet, we rijden te snel, een valpartij kan ik nu missen. Ik laat m’n bidon voor wat ze is. Biermans bekoopt nu z’n inspanningen van daarnet, hij hangt aan het staartje, kermend van de pijn, schreewend op De Keyser om van die kop af te komen. Hij komt van de kop af, ik ga op kop, het gaat beter dan daarnet.

Er is geen mooiere sport dan wielrennen, alleen de dopingperikelen doen me pijn. Wielrenners zijn geen druggebruikers.

Halfweg. Nog dertien rondes voor de boeg, die eerste rondes zijn gevlogen. Het gaat nu zeer snel. Ik kijk op m’n computertje, we rijden zevenenveertig, ik kan vlot mee. Sterk toch: onze voorsprong groeit, en nog altijd geen spoor van Hannes. Zou hij gevallen zijn? Ik hoop het niet, want als ik dan straks win kan ik niet zeggen dat ik hem geklopt heb.

M’n sportcarriere. Dit jaar in Holland, in Oud-Vossemeer, een ronde van slechts zevenhonderd meter. Ik heb voor de wedstrijd niet veel zin, geen goede benen. Toch zou ik vandaag Scevenels eens een toer willen lappen en hem kloppen. Hij wint nu al elke week, dat moet nu maar eens gedaan zijn met die verdomde Limburger. Op tien rondes van het einde rijden we met een groepje van vier weg. In de kopgroep: ikzelf, Benny Nijsen, Steven Jansens en als gedoodverfde favoriet: Steven Scevenels. Op een ronde van het einde is de toestand nog altijd ongewijzigd. Ik weet dat m’n kansen in de spurt miniem zijn en trek op vierhonderd meter van de streep ten aanval. Ik krijg geen ruimte maar ik ga toch door. Er komen nog twee moeilijke bochten en daarna nog zestig meter, ik pak de bochten als eerste en ga dan vol door op de kop. Verdomme, hoe moet ik eigenlijk mijn handen in de lucht steken? ‘k Heb nog nooit gewonnen. Scevenels! Weer die Scevenels! Nog nooit van zo dichtbij gezien hoe een winnaar zijn armen omhoog gooit. Shit man! Shit!

De S-bocht. Biermans heeft net gedemmareerd maar wordt meteen gecounterd. Hij laat veel in zijn kaarten kijken. Ik rij nu aan kop, kijk de kat uit de boom, ik zit erdoor. Ineens hoor ik achter mij roepen: “Komediant, komediant,…” Ik roep niets terug, maar van binnen ben ik razend. Als ik in de wedstrijd zit maak ik me dikwijls enorm boos: op een renner die demarreert net nadat ik terug word gepakt, op iemand die maar blijft demarreren, op mannen zoals die Beutels,… dat is nu eenmaal wielrennen! Maar ik zal nooit op iemand roepen in de wedstrijd. Ik moet wel toegeven dat ik me een beetje zit te sparen, ik ben ook wel de man die het meeste in de spits had gereden, maar dat geeft hem toch het recht niet om mij uit te schelden!

We beginnen aan de veertiende ronde. Amai dat is straf, ik zie Verhaert aansluiting vinden bij ons groepje, dit had ik niet van hem verwacht! Wij rijden hier op volle toeren tegen dik veertig kilometer per uur en hij slaagt erin een gat van minstens tweehonderd meter dicht te rijden. Chapeau!

We draaien terug goed rond, de heibel is verdwenen, gelukkig. Maar waar blijft die Hannes toch? Waarom komt hij niet mee met Verhaert? Zou hij echt slechte benen hebben vandaag? Ik maak me er verder niet druk over. We naderen de finale. Met nog acht rondes voor de boeg staan niet alleen mijn zenuwen maar ook die van mijn medevluchters serieus gespannen.

Mijn broer reed daarnet zijn westrijd, bij de dertienjarigen wel te verstaan. Hij rijdt zeer goed: heeft zich goed weggestopt, en heeft dan in de spurt met een zevende plaats kunnen uithalen. Knappe prestatie! Maar ik zal beter doen.

Amai, het gaat nu zeer snel, te snel. Volgens mij gaan we met z’n zessen naar de streep. Het tempo wordt zodanig hoog gehouden, dat het zelfs voor een klasbak als Biermans onmogelijk is om te demarreren. Ik spurt als een strijkijzer, tegen een Biermans en een Dekeyser kan ik niet op. Ik zou ze vroeger moeten afschudden, afwachten en op tijd mijn kans gaan. Mijn computertje geeft drieënvijftig per uur aan. We rijden langs de finish, er staat een juichende menigte, ze schreeuwen en tieren voor de zes smaakmakers van de wedstrijd. Ik zie af. Kom ik hier straks als triomfator over de streep? Ik hoop het. Ik wil het. Nog zeven rondes, dus nog vijftien kilometer. Nog iets te ver om het alleen te proberen.

Mijn vader is ook een vurige supporter, ik krijg elke zondagnamiddag tussen drie en vier uur, de meest doordachte raad die er in hem opkomt naar mijn hoofd geslingerd. Meestal is het dezelfde raad. “Springen!”, “Gat omhoog!”, “Naar voor!” Soms word ik er chagereinig van: als je op een moment van uiterst afzien zit bijvoorbeeld en je krijgt de raad om te gaan aanvallen. Goed bedoeld van mijn stuurman achter de nadarafsluiting, maar hij krijgt dan wel eens een vloek terug.

Het valt weer wat stil, Verhaert op kop. Hij draait, neemt z’n bocht te kort, en rijdt over de hardnekkige steentjes die in de binnenkant van de bocht liggen. Ik hoor een knal, ik kijk naar de leeglopende band van Verhaert. Ik lach, hij vloekt. Pech voor die jongen, hij was goed bezig. De anderen lachen ook. Eigenlijk onterecht. We zijn nog met z’n vijven en hebben één minuut bonus. Ik ben zeker van een plaats bij de top vijf. Hopelijk krijg ik niet de pech die Verhaert had. Bij de eerste vijf is goed. Mijn beste plaats dit seizoen in België is een derde plaats, die moet ik verbeteren.

Nog zes rondes. Dekeyser op kop, bij hem is het frisse er wat vanaf. Ik denk wel dat er niemand van ons nog fris zit, maar Biermans kan blijven sterven. Hij gaat nu op kop maar hij speelt komedie, hij vertraagt niet, maar hij doet of hij kapot zit. Hij heeft gelijk. We krijgen nu een stuk zware wind op kop voorgeschoteld. Ik moet hard trappen om in Dekeyser zijn wiel te blijven, nu moet ik op kop, ik geef alles tot aan de S-bocht, dan is het ergste stuk voorbij. Er komt een gevaarlijke bocht, ik hang in laatste positie, ik pak de bocht zoals de profs. Ik val bijna.

Vijf rondes. Ook de supporters worden zenuwachtiger, ze gaan nog harder schreeuwen, ik krijg er kippenvel van. Als ik nu plat rijd, dan stop ik met koersen. Ik hoop op een korte krachtige sprint, een lange zit nu niet meer in mijn afgepeigerde benen. De drang om te winnen wordt groot. Waar ga ik mijn eerste zegepalm hangen? Hopelijk vergooi ik mijn winstkansen niet met mijn zenuwachtig gedoe. We peddelen verder rustig rond, niemand die aanstalte maakt om nog te gaan aanvallen, niemand wil of kan nog eens recht gaan staan om er een snedige snok aan te geven. De supporters roepen dat er verbrokkeling in het peloton is gekomen, dit kan er op wijzen dat het snel gaat daarachter. Een ronde later horen we het geruststellend bericht dat het peloton gehergroepeerd is en breed over de weg wandelt. We halen opgelucht adem.

Nog drie zware rondes, en een ontsnappingspoging: Beutels probeert het alleen, er zit geen snee achter. Niemand reageert. Hij heeft twintig meter. Kijkt achterom, valt stil. We rapen het lijk op. Gelukkig. We komen op een stuk wind op kop, ik zie kans om te demarreren, maar mijn hoofd laat dat niet toe. Ik zit dood. Het zullen nog twee lange en vermoeiende rondes worden.

Biermans houdt zich opvallend rustig. We komen weer langs de tierende massa aan de aankomststrook. Cisse, mijn trainer roept dat het peloton tot op een halve minuut genaderd is. Directe paniek in de kopgroep, en dan krijgen we wat ik vreesde, de uitval van Biermans. Hij gaat razendsnel te keer, ik kan niet direct mee. We zullen direct moeten reageren of we zien hem niet meer terug. Ik spring erachter, ik doe me veel pijn, dit kost me misschien de overwinning, maar ik laat Biermans niet rijden. Ik kom tot op twintig meter, ik wil dat ze overnemen. Na even twijfelen rijden eerst Beutels, en dan Dekeyser het gat verder toe. Oef, Biermans is op. Hij verschiet hier zijn laatste pijl. Na deze tempoversnelling, geloof ik nooit dat het peloton nog kan terugkomen.

De voorlaatste keer de aankomststrook. Hier zal het dadelijk gebeuren, binnen één ronde weten wie er wint, en wie er verliest. Er zal maar één winnaar zijn, en vier verliezers. Weer een enorm geroep, nog harder dan de rondes daarvoor. Mijn oren suizen, mijn zenuwen staan op springen. Nog één keer dat verschrikkelijke stuk wind op kop. We vallen stil, er wordt gevloekt, ik probeer het tempo te herstellen, het lukt. Wat duurt die laatste ronde lang! We rijden nog zo’n vijfendertig kilometer per uur, we wandelen. We zijn buiten schot, we denken aan de sprint en aan onze winstkansen. Ik schat de mijne miniem, hoewel ik in Beerse dit seizoen al een tweede plaats in de massaspurt wist te behalen en in Mal was ik vierde in een massaspurt! Ik geef mezelf hoop. Ik ben zo zenuwachtig dat ik haast mijn stuur kan opeten. In deze ronde zal het moeten gebeuren. Ik heb hier de kans om mijn eerste wedstrijd te winnen. En onverdiend zou het niet zijn, want ik ben er al een paar keer dicht bij geweest. Maar winnen is moeilijk. De juiste situatie inschatten, niet te vroeg aan kop, de kat wat uit de boom kijken. Wie laatst stilvalt wint, want we hebben allemaal hard gewerkt. Profiteren was er vandaag niet bij.

Hoe dichter we bij de streep komen, hoe kleiner ik mijn kansen inschat. Maar verdomme: ik verdien wel om te winnen, ik ben de strijdlustigste renner van de dag geweest. Ik heb geen tien kilometer in het peloton gereden.

We rijden traag, ik kijk achterom, geen peloton te bespeuren. We hebben rustig de tijd om te surplacen. Niemand probeert nog te demarreren, niemand kan nog demarreren.

De sprint, ik hang in de vijfde positie, in het wiel van Dekeyser, hij is de snelste man volgens mij, hij moet me naar de kop meesleuren. Het is zwaar gokken wat ik hier doe. Wat is snel na zo’n zware wedstrijd? De man van Gründig zet aan, van te ver, Biermans in zijn wiel, hij zit goed geplaatst, nog honderdvijftig meter, de man van Gründig verslapt niet. Ik sterf in Dekeyser zijn wiel, we kunnen de drie man voor ons niet meer bijhouden. Gründig schiet uit zijn pedaal! Biermans profiteert hiervan en gaat er nipt over. Ook Beutels passeert Gründig nog.

Biermans wint. Ik word vijfde. Het wringt. Waarom heb ik weer afgewacht? Twee trappen bijgeven en de palm is misschien voor mij. Wanneer ga ik eindelijk eens leren dat ik helemaal niet kan sprinten en dat ik dus nooit meer op mijn sprint mag rekenen? De supporters roepen me toe. Goed gereden! Prachtige wedstrijd! Maar vanbinnen kook ik van woede. Ik was vandaag de beste, maar ook de domste.

Ik stop bij de supporters, ik ben uitgeput en ga op mijn stuur liggen. Allemaal spreken ze met veel lof over mijn prestatie.

Het peloton. Hannes wordt zesde, weer een saus van zijn vader. Jefke, wielertoerist van bij ons in de club: “Goed gereden makker!” Ik hijg dat hij goed gesupporterd heeft.

Ik kan het, ik kan een wedstrijd mee maken, ik moest vandaag voor niemand onderdoen. Ik ga mijn benen wassen.

Shit, morgen school.

Laatste Turnhoutse kasseikoers ten dode opgeschreven

2007-01-09T01:50:00.000-08:00

Het gaat niet goed met het Turnhoutse kasseiwielrennen. Naast Brepols, het ziekenhuisdossier en de mobiliteitsproblematiek dreigt de nieuwe bestuursploeg opnieuw voor een ernstige moeilijkheid te komen staan: hoe kan Turnhout zijn jarenlange kasseicultuur alsnog redden?

Vroeger had haast elke Turnhoutse buurt haar eigen kasseikoers, nu blijft er slechts één over: de nieuwelingen- en juniorenwedstrijd die elk jaar over de kasseien van de Lokeren- en de Zandstraat dokkert. Met de recente heraanleg van de Lokerenstraat en de geplande heraanleg van de Zandstraat dreigt Turnhout echter ook deze laatste kasseikoers te onthoofden.

Pierre Vanderschommen, organisator van de wedstrijd, reageert verdeeld: “Sommige renners zullen blij zijn dat de kasseistroken verdwijnen, anderen zullen het dan weer jammer vinden.” Hoewel de heraanleg Vanderschommen geen slapeloze nachten bezorgt, denkt de voorman van de laatste Turnhoutse kasseikoers dat zijn wedstrijd nooit nog dezelfde zal zijn: “Het zal nu een veel snellere koers worden. Die kasseistroken brachten altijd strijd en spanning en ze zorgden er bovendien voor dat de besten steeds vooraan kwamen.”

In het wielerpeloton zelf wordt hevig getreurd over het verdwijnen van de laatste kasseikoers in onze stad. Gilles Bultinck, renner van KWV-Turnhout en begenadigd kasseivreter, reageert verbolgen: “De koers is niet meer dezelfde. Het wordt téveel een criterium nu: het zwaarste stuk valt weg waardoor het veel moeilijker wordt om een schifting door te voeren.”

Burgemeester Marcel Hendrickx beseft de ernst van het probleem. Hij denkt dan ook met veel weemoed terug aan legendarische Turnhoutse kasseibonken als Jef Hannes en Tistjen Domen: “Ik kan Turnhouters moeilijk ‘flandriens’ noemen, maar Hannes en Domen kwamen toch dicht in de buurt. Dat waren echte dwangarbeiders op de fiets.” De burgemeester weet dat de kasseicultuur van zijn stad ernstig in gevaar is en zoekt verwoed naar oplossingen: “Ik denk er bijvoorbeeld aan om de heraanleg van de Grote Markt opnieuw helemaal in kasseien te doen.”

De Grote Markt was trouwens ooit hét schouwtoneel van de internationale wielersport, toen burgemeester Hendrickx er in 1996 de Tour de France liet passeren: “Ik schreef een brief aan Tourbaas Jean-Marie Leblanc en die ging daar gretig op in.” Noch Leblanc, noch Hendrickx beseften toen echter welke verstrekkende gevolgen de passage door Turnhout zou hebben. De Spaanse wielergod Miguel Indurain werd in de Tour van ‘96 roemloos in de verdoemenis gereden. Vaak wordt verteld dat dat gebeurde op de befaamde klim naar Lourdes-Hautacam.
Wat men daarbij altijd verzwijgt is dat Indurain na afloop van deze heroïsche rit nog steeds kloeg over de zere benen die hij overhield aan de passage door Turnhout.

Het beste voor 2007

2007-01-05T02:54:00.001-08:00

Het zijn mijn dagen niet, zo met kerst en nieuwjaar. De gezellige kerstsfeer en de solden kunnen mij maar weinig bekoren. Toch wil ik niet achterblijven, en wens ik iedereen – zij het met een kleine vertraging – het beste voor 2007.

Kobe, populairder dan ooit

2006-12-08T03:27:00.000-08:00

Vandaag stond er een opmerkelijk bericht in Gazet van Antwerpen:

“Het Nationaal Instituut voor de Statistiek (NIS) maakte de lijst bekend met de meest populaire voornamen van de pasgeboren jongens en meisjes in 2005. Noah, is de meest geliefde jongensnaam in België, maar in het arrondissement Turnhout is Kobe de populairste. Voor de meisjes is Emma de meest populaire naam in België, maar Lotte doet het beter in ons arrondissement.”

Mijn ouders hebben een kleine 24 jaar geleden blijkbaar een niet te stuiten trend ingezet. Benieuwd of ze de naam die mijn zus meekreeg, Barbele, ooit ook tot een hoogvlieger kunnen maken.

Atoombom Boonen

2006-12-07T03:37:00.001-08:00

Woensdagavond mocht Tom Boonen in Kuurne zijn derde kristallen fiets in ontvangst nemen. Deze trofee bekroont de beste Belgische wielrenner van het jaar. Tornado Tom, die dit jaar als wereldkampioen onder andere de Ronde van Vlaanderen won, liet daarbij Sven Nys en Philippe Gilbert ver achter zich.

De kristallen fiets was evenwel niet het enige waar Boonen gisteren mee in het nieuws kwam. De krant Het Laatste Nieuws zocht de bom uit Balen enkele dagen geleden op in Monaco. Daar doet hij – samen met zijn nieuwe ploegmaat Gert Steegmans – enkele krasse uitspraken over de nieuwe en uiterst verwoestende sprinttandem Boonen-Steegmans.

“Ik denk dat de combinatie Petacchi-Velo heeft afgedaan”, laat de ex-wereldkampioen zich erg hoogmoedig ontvallen. Steegmans gaat zelfs nog een stapje verder: “We kunnen even verwoestend worden als de bom op Hiroshima”. Dat deze vergelijking nogal ongepast is – er vielen in Hiroshima ongeveer 140.000 doden te betreuren – zal de snelle Limburger wellicht niet beseffen.

Daarna moet Nick Nuyens – voormalig ploegmaat van Tom Boonen – voor de bijl: “Gert moet de rol van Nick Nuyens overnemen, maar hij is véél beter dan Nick. Hij is 10 keer meer coureur”. Deze uitspraak raakt natuurlijk kant, noch wal.

Een korte vergelijking tussen het palmares van Nuyens en Steegmans leert al snel dat Nuyens een beter wielrenner is dan Steegmans. Nuyens won reeds de Grote Prijs van Wallonië, Parijs-Brussel, Omloop Het Volk, de Ronde van Engeland en Kuurne-Brussel-Kuurne. Steegmans daarentegen moet het voorlopig stellen met ritoverwinningen in kleine rondes zoals de Vierdaagse van Duinkerken, de Ronde van Picardië en de ronde van de Algarve.

Dat Steegmans zich tijdens de voorbije Tour ontpopte tot meesterknecht in massasprints, is uiteraard bewonderenswaardig. Nuyens heeft zich – bij mijn weten – echter nooit bezig gehouden met massasprints. Dat was de taak van Steven De Jongh. Dat De Jongh in de Tour keer op keer faalde, is uiteraard pijnlijk voor Boonen. Die kondigde immers voor de Tour aan dat hij en niemand anders de snelste benen van het Tourpeloton had. Zeggen dat Steegmans de rol van Nuyens moet overnemen klopt dus niet. Steegmans moet De Jongh vervangen.

Tot slot zegt Boonen nog: “Nuyens is een lepe renner die vooral won dankzij de ploeg.” Nuyens is inderdaad iemand die het meer moet hebben van zijn koersinzicht dan van brute machtsontplooiingen. Boonen vergeet hierbij jammer genoeg dat ook hij in Madrid enkel wereldkampioen kon worden dankzij een zeer sterke ploeg. Dat Nuyens in die ploeg een meer dan cruciale rol vervulde, is voor de Balen Express blijkbaar een verwaarloosbaar detail.

Parijs

2006-12-04T06:00:00.000-08:00

Voorbije week vrijdag en zaterdag bracht ik samen met Ben G., Jo S., Jan D. en Simon V. een blitsbezoek aan Parijs. We gingen op bezoek bij Bolle B., die daar voor educatieve redenen enkele maanden verblijft. Alle grote bezienswaardigheden kwamen aan bod en de sfeer was uitstekend. Hieronder volgt slechts een greep uit de talrijke foto's die Bolle B. van ons nam.

Even poseren voor de Rode Molen

Zittend op de trappen van La Grande Arche

Een sfeerbeeld op de metro

De fotografe aan het werk

Ik en Jan D. (bijgenaamd Funky Jake) op een brug boven de Seine

Opnieuw op een brug boven de Seine

Het legendarische graf van Jim Morrison op Père Lachaise

Ikzelf, zittend op een bank voor de Eifeltoren

's Avonds werden er een paar giraffen (zie op achtergrond) soldaat gemaakt

Dit is de laatste foto, getrokken vlak voor onze terugreis naar Brussel

Blij verrast

2006-11-30T04:06:00.000-08:00

Zoals jullie misschien al wel gezien hebben, staat er sinds vorige week een bezoekersteller op deze blog – je vindt hem helemaal onderaan. Ik had er eigenlijk geen flauw idee van of mijn blog veel of weinig bezoekers aantrekt. Sinds de introductie van mijn zogenaamde ‘statcounter’, ben ik eindelijk uit mijn onwetendheid verlost.

Onder de teller kan je klikken op ‘View My Stats’. Daar vind je alle informatie over de bezoekers op mijn blog. Die informatie heeft mij blij verrast, moet ik zeggen. Zo kwamen er vorige week woensdag 45 bezoekers een kijkje nemen. Voorbije zondag, na mijn stuk over Isaac Galvez, bereikte het bezoekersaantal een voorlopig hoogtepunt van 56.

Je kan in die statistieken ook nagaan van waar de bezoekers juist komen en hoelang ze precies blijven. Heel wat personen zijn al na vijf seconden weg, maar anderen blijven langer dan een uur. Veel van hen surfen rechtstreeks naar kobie1.blogspot.com, anderen typen in google één van de volgende woordencombinaties in: ‘Kobie1 AND blogspot’, ‘Kobe Verheyen’, ‘Etienne De Wilde’, ‘ongeval AND zesdaagse Gent’ of ‘Drinkbussen AND wielrennen’.

Uiteraard zijn er blogs die heel andere cijfers kunnen voorleggen, maar in de eerste plaats startte ik met deze blog om mijn pen wat aan te scherpen. Dat ik daar wel wat mensen mee kan boeien, is voor mij een mooi compliment.

De doodssmak van Isaac Galvez

2006-11-26T06:26:00.000-08:00

Zaterdagnacht was ik in het Gentse Kuipke getuige van de onfortuinlijke doodssmak van Isaac Galvez (links op de foto). Om iets over middernacht sloeg het noodlot toe voor de Spaanse wereldkampioen ploegkoers. Hij kwam na een botsing met Dimitri De Fauw dodelijk in aanraking met de balustrade rondom de piste. Alle hulp kwam te laat voor de man die op dat moment tweede stond in de 66’ste Gentse zesdaagse.

De overwinning van Iljo Keisse in de eerste ploegkoers en de zegetocht van Kenny De Ketele in de dernywedstrijd verdwenen plotseling in het niets. Het Gentse Kuipke keerde zich van grootse euforie naar diepmenselijke tragiek. De verslagenheid was groot, zowel bij de renners, de organisatoren als bij het publiek. Robert Barthko - Olympisch kampioen achtervolging –zette zich knielend neer toen de reanimatie van Galvez begon. Wedstrijdleider Patrick Sercu – anders de kalmte zelf – greep vol verbijstering naar het hoofd.

Na het toedienen van de eerste zorgen werd de piste opengemaakt en kwamen de hulpdiensten ter plaatse. Galvez werd levenloos – en onder luid applaus – naar buiten gedragen. Vlak voor de stervende Galvez met de ziekenwagen vertrok, liep zijn ploegmaat en boezemvriend Juan Llaneras (rechts op de foto) hem in volle koerskledij achterna. Hij verliet wellicht samen met Galvez voorgoed het Gentse Kuipke.

De blonde pijl

2006-11-22T12:22:00.000-08:00

Gisteren ging de 66’ste zesdaagse van Gent van start. Al sinds mijn zevende ben ik trouwe fan van het pistegebeuren in ons land. In mijn beginjaren schuimde ik samen met mijn vader en broer de zesdaagse van Antwerpen af. Maar toen die zesdaagse in 1995 werd opgedoekt, moesten we naar het Kuipke in Gent om van het betere baanwielrennen te genieten.

In Gent ging het er heel anders aan toe: de piste was kleiner en het spektakel daardoor groter, de publieke opkomst was enorm en ze hadden er bovendien een publiekslieveling: Etienne De Wilde. Ik had De Wilde vroeger in Antwerpen ook al zien rijden, maar toen ging mijn aandacht meer uit naar bekende namen zoals Johan Bruyneel en Rudy Dhaenens.

Ik leerde Etienne De Wilde pas goed kennen in Gent. Hij werd – omwille van zijn haarkleur en zijn snelle benen – de blonde pijl uit Laarne genoemd. De Wilde flitste op de piste een indrukwekkende erelijst bij elkaar: hij won 38 zesdaagses, werd in 1993 wereldkampioen puntenkoers en behaalde tijdens de Olympische Spelen in Sydney – op 42-jarige leeftijd nota bene – een zilveren medaille in de ploegkoers.

De Wilde – die ook twee ritten won in de Tour en in 1988 Belgisch kampioen werd bij de beroepsrenners – werd door het Gentse publiek tot de godenstatus verheven. Hij stond bekend voor zijn ongebreidelde vechtlust en zijn buitengewone uithouding. De koers achter derny’s was elk jaar zijn gloriemoment. De show verliep altijd volgens hetzelfde stramien. De Wilde liet zich zover uitzakken tot niemand nog geloofde dat hij zelfs maar in de buurt van de kop van de wedstrijd kon komen. Dan zette de blonde pijl zich krom over zijn stuur, deed teken aan zijn dernyrijder dat het veel sneller moest en won de koers – na een spectaculaire achtervolging – met één millimeter voorsprong. Het Kuipke ontplofte, elke keer opnieuw.

Doorheen mijn eigen wielercarrière groeide De Wilde uit tot mijn grootste idool. Het was dan ook een geschenk uit de hemel toen wij tijdens de zesdaagse van 1998 een reis naar een Spaanse bestemming wonnen, die toevallig werd uitgebaat door De Wilde en zijn vrouw. Ik zag mezelf al samen met de blonde pijl over de Spaanse wegen flitsen – en droomde zelfs een keer dat ik hem in de sprint kon kloppen. Zover kwam het jammer genoeg nooit: De Wilde vond een betere vrouw en was niet meer welkom in Spanje.

In 1997 won de blonde pijl voor het laatst zijn Gentse Zesdaagse. Hij was toen bijna veertig. De jaren nadien streed hij nog dapper mee, maar de flitsen waren stilaan weg. In 2001 zag ik hem voor het laatst zijn nummer achter de derny’s opvoeren. De Wilde kwam toen voor het eerst een paar millimeter te kort. In 2002 kwam hij niet meer naar de kuip, ik evenmin.

Writersblog

2006-11-20T09:09:00.000-08:00

Ik heb – zoals enkele aandachtige personen opmerkten – al lang niet meer geblogd. Dit is omdat tijd mij vaak tekort schiet, niet omdat ik geen inspiratie heb. Zo had ik verschillende onderwerpen in mijn hoofd waarover ik wou schrijven:

- De veroordeling van Saddam Hoessein (foto): Wat doen ze die arme man aan? Eerst wordt zijn land in puin gelegd, daarna worden zijn zonen als beesten afgeslacht en tot slot wordt hij – voor de ogen van de hele wereldgemeenschap – uit een donker hol gelift. Ik weet dat hij vroeger af en toe met gifgas speelde, maar wie heeft nooit eens iets ondeugends gedaan? De beelden van Saddam tijdens zijn proces vind ik indrukwekkend: zelfs gevangen in een kooi blijft de leeuw uit Bagdad brullen. Ik ben benieuwd of ze daar in het Midden Oosten echt het lef zullen hebben om Saddam de strop om te binden.

- De spetterende Ansaratparty: dit is de enige party waar ik tegenwoordig mijn dansschoenen nog voor aantrek. Hier had ik graag iets over neergeschreven, maar jammer genoeg kon ik de volgende dag het hele verhaal niet meer helder reconstrueren (wat ongetwijfeld te wijten was aan de luide muziek). Casper P. had nochtans alles mooi gefotografeerd met zijn gsm, maar die foto’s werden later gewist door de politie. Dit kwam omdat hij ook een foto nam waarop te zien was hoe de politie hardhandig enkele fuifgangers naar de uitgang voerde. Censuur noemen ze dat.

- De niet-deelname van Koen Fillet aan de marathon van New York: wat heb ik me de laatste weken doodgeërgerd aan deze door de media gemaakte sportman. Telkens ik hem op de radio hoor, vraag ik me af waarom hij de eer niet aan zichzelf houdt en op zoek gaat naar een andere job. Fillet’s veelbesproken blog heet ‘van 0 naar 42’. Dringend tijd om die te veranderen in ‘van 0 naar 0’. Ik heb trouwens gehoord dat er binnenkort in New York ook een wedstrijd is ‘om ter beste liegen’. Zeker meedoen Koen - naar het schijnt komen George Bush, Bart Somers en Dave Bruylandts ook aan de start.

Nu ja, het is er dus niet van gekomen om deze onderwerpen grondig uit te werken. Writersblog, zullen we het maar noemen.

De leeggelopen waterzak

2006-11-03T11:38:00.000-08:00

De zaak Fuentes lijkt voorlopig begraven. Het waterdichte bewijsmateriaal dat vlak voor de Tour opdook, lijkt opeens niet meer zo waterdicht. Operación Puerto is als een grote waterzak vol met gaten: één voor één glippen de verdachten hierdoor weg tot een lege zak overblijft. Dat zelfs een dikke vis als Manolo Saiz (foto) is kunnen ontsnappen, wijst op absolute onkunde bij zij die de waterzak vulden en bewaakten.

De Spaanse wielerbond heeft beslist om de Spaanse renners die verdacht werden niet meer te vervolgen – zij mogen dus opnieuw hun benen gaan scheren. Ook Ivan Basso kan weer vrolijk rondtoeren. Zelfs der Jan mag opnieuw aan het nieuwe wielerseizoen beginnen denken– alhoewel hij naar goede gewoonte eerst nog wel zijn jaarlijks winterritueel zal afwerken.

Ik heb altijd geloofd dat de zaak Fuentes bijlange niet zo groot was dan de zaak Festina – zie daarvoor mijn artikel van 7 juli, getiteld ‘Festina twee?’. De laatste tijd begin ik hieraan wel te twijfelen. Binnen het wielermilieu zelf overstijgt de Festina-affaire zonder twijfel de Fuentes-affaire - nooit werd het wielrennen zo geschokt als in de Tour van 1998. De grootheid van Operación Puerto ligt echter niet binnen het wielermilieu, maar erbuiten.

Omdat de zaak zoveel vertakkingen heeft, kan ze heel moeilijk gevat worden. Als er enkel mensen uit het wielermilieu bij betrokken waren – zoals bij de Festina-affaire – was de zaak snel geklonken: een paar goede schorsingen plus wat boegeroep en de wielersport was terug zuiver. Het is ditmaal evenwel niet zo simpel: want wat met de voetballers, tennissers en Formule1-piloten die ook trouwe klant zouden zijn geweest van Eufemiano Fuentes?

Als er één positief punt is aan de Spaanse dopingaffaire, dan is het dat die aantoont dat doping niet enkel in het wielrennen zit, maar ook in heel wat andere sporten. Ze toont ook aan dat doping in de wielersport alvast geen taboe meer is – terwijl dat in heel wat andere sporten nog wel zo is. Over een probleem kunnen en mogen praten, is vaak al een deel van de oplossing – in de wielersport gebeurt dat, in heel wat andere sporten niet.

Uiteraard kan niet worden beweerd dat de Fuentes-affaire écht voorgoed voorbij is. Ze blijft nazinderen en enkele grote wielerkampioenen zullen er elke keer opnieuw – zonder dat daadwerkelijk iets is bewezen – aan vastgeknoopt worden.

Alles wat voorlopig overblijft van de zaak Fuentes is een leeggelopen waterzak. Iedereen die erin zat is ondertussen afgedroogd, maar het water is nog niet allemaal opgekuist. Vroeg of laat glijdt iemand daar over uit. Hopelijk geen wielrenner, zodat de andere sporten ook eens de kans krijgen om hun angstig bedekte potjes te openen – of er alvast eens over te praten.

Criminaliteit in Dunaldy

2006-10-27T11:40:00.000-07:00

Gisteravond zat ik nog laat voor de televisie. Ik keek naar het nieuws op VTM – wat eigenlijk maar zeer zelden gebeurt. VTM berichtte over een overval op een Aldi-winkel in Retie. Onze contreien halen de laatste tijd wel vaker het nieuws (zoals met dat rockconcert voor kletskoppen in Weelde), maar het bericht over de Aldi-overval tartte alle verbeelding.

Drie mannen waren op het geniale idee gekomen om de Aldi-supermarkt binnen te vallen en daar de slag van hun leven te slaan. Aldi is van alle Belgische supermarkten de rijkste keten. Iedereen weet dat Aldi-producten zeer duur zijn. Eén fles Zaranoff-wodka kan al gauw meer dan zes euro kosten – enkel de echte fijnproevers geven hieraan dan ook geld uit. In ieder Aldi-filiaal gaat er dagelijks voor meer dan een 2000 euro over de toonbank. Het waren dus zeker geen uilen, die overvallers: anders zouden ze een goedkope winkel hebben uitgekozen.

De overval liep gesmeerd: de drie gangsters knevelden twee kassiersters en gingen er daarna met heel wat poen en negenentachtig flessen Zaranoff vandoor. Ze werden echter al snel met een probleem geconfronteerd: hun auto stak zo boemvol geld en Zaranoff dat één van hen er niet meer bij kon. De oplossing was gelukkig snel gevonden: een wagen van een onschuldige voorbijganger werd schaamteloos gekaapt.

Verdeeld over twee vluchtwagens stonden de criminelen klaar voor het vertrek. Omdat er in één fles Zaranoff een klein gaatje stond, besloten ze die maar snel met z’n drieën leeg te drinken. De drie misdadigers reden onder invloed van de Zaranoff gezwind weg van de parking. Iets té gezwind, zou later blijken, want erg ver kwamen ze niet.

De gestolen wagen crashte al na vier kilometer – de inzittende overvaller slaagde er als bij wonder in om zijn vlucht te voet verder te zetten. Tot op dit eigenste moment is hij nog altijd niet door de politie ingerekend. De andere wagen hield het 600 meter langer uit (tot in Oud-Turnhout), maar kon toch een fatale crash tegen een boom niet vermijden. Eén van de inzittende overvallers kon – even schrander als zijn kompaan – te voet ontkomen. De andere werd door een razendsnelle politieman gearresteerd terwijl hij nog snel een fles Zaranoff probeerde mee te graaien.

Behalve dat van die flessen Zaranoff, is niets van dit verhaal gelogen. De politie blijft zich afvragen hoe twee van de drie verdachten te voet konden ontkomen. Over het motief van de overval heerst ook nog onduidelijkheid: wie overvalt nu in hemelsnaam een winkel als Dunaldy?

Chapeau Bettini

2006-10-14T10:37:00.000-07:00

Paolo Bettini (foto) won zaterdag op grootse manier de Ronde van Lombardije. Hij droeg de zege op aan zijn overleden broer Sauro – die twee weken geleden omkwam in een tragisch verkeersongeval. Enkel de allergrootste kampioenen kunnen op een moment van diep menselijke tragedie zulke bovenaardse prestatie neerzetten.

Bettini volgt hiermee wielerhelden als Lance Armstrong, Alexander Vinokoerov en Richard Virenque op. Armstrong deed het in 1995 voor zijn verongelukte ploegmaat Fabio Casartelli, Vinokoerov in 2003 voor de onfortuinlijke Andrei Kiviliv en Virenque in 2004 voor een overleden verzorger.

Bettini bewijst vandaag dat wielrenners vaak worden gedreven door krachten die het zuiver rationele overstijgen. Hij meet zichzelf daardoor alvast de status van onsterfelijkheid aan.

Het Spaanse complot

2006-10-14T03:40:00.000-07:00

Dit weekend wordt de laatste grote wielerwedstrijd van het seizoen gereden: de ronde van Lombardije. Over het parcours, de favorieten en de winnaars van voorbije edities wordt niet gesproken. Wel over het feit dat giro-winnaar Ivan Basso aan de start zou kunnen staan – ware het niet dat hij door zijn ploegleider Bjarne Riis voorlopig aan de kant wordt gehouden.

Basso kwam vlak voor de Tour in opspraak toen bleek dat hij – net als Jan Ullrich – klant was bij de intussen befaamde dopingarts Eufemiano Fuentes. Hij werd nog voor de Tour goed en wel van start ging onder grote mediabelangstelling naar huis gestuurd. Basso had ons bedrogen, klonk het in de wielerpers: “Iemand die tijdens de ronde van Italië met een glimlach op zijn gezicht al zijn concurrenten zo in de vernieling reed, dat kon toch niet!? Nu weten we het: hij is niet beter dan al die andere dopingzondaars.”

Basso – die in bloedvorm was – miste de Tour en alle wedstrijden daarna. De immer vriendelijke Italiaan was door het Spaanse gerecht schuldig bevonden. De bewijzen van zijn schuld waren bovendien zo sterk dat Bjarne Riis zijn godenkind met de grond gelijk maakte. Basso had hem bedrogen. Basso zou uit zijn ploeg verdwijnen. Basso zou nooit nog een profwedstrijd rijden, laat staan winnen. Basso’s carrière was simpelweg voorbij.

Vier maanden later lijkt er opeens niets meer aan de hand met Ivan Basso – als het aan het Italiaans Olympisch Comité ligt, mag hij opnieuw deelnemen aan wedstrijden. Zelfs Riis sluit zijn godenkind opnieuw in de armen: Basso werd in tegenstelling tot Jan Ullrich niet ontslagen door zijn ploeg. Dat laatste is natuurlijk niet echt een verrassing. Riis zou in zijn actieve profcarrière zelf een fervent epo-gebruiker zijn geweest (wat hem de bijnaam ‘monsieur zestig procent’ opleverde, waarbij de 60 verwijst naar zijn hematocrietwaarde). Het is dus niet aan hem om iemand die mogelijk doping heeft gebruikt met de beschuldigende vinger te wijzen.

Niet enkel Basso mag terug rijden: ook Jan Ullrich mag zich opnieuw klaarstomen voor een comeback. De Zwiterse wielerbond wil hem terug een licentie verschaffen en in de wandelgangen wordt gefluisterd dat der Jan volgend jaar onder Johan Bruyneel zijn tweede tourzege zal behalen.

In Zwitserland wachten ze nu al weken tevergeefs op inzage in het Spaanse dopingdossier van Jan Ullrich. De bewijzen die enkele maanden geleden zo sterk waren dat der Jan én niet mocht starten in de Tour, én op staande voet door zijn ploeg werd ontslagen, blijken vandaag de dag onvoldoende onderbouwd om over te maken aan de Zwitserse wielerfederatie.

De vraag is echter waarom een Spaanse krant wél inzage kreeg in het onvolledige dossier. Je zou haast gaan denken dat er een groot Spaans complot is. Ondertussen staan Basso en Ullrich wel al vier maanden aan de kant en mist zeker één van hen de tourzege.

Barça!

2006-09-29T07:42:00.000-07:00

Vorige week trok ik samen met Ben G. op citytrip naar Barcelona. Het was een absoluut succes: we zagen alle grote bezienswaardigheden en de sfeer was goed. Naast heel wat culturele uitstappen, bezochten we ook het voetbalstadion van Barcelona en een aantal plaatselijke kroegen. We stonden zelfs even oog in oog met wereldvoetbalster Ronaldhino. Bovenstaande foto is getrokken in het park Güell: voor mij de mooiste creatie van Gaudi.

Het goede voorbeeld

2006-09-25T10:25:00.001-07:00

“Het wielrennen kent een moeilijke periode”, stelt kersvers wereldkampioen Paolo Bettini, “ik hoop dat mijn overwinning en de tweede plaats van Zabel het goede voorbeeld geven.” Dit zijn grootse woorden van een groots wielerkampioen.

De wielerjeugd krijgt de dag van vandaag inderdaad rake klappen. Elke maand valt er minstens een groot idool van zijn sokkel. Veel wielerhelden zoeken hun toevlucht tot verboden middelen om uit te groeien tot wat ze zijn: een ‘voorbeeld’ voor de jeugd.

Maar doping is niet het enige waarmee de wielerjeugd geconfronteerd wordt. Steeds meer dicteren de wetten van de economie naast het profwielrennen, nu ook het jeugdwielrennen. Renners worden op jonge leeftijd aangetrokken door rijke ploegen die hen van alles beloven: gratis eten en drinken, professionele begeleiding, een nieuwe racefiets, 35 koerstruitjes, 24 koersbroeken, reizen naar het buitenland om daar te trainen en te koersen en last but not least 188 drinkbussen en 244 koerspetjes.

De grote verliezers van deze evolutie zijn in de eerste plaats de iets armere wielerclubs (diegenen die een renner maar juist het allernoodzakelijkste kunnen geven: een stel wielerkleren, begeleiding door vrijwilligers en de mogelijkheid om alle grote wedstrijden binnen België te rijden). Deze clubs zorgen voor een degelijke opleiding van jonge wielrenners, maar van zodra de jongelui beginnen te presteren worden ze door een gecommercialiseerde ploeg weggeplukt.

Op langere termijn worden zo de iets minder talentvolle jeugdrenners in hun sportkansen beknot: omdat de rijke clubs enkel oog hebben voor grote talenten, vallen de overige renners – die vaak met evenveel passie en overgave hun sport bedrijven – uit de boot. Zij moeten dan terecht bij de minder gecommercialiseerde ploegen, die steeds meer in hun voortbestaan bedreigd worden – want welke sponsor investeert niet liever in een ploeg die uitsluitend uit grote talenten bestaat?

De commerciële ploegen leveren evenwel voortreffelijk werk, dat moet gezegd en dat pleit uiteraard in hun voordeel. Tom Boonen, Kevin De Weert, Wim Devocht, Stijn Devolder, Gert Steegmans en Wouter Weylandt: allen werden ze op jeugdige leeftijd weggeplukt door een commerciële ploeg en allen groeiden ze uit tot een gerenommeerd beroepsrenner.

Hierbij mag wel niet worden vergeten dat al deze gladiatoren de eerste stappen van de harde wielerstiel leerden bij de kleinere wielerploegen. In het begin kregen deze renners ook maar één koersbroek, twee koerstruien, een halve drinkbus en een stuk van een koerspetje. Later groeiden ze door naar de top – wat een normale evolutie is. Maar niet elke talentvolle wielrenner maakt het waar bij de profs.

Deze tendens heeft tot gevolg dat de basisploegen het steeds moeilijker krijgen om te overleven. Zo dreigt het jeugdwielrennen haar eigen basis weg te maaien. Jeugdrenners moeten bovendien op steeds jongere leeftijd gaan presteren – want uiteraard wordt een slechte prestatie in een commerciële ploeg niet aanvaard. Hoelang blijven ze dan opkijken naar voorbeeldrenners als Bettini en Zabel? Of hoelang duurt het voordat ze naar de praktijken van Francesco Del Pantalone grijpen?

Jean-Marie op de tatami

2006-09-19T11:46:00.000-07:00

In de aanloop naar de verkiezingen doen politici vaak de gekste uitvallen naar hun tegenstanders. Ze roepen elkaar dan op het matje, proberen elkaar in een houdgreep te nemen en wachten totdat de ander zich overgeeft. Ook Jean-Marie Dedecker – niet toevallig een ex-judocoach – deinst niet gauw terug voor wat politiek bekvechten.

De laatste tijd zoekt Dedecker zijn tegenstanders echter niet enkel in de politieke wereld. Hij riep begin deze week de hele Vlaamse wielerwereld op de tatami voor een partijtje sparren.

Op zijn website staat het volgende te lezen: “Wielrennen is een prachtige sport, maar is ziek. Ziek aan overmedicatie.” Ik kan hem hierin bijtreden: de laatste jaren zijn er in de wielersport inderdaad net iets teveel medicijnprestaties aan het licht gekomen.

Daarna valt Dedecker prompt drie – niet nader genoemde – Vlaamse toprenners aan, die “[…] in het voorjaar van 2006 naar een Italiaanse “preparateur” getrokken [zijn] om een kuur te volgen van 24.000 euro.” Vandaag liet Jean-Marie weten dat er nog een vierde dopingzondaar in het spel is.

Dedecker nuanceert het dopingprobleem wel enigszins en valt gelukkig niet enkel het wielrennen aan. Zo geeft hij op zijn site ook voorbeelden van dopingzondaars uit andere diciplines – en hij twijfelt daarbij zelfs niet om Vincent Van Gogh, Mick Jagger, Victor Hugo en Friedrich Nietzsche op zijn tatami te roepen: ook zij bezondigden zich volgens hem aan verboden producten.

Hoe komt het dat Dedecker zich opeens verlaagt tot deze waardeloze uitspraken?

Het antwoord is wat mij betreft eenvoudig: Dedecker ligt niet echt wakker van doping in de wielersport. De man ligt immers in het algemeen niet snel wakker. Dedecker heeft gewoon nooit kunnen verkroppen dat zijn eigen sport, het judo, in de media nooit de aandacht kreeg die het verdiende. Het wielrennen daarentegen, kreeg wel altijd veel aandacht.

En gelijk heeft hij: er komen teveel wielerwedstrijden op de buis. Andere sporten schieten er daarom vaak over. En kijk dan ook eens naar de overwinnaars van de laatste grote rondes (die overigens allemaal live werden uitgezonden): Heras, Basso en Landis, ze liepen stuk voor stuk tegen de dopinglamp aan. Dat moet hard aankomen voor Jean-Marie, die heel zijn leven atleten heeft getraind die zelfs bij een grote tornooizege vaak het snelnieuws niet haalden.

Nu is het voor Dedecker tijd voor een stevige revanche, met als doelwit: de wielersport. Dedecker staat op de tatami oog in oog met 18 Pro-tourploegen. En dat bovendien vlak voor de belangrijkste wedstrijd van het jaar: het wereldkampioenschap in Salzburg. Die race wordt trouwens live op antenne uitgezonden. Weer heel wat wielerspectakel op tv voor Dedecker.

Hopelijk wordt de winnaar van zondag niet betraptop doping : anders zal Jean-Marie op de proppen komen met nóg meer van dat wetenschappelijk onderbouwd dopingnieuws. Zijn schamele pogingen tot ipon worden dan pas echt zielig.

Ansarat-tijdrit

2006-09-06T12:52:00.000-07:00

Afgelopen zaterdag werd de eerste editie van de nu al beroemde Ansarat-tijdrit gereden.

Ondanks het slechte trainingsweer van de afgelopen twee maanden, komen zes dappere fietsvrienden aan de start. Van links naar rechts: Wim S., Eddie V., Casper P. (alias the Black Rider), ikzelf., Jo S. en Maarten A. (alias de Killer van Foxtown).

Hoewel in het wedstrijdboek staat dat de omloop biljartvlak is, zit er toch een flinke oneffenheid in het parcours: de beruchte brug van Ravels. Voorts zijn het vooral de strakke wind en de korte nachtrust die de 20 kilometer lange tijdrit tot een heus karwei maken.

Voor de start straalt de Killer uit Foxtown zelfvertrouwen uit. Hij heeft deze race tegen de klok zorgvuldig voorbereid: veel training, veel slaap, veel pasta en vooral weinig alcohol. Eddie V. laat tijdens de verkenning een aantal dagen voor de race een goede indruk na: hij is klaar om The Black Rider in zijn eigen tijdrit aan te vallen. Wim S. straalt kalmte en vertrouwen uit: hij gaat zijn afwezige scoutsmakkers vandaag waardig vertegenwoordigen. Jo S. is een groot vraagteken: tijdens onze stage in de Vogezen liet hij een sterke indruk na, maar het blijft afwachten hoe een week van zwaar labeur in de horeca en een paar vakantie-examens zijn prestatie vandaag zullen beïnvloeden.

The Black Rider – organisator van het hele wielerevenement – is groot favoriet in zijn eigen Oosthoven. Voor de start ziet het er echter niet goed uit voor de man die wel eens de Andreas Klöden uit de Kempen wordt genoemd: hij lijkt nog niet volledig nuchter (een gevolg van zijn nachtelijke escapade van de dag voordien) en dit heeft tot gevolg dat hij 12 seconden te laat aan de start verschijnt.

Zocht de topfavoriet zijn toevlucht in alcohol, om te weerstaan aan de druk? Ik vraag het mij af tijdens mijn Spartaanse opwarming een paar minuten voor ik als eerste van start ga. Mijn benen voelen niet slecht aan vandaag, maar al voor de start leg ik mij enig realisme op: om hier vandaag te kunnen winnen, moet ik meer getraind hebben – alleen de grote Jan Ullrich kan tijdritten winnen zonder daarvoor echt te trainen (men beweert soms wel dat hij nu en dan wel een andere voorbereiding geniet, allemaal roddels volgens mij).

De tijdsopname wordt door Sander V. en Jef V. keurig verzorgd. We vertrekken met vijf minuten verschil. Wanneer Maarten A. anderhalve minuut na mij de finishlijn passeert, weet ik al dat de Killer uit Foxtown een buitenaardse prestatie heeft neergezet.

Wim S. en Eddie V. kunnen de tijd van de Killer niet verbeteren. Jo S. rijdt verdienstelijk, maar ook hij moet zijn meerdere erkennen in Maarten A.. Na even wachten op de Black Rider blijkt duidelijk dat sportkotter Maarten A vandaag van een andere planeet komt: zelfs de topfavoriet doet 25 seconden langer over het hele traject dan de Killer uit Foxtown.

De volledige uitslag gaat als volgt:
Maarten A. (31min53sec)
Casper P. (32min18sec)
Eddie V. (32min52sec)
Jo S. (33min41sec)
Kobe V. (19min, 11sec, euh ik bedoel: 35min14sec)
Wim S. (36min50sec)

Bij deze wens ik proficiat aan Maarten A. en alle andere deelnemers aan de tijdrit. The Black Rider bleef overigens groots in zijn verlies tijdens de persconferentie: ‘Als ik nu vandaag mijn eigen tijdrit had gewonnen, was de spankracht van het hele evenement voor de volgende jaren al meteen gehypothekeerd’. Toch kon hij tijdens het aansluitende avondfeest een ontgoochelde grijns niet verstoppen.

Eindelijk!

2006-08-28T02:13:00.000-07:00

Na enkele maanden van vruchteloos zoeken, heb ik het eindelijk gevonden: een koerstrui van mijn groot idool Jan Ullrich. Gemakkelijk was mijn zoektocht niet: ik moest er – na alle Kempense fietsenwinkels te hebben afgeschuimd – helemaal voor naar het andere landsgedeelte. Ik vond het stuk textiel eergisteren in La Roche, waar op dat moment de befaamde ‘Criquelion’ werd gereden. Voor wie de Criquelion niet kent: dat is “het belangrijkste Belgisch wielerevenement voor wielertoeristen over de Ardense hellingen en heuvels in de idyllische streek van Ourthe en Aisne” (definitie van de organisatoren zelf).

Buiten die koerstrui, vond ik in La Roche ook een zeer sterk presterende Jef Verheyen. Na drie keer brons en veel doorzettingsvermogen slaagde de oude krijger uit Oud-Turnhout erin om bij zijn vierde deelname zilver te behalen (en daarenboven drie kwartier sneller te rijden dan in de voorgaande jaren – misschien moeten we hem toch eens in het potje laten plassen). In de slotkilometers ging hij bovendien nog met fiets en al de sloot in, maar gelukkig weerhield hem dat niet van een sterke finish.

Mijn eigen koersbenen zijn momenteel ver zoek: na onze fietsreis in de Vogezen kon ik het niet meer opbrengen om mijn stalen ros te beklimmen – het slechte weer had daar ongetwijfeld veel mee te maken. Toch zijn er tijdens de komende maand een aantal fietsactiviteiten gepland, waar iedereen die zin heeft aan kan deelnemen.

Volgende week zaterdag wordt om twee uur de lang verwachte Ansarat-tijdrit gereden: een parcours van 19 kilometer zal – na een grondige verkenning – door alle deelnemers zo snel mogelijk worden afgelegd. De Black Rider – overigens de organisator van het hele spel – is groot topfavoriet. Benieuwd of hij de druk zal aankunnen. Moest iemand zich geroepen voelen om voor 19 kilometer als Miguel Indurain of Jan Ullrich door het leven te gaan: laat iets weten!

De week nadien wordt een sterk ingekorte editie van Luik-Bastenaken-Luik gehouden. Er staan zo’n 80 kilometers op het programma en we zullen enkele bekende hellingen bedwingen (de La Redoute staat onder andere op het programma). De week nadien is het in ons eigen Oud-Turnhout nationale bijeenkomst voor wielertoeristen (meer info: http://www.onzehoop.be/). Zeker de moeite waard om de fiets van stal te halen en de Oud-Turnhoutse organisatie te steunen!

Ikzelf zal tijdens de drie bijeenkomsten te herkennen zijn aan een magentakleurige koerstrui. Op die manier probeer ik de geest van Der Jan levendig te houden. Dat is in deze woelige tijden niet eenvoudig, maar iemand moet de ondankbare job op zich nemen.

KWV is back!

2006-08-21T09:25:00.000-07:00

Afgelopen zondag werd in Wuustwezel de Omloop der Vlaamse Gewesten voor Junioren gereden: een vlakke koers van maar liefst 130 kilometer lang die door enkele autostradebruggen en een sterke speling van de wind toch niet te onderschatten is. Uiteraard was KWV-Turnhout vertegenwoordigd – met een aantal afgetrainde atleten, met mijzelf als iets minder afgetrainde ploegleider, met Erwin T. als vliegensvlugge mechanieker en Gilles B. als toegewijde verzorger.

Na een vlotte inschrijving en een laatste briefing voor de ploegleiders, werd ons team echter geconfronteerd met een ernstig probleem: twee van de vijf ingeschreven renners konden wegens omstandigheden de start van de wedstrijd niet halen. Aangezien er minstens vier man moet starten, wenkte voor ons een roemloze aftocht met de koersbretellen tussen de benen.

Gelukkig toonde de jury begrip voor onze benarde situatie en mochten we met een uitgedunde ploeg toch van start gaan. De drie dapperen (Lorenz L., Raf P. en Ben O.) begaven zich met opgeheven hoofd naar de startlijn en ondertussen probeerden wij onze volgwagen in gang te krijgen. Na vijf onfortuinlijke startpogingen werd evenwel duidelijk dat het overtuigen van de jury ons zoveel energie had gekost dat de batterij van ons modern clubmobiel plat stond – jammer maar helaas: we dreigden de wedstrijd van achter de nadarhekken te moeten volgen.

Na wat succesloos heen en weer geduw van ons clubvliegmachien (waarbij zelfs Gilles B. even het stuurwiel nam), bracht een vriendelijke Nederlander met startkabels in allerlaatste instantie redding. Hij kreeg één seconde voor de start van de wedstrijd ons mobiel terug aan de praat en als bij wonder zouden we geen meter van de koers moeten missen. Bij het vertrek weergalmde de oerkreet ‘KWV is back!’ door onze ploegwagen.

Op dat moment waren we zeker back en we hadden alle reden tot euforie: Lorenz L. was al vroeg in de wedstrijd meegesprongen met een ontsnapping die op een gegeven moment meer dan een minuut bedroeg. We zagen onszelf het peloton al voorbijsteken, op weg naar de kopgroep om onze koploper met raad en daad bij te staan. Maar toen bleek ons volgmachien opeens oververhit, wat zich liet merken door een plotse rookpluim van onder het stuur.

Ik zette de wagen in een mum van tijd aan de kant en blies in paniek de rook uit alsof het stuurwiel een verjaardagstaart was – dat laatste werd door de mechanieker en de verzorger op hoongelach onthaald. Het bleek een zeer tijdelijk mankement, maar ondertussen waren we de koerskaravaan al lang uit het oog verloren en moesten we wachten tot de volgende ronde om opnieuw aan te pikken. We maakten van de gelegenheid gebruik om naast een sanitaire stop ook Raf P. en Ben O. te voorzien van een nieuwe drinkbus – zo had onze bijna-dood-ervaring toch nog enig nut.

‘KWV is back, deel 2!’ weerklonk het in onze voiture wanneer we even later onze plaats tussen de andere volgwagens terug innamen - en ditmaal reden we in één trek door tot aan de finish. Ondertussen was de ontsnapping van Lorenz L. jammer genoeg tenietgedaan en onze koereurs eindigden alledrie in één van de groepen waarin het peloton – na heel wat wind en regen – uiteengevallen was.

Ondanks de uitgedunde ploeg en de wispelturige volgwagen wisten de renners en begeleiders de kleuren van KWV toch hoog te houden in Wuustwezel. En het was trouwens niet alleen kommer en kwel dat ons trof dit weekend: spurtbom Erwin T. en flyer Michiel J. lieten de vlag van het KWV dit weekend hoog wapperen door met niets minder dan de zegepalm naar huis te keren. Proficiat aan deze twee winnaars - en natuurlijk ook aan alle andere sportieve KWV’ers die zich dit weekend weer de ziel uit het lijf reden.

De Flandriens

2006-08-13T12:47:00.000-07:00

Flandriens zijn niet meer van deze tijd, luidt het steeds meer. Het aardse leven is sinds de dood van Briek Schotte gedaan voor het wielerras dat jarenlang alles en iedereen domineerde.

Het ras werd gekenmerkt door bonkige figuren met een ongebreidelde aanvalslust. Zij trainden bij temperaturen van -12 in de gietende regen en koersen zouden ze zelfs doen op de Noordpool, terwijl daar een tsunami aan de gang is. Ze deinsden nergens voor terug, die Flandriens, en ze wisten bovendien nooit van opgeven.

Tijdens onze fietsreis waren wij zo onbesuisd om onszelf de naam ‘Flandriens’ toe te eigenen. Dat werd door de bovenaardse Flandriens genadeloos afgestraft.

Het is de tweede dag van onze fietsvakantie. Na een middagpauze in Gerolstein stappen we terug op de fiets om de tocht naar onze verblijfplaats Manderscheid verder te zetten. Enkele kilometers later kleurt de hemel boven ons donkerblauw. Even later donkergrijs. Nog even later vallen de eerste regendruppels. En daarna breekt een weergaloos onweer los.

De zelf uitgeroepen Flandriens krijgen het geniale idee om onder een paar bomen te gaan schuilen. Het onweer wordt echter harder en harder en stilaan krijgen de Flandriens het benauwd. Wanneer de bomen alle regendruppels beginnen door te laten, staan de vier Flandriens – stilaan doordrenkt van de regen – met de moed (en het water) in hun schoenen. In de verste verte is geen weersverbetering zichtbaar en de Flandriens beginnen te roepen op hun moeder.

“Ik ben al helemaaaaaaal nat!”
“Ik heb het kouuuuu!”
“Shiiiit, seffes breekt hier nen tak af en valt dien boven op onze kop!”
“Oh neeeee, nu begint dat nog te hagelen ook!”
“Die hagelbollen zijn zo groot als nen tennisbal! Bèèèèèèh.”
“Ik wil naar huuuuuuuis!”
(Om onszelf te sparen blijven de verschillende kreten anoniem.)

Het gevolg was niet enkel een nat wielerpak en natte koersschoenen. De straf van de Flandriens ging veel verder dan dat. Nooit nog zal iemand van ons vieren zichzelf een Flandrien noemen. Eén fikse onweersbui maakte van een groepje Flandriens opnieuw een doordeweekse bende wielertoeristen.

(PS. Foto’s van onze fietsreis zijn terug te vinden op http://four.fsphost.com/maarten/fietsreis)

Fietsreis

2006-08-07T09:32:00.000-07:00

Van 26 juli tot 2 augustus trok ik samen met drie vrienden (v.l.n.r. Jan W., Jo S., ikzelf en Maarten A.) naar Duitsland en Frankrijk om daar te zoeken wat we bij ons in de Kempen maar niet kunnen vinden: bergen om met de koersfiets te beklimmen.

‘Geen bergen in de Kempen!?’, hoor ik u ontstemd uitroepen, ‘En de Heksenberg in Lichtaart dan?’. Inderdaad, het was de taaie Heksenberg die we tijdens het voorjaar steevast beklommen ter voorbereiding van enkele bergen in het Eifelgebergte en een paar befaamde Vogezencols in Frankrijk. Maar eens in het echte gebergte aangekomen, moesten we toch vaststellen dat de Heksenberg bezwaarlijk een berg kan worden genoemd. Jammer maar helaas: 300 meter vals plat is misschien zelfs nog té eervol ter beschrijving van de molshoop in de bossen van Lichtaart.

Toch lukte het ons aardig om bergop te fietsen en we schreven – vaak in helse weersomstandigheden – volgende bekende en minder bekende bergen op ons palmares: de Mösberg in het Eifelgebergte en de col de la Schlucht, de col du Brammont, de Balon d’Alsace en de Grand Balon in de Vogezen. Ook de Petit Balon en de Platzerwasel stonden op ons programma, maar door hevige regenval en winterse koude hebben we die rit met pijn in het hart moeten schrappen.

We slaagden er wel niet in om allemaal recht te blijven op onze fiets. Jan W. kwam op dag 2 onzacht in contact met het asfalt aan de voet van de Mösberg. Hij waande zich even afdalingsspecialist Maarten A. en nam daardoor – mijns inziens – teveel risico’s in de afdaling om het gat op de eerder ontsnapte Kobie1 dicht te rijden. (De eerlijkheid gebiedt mij hierbij wel te vertellen dat ik was ontsnapt in de afdaling omdat mijn klimmerscapaciteiten te beperkt bleken om de overige flandriens tijdens de beklimming het vuur aan de schenen te leggen.)

Dalen is een kunst. Vallen ook. Mij werd vooral duidelijk dat Jan W. over veel valkunsten beschikt, want buiten wat kleine schaafwonden en een beetje schrik kwam hij heelhuids uit zijn spectaculaire tuimelpartij. Voor de statistieken meld ik hierbij nog dat klimgeit Herr Stammen eerst bovenkwam op de Mösberg – mijn snuister offensief had dus niet gewerkt.

Ondanks het slechte weer gedurende heel onze trip was de sfeer goed. De Franse automobilisten onderweg waren vriendelijk en deden niet de minste moeite om ons van de baan te rijden (dit laatste is ironisch). We beschikten ook over een luxueus reismobiel (met dank aan M. Avonds en familie) en we bleven gespaard van serieuze ongevallen. Het is dus zeker voor herhaling vatbaar, maar dan toch liever onder een iets stralendere zon.

Op vakantie

2006-07-26T01:42:00.000-07:00

Wegens een verblijf in het buitenland tijdens de komende 9 dagen, zal ik niet kunnen bloggen (tenzij op één van onze verblijfplaatsen internet ter beschikking is).

Der Jan

2006-07-24T05:29:00.000-07:00

Enkele weken geleden stond het volgende op deze blog te lezen:

“Laten we ons concentreren op het sportieve gebeuren rond de Tour. Op de gele trui en de ritzeges van Tom Boonen tijdens de openingsweek. Op de vele aanvallen van Ivan Basso in de bergritten. Op de uitspattingen van Jan Ullrich in de twee relatief vlakke tijdritten. Op de scherpe demarrage van Valverde op L’Alpe-d’Huez. Op de 150 wielrenners die de eindstreep in Parijs zullen halen – met daarbij Jan Ullrich in de gele trui.”

Het is nu enkele weken later. De Tour heeft gisteren zijn ontknoping gekend en van mijn opportunistische voorspelling is pijnlijk weinig uitgekomen. Het is frustrerend om als – weliswaar zelf uitgeroepen – koerskenner de bal zo mis te slaan. Ik liet me duidelijk leiden door hogere krachten – want op het moment van dat schrijven was al duidelijk dat er voor Jan Ullrich een serieus haar in de boter zat. Mijn schrijven was een laatste poging om der Jan te geven waar hij recht op had: zijn tweede tourzege.

Maar helaas, zijn ploeg (en misschien ook de waarheid) besliste er anders over.

Terecht of niet? Ik ben er nog niet helemaal uit. Kenners beweren dat geen twijfel mogelijk is: Jan Ullrich wou op oneerlijke manier de Tour de France naar zijn hand zetten. Ullrich zelf daarentegen heeft een DNA-test aangevraagd, om te bewijzen dat het bloed dat in Spanje werd gevonden niet van hem is. De geruchten over het feit dat der Jan eigenlijk niet goed weet wat een DNA-test is, beloven jammer genoeg niet veel goeds.

Toch vind ik dat we moeten wachten tot de echte waarheid aan het licht komt, vooraleer een definitief oordeel wordt geveld. Er hangt Ullrich een serieuze schorsing boven het hoofd, die mogelijkerwijze een abrupt einde zal maken aan zijn wielercarrière.

Ik geef mijn idool nog steeds het voordeel van de twijfel – hoewel ook dat, net zoals mijn opportunistische voorspelling, op weinig rationaliteit gebouwd is. Der Jan is voor mij altijd een voorbeeld geweest en daarom wil of kan ik niet geloven dat hij op zo’n onfortuinlijke manier de wielersport moet verlaten. Maar als hij echt schuldig wordt bevonden, moet recht uiteraard geschieden.

Ronde van Vlaanderen

2006-07-19T09:45:00.000-07:00

Afgelopen zondag trokken we met onze zelfopgerichte fietsclub naar de Vlaamse Ardennen om daar een paar kuitenbijters van de beroemde Ronde van Vlaanderen te trotseren. Deze foto is genomen op de eerste beklimming van de dag: de iets minder bekende Edelareberg. Op de foto zijn de Black Rider, Herr Stammen en ikzelf te herkennen. Onze kloeke blik in de camera, verraadt dat de benen op dat moment nog goed zijn.

Jammerlijk genoeg kunnen we die lijn niet doortrekken en tijdens de volgende hellingen moeten we eervol onze meerdere erkennen in enkele fietstoeristen uit de streek en een ontketende Wim L. De volgende trip zal een afgekookte versie van Luik-Bastenaken-Luik zijn. Hopelijk komen we daar als ploeg iets sterker voor de dag. De voobereidingen zijn alvast begonnen.

De vermiste Focus Knack

2006-07-19T02:30:00.000-07:00

Eind vorige week stelde Verheyen Jef vast dat de Focus Knack bij hem thuis op mysterieuze wijze was verdwenen. Hij zette meteen een speuractie in. Na eerst overal te gaan zoeken, ging Sherlock Verheyen subtiel aan elk gezinslid vragen of hij/zij toevallig de Focus Knack niet ergens had zien liggen. Jammer, maar helaas: niemand had het gezochte blad de laatste 24 uur nog opgemerkt.

De subtiele ondervragingsstijl veranderde bijgevolg al snel in een iets opdringerige vraagstelling. Een hoofdverdachte was snel gevonden: Verheyen Sander, de zoon van Sherlock.

“Sander, hebt gij de Focus Knack niet mee naar Leuven genomen toen ge daar ging solliciteren deze week?”

Het antwoord bleek negatief. Ondertussen broeide de verschroeiende zon Sherlock’s pas gezaaide gazon kapot, maar dat deerde hem niet. Hij moest en zou die verdomde Focus Knack vinden en meer nog: hij stak niet onder stoelen of banken dat degene die hem had verstopt er niet goed van zou zijn.

De volgende verdachte werd Verheyen Barbele, de dochter van Sherlock. Omdat dochterlief de meest gïnteresseerde televisiekijkster is in het huis van de detective, zou zij wel eens de Focus Knack kunnen hebben ontvoerd. Sherlock pakte het ditmaal weer een stapje minder subtiel aan en riep zijn dochter toe:

“Barbeeeeel, wat hebt gij godverdoeme met die Focus Knack gedaan?”

Het arme kind wist van niets en dat maakte Sherlock alleen maar radelozer. Van enige subtiliteit kon Sherlock ondertussen niet meer beschuldigd worden. Zijn gazon was nu helemaal verschroeid en nog steeds was het gezochte tv-blad niet opgedoken. Een hevige uitbarsting zou niet meer lang op zich laten wachten. Na drie dagen van resultaatloos zoekwerk, weerklonk volgende schreeuw door de keuken van Sherlock:

“Nondemiljaardedju, voortaan timmer ik de Focus Knack vast op tafel, zodat niemand hem nog kan kwijtspelen!”

Toen zag Mollet Frie, de vrouw van Sherlock, dat de spanning in die mate was opgelopen, dat een snelle interventie zich opdrong. Ze liep naar de schuif met het oud papier - die overigens alleen door Sherlock wordt ingeladen – en daar deed ze een opmerkelijke vondst.

De Focus Knack,
met daarop de vingerafdrukken van ... Sherlock.

Voorlopig worden er bij ons nog geen Focus Knack’s op de tafel getimmerd,
maar Sherlock stond wel aan de grond genageld.

Festina twee?

2006-07-07T06:13:00.000-07:00

Ook zonder topfavorieten gaat de Tour de France verder. Het grootste sportevenement ter wereld verkeert in een crisis als nooit tevoren, zo luidt. Reeds vooraf werd gesproken over een nieuw dopingschandaal dat de Festina-affaire uit 1998 ruim overstijgt. Maar klopt dat laatste eigenlijk wel?

Ik zie weinig parallellen tussen de twee ‘schandalen’, buiten dan dat er telkens grote namen bij betrokken zijn en dat Festina met een ‘F’ begint, en Fuentes ook. Wat gebeurde er eigenlijk weer precies tijdens het Festina-schandaal?

Een onoplettende verzorger werd betrapt met een grote vracht aan verboden middelen. Jammerlijk genoeg droeg die verzorger onze nationaliteit, waardoor de wereldwijde reputatie van Belgen als zogenaamde ‘sjoemelaars’ eens te meer werd bevestigd (gelukkig hebben we nog eerlijke zielen zoals Erik Wijmeersch en Dave Bruylandts, die deze reputatie enigszins kunnen ontkrachten). De verzorger ging vervolgens al snel over tot bekentenissen over ‘systematisch dopinggebruik’ in de wielrennerij.

De dopingbal ging aan het rollen en al snel waren de gevolgen niet meer te overzien: het wielerpubliek was vreselijk geschokt (pakten wielrenners écht allemaal?), de populairste ploeg van Frankrijk werd uit de tour gezet en ook andere ploegen zouden – al dan niet vrijwillig – de tour verlaten. Richard Virenque, de toenmalig populairste wielrenner uit Frankrijk werd zondebok nummer één en de pers scheen vervolgens te vergeten dat er in de tour ook nog gekoerst werd. Het gevolg hiervan waren massale stakingen bij de renners. Slechts de helft van het oorspronkelijke deelnemersveld haalde de aankomst op de Champs Elysees.

Een belangrijke consequentie van de affaire Festina was dat het gerecht voortaan zou worden ingeschakeld om gerechtigheid in het wielerpeloton te doen geschieden. Een dopingjacht kwam op gang en die zou niets of niemand sparen: geen enkele wielrenner zou nog de kans krijgen om zijn toevlucht te zoeken in prestatiebevorderende middelen. Geen enkele!

En het mag gezegd worden: het gerecht leverde goed werk. Elke prestatie werd voortaan aan de kaak gesteld en op die manier werd elke grote wielerkampioen sinds de Festina-affaire in verband gebracht met dopinggebruik. Marco Pantani (wiens zelfmoord volgens zijn familie trouwens een rechtstreeks gevolg is van de heksenjacht die sinds 1999 op hem gevoerd werd), Lance Armstrong, Roberto Heras, Johan Museeuw en nu ook Jan Ullrich en Ivan Basso.

Het nieuwe Fuentes-schandaal is een gevolg van de Festina-affaire, en zeker niet een overtreffing ervan. Het is een gevolg van de heksenjacht op wielrenners. Omdat een normale medische begeleiding (lees: het gebruik van baxters) niet meer wordt toegelaten, gaan sommige renners op zoek naar gevaarlijke en verboden methoden om een wielerwedstrijd van drie weken leefbaar te maken. Er moet een einde komen aan de hypocrisie en een normale medische begeleiding moet opnieuw bespreekbaar worden gemaakt.

Wat is de link tussen Festina en Fuentes? Ik zie dit keer geen hele ploegen vertrekken uit de tour (buiten dan één ploeg die niet mag starten omdat het overgrote deel van de renners op de verdachte lijst van dokter Fuentes staat). Het wielerpubliek ligt al lang niet meer wakker van dit soort zaken (wij willen koers zien!). Ik zie geen massale stakingen bij de renners en bij mijn weten is nog altijd geen verboden spul ontdekt bij eender welke verzorger of wielrenner dan ook.

Ik zie ook geen pers die zich uitsluitend bezighoudt met het nieuwe schandaal. Ik zie een pers die Boonen wil zien winnen in de gele trui, want een gele trui alleen: da’s toch te min voor de wereldkampioen?

Wordt het misschien niet stilaan tijd om ook eens in de eigen boezem te kijken?

Drukke dagen

2006-07-06T06:07:00.000-07:00

Hoewel mijn vakantie al bijna twee weken aan de gang is, heb ik drukke dagen achter de rug.

Het begon allemaal met een contract om vier dagen te gaan arbeiden in het distributiecentrum van de Cash Fresh (als zogenaamde ‘order picker’). Geen topwerk, maar wel goed betaald. De week daarop heb ik twee keer een nacht doorgedaan in een plastiekbedrijf in Arendonk (heel de nacht mocht ik daar rollen plastiekfolie inpakken – ook geen topwerk dus, maar alweer goed betaald).

Al het geld dat ik verdiend heb, werd er vervolgens doorgejaagd op een weide in Werchter – of toch een groot deel van dat geld. Gelukkig kwamen de Red Hot Chili Peppers daar optreden, wat het de investering waard maakte. Ik ben al jarenlang een trouwe fan van ‘de peppers’ en ik laat dus geen kans onbenut om mijn Amerikaanse idolen live te gaan bewonderen. Ik vond het optreden overigens zeer goed – in tegenstelling tot sommige anderen. Ze speelden veel songs van hun nieuwe cd, die uiteraard opnieuw absolute top is.

Dat ik in Werchter toch iets te diep ben gegaan (lees: één à twee pintjes teveel op had) kon ik niet verstoppen tijdens onze fietstocht naar Scherpenheuvel van voorbije zaterdag. Onder de gloeiende zon ging bij mij het licht al uit na 40 kilometer. Met nog 65 kilometer voor de boeg, kreeg ik een mentale tik. Het gevolg was dat ik op de klim naar Scherpenheuvel (met een maximaal stijgingspercentage van slechts 2.5%) quasi meteen uit de wielen moest. Ook tijdens de daaropvolgende kilometers slaagde ik er niet in om te recupereren. Het werd nog een zware tocht naar huis – waarbij ik me voortdurend afvroeg waarom ik niet was ingegaan op de suggestie van Rory L. om te gaan zwemmen in de Lilse bergen.

Sinds ik ben gestopt met koersen, fiets ik enkel nog voor het plezier.

Maar hoewel ik al meer dan zes jaar ben gestopt met actief wielrennen, stond ik voorbije zondag toch opnieuw aan de start van een wielerwedstrijd in het Waalse Sombreffe. Dit keer niet met geschoren benen en blits koersmachien, maar met behaarde benen en een veel te oude volgwagen. Ik had er mijn vuurdoop als ploegleider – en die heb ik (als zeg ik dat natuurlijk zelf) goed doorstaan. Ik moet wel toegeven dat ik minstens evenveel heb gezweet als de wielrenners zelf – het rijden in een volgwagen is echt een koers achter de koers, waarbij geen enkel risico wordt geschuwd.

Na deze toch wel drukke periode kon ik eindelijk wat rust nemen. Ik trok dinsdag naar Leuven om daar mijn einduitslag in ontvangst te gaan nemen. Terwijl Noord-Korea (mijn favoriete reisbestemming) enkele raketten afvuurde richting Japan, werd ik wakker op mijn kot met een houten kop en pijn in de maagstreek. U kunt wel raden waarom.

2006-06-30T09:23:00.000-07:00

Blog voorlopig geschorst wegens onvoorziene gebeurtenissen.

Tour de France zonder Fuentes

2006-06-28T06:36:00.000-07:00

Met de Ronde van Frankrijk in het vooruitzicht, rommelt het opnieuw zeer fel in de wielerpeloton. Een nieuwe dopingbom was al langer in de maak, maar dreigt nu echt te gaan ontploffen. Vinokourov, één van de kandidaten op de eindzege, wordt zonder enig tastbaar bewijsmateriaal de toegang tot de Tour ontzegd. Ook Der Jan zit in nauwe schoentjes – en dit keer heeft dat niets te maken met overgewicht.

Voor meer info over de Fuentes-affaire verwijs ik u door naar de website van het nieuwsblad.
Want de Tour draait immers om veel meer dan enkele duistere beelden van een spionagecamera en een lijstje met daarop codewoorden die wel eens zouden kunnen verwijzen naar namen van profwielrenners.

De Tour is het grootste wielerspectakel ter wereld. Misschien zelfs het grootste sportspectakel ter wereld. Het evenement brengt honderduizenden mensen op de been en wordt door miljoenen mensen op de televisie gevolgd. De Tour is bovendien – anders dan vele andere populaire sporten met een duur inkomsticket – bereikbaar voor iedereen. De Tour is het moderne brood en spelen.

Tijdens de komende dagen zullen bijna 200 wielrenners naar Straatsburg afzakken om daar te starten in wat de zwaarste koers ter wereld is. Ze rijden drie weken aan een stuk bijna elke dag op de fiets tegen weerzinwekkende snelheden. Ze zullen elkaar in de bergetappes bekampen en gaan in de tijdritten voor gemiddelde snelheden van rond de 50 kilometer per uur. We zullen hen niet horen klagen – want dat is nu eenmaal hun beroep.

Laten we ons concentreren op het sportieve gebeuren rond de Tour. Op de gele trui en de ritzeges van Tom Boonen tijdens de openingsweek. Op de vele aanvallen van Ivan Basso in de bergritten. Op de uitspattingen van Jan Ullrich in de twee relatief vlakke tijdritten. Op de scherpe demarrage van Valverde op L’Alpe-d’Huez. Op de 150 wielrenners die de eindstreep in Parijs zullen halen – met daarbij Jan Ullrich in de gele trui.

Laat Fuentes en co hier buiten. Zij staan niet op de deelnemerslijst, of wel?

De zaak Wijmeersch

2006-06-26T03:37:00.000-07:00

“Pijnlijk, maar na sporten als wielrennen en bodybuilding lijkt de kankervlek doping zich ook in de moeder van alle sporten, de atletiek, langzaam (en onuitroeibaar?) te hebben genesteld.” Zo stelt Frank van de Winkel in Sportwereld, de krant die zichzelf uitriep tot grootste sportkrant van Vlaanderen.

‘Pijnlijk’ is inderdaad het goede woord om de zaak Wijmeersch te omschrijven. De spurtbom uit Sint-Niklaas die ooit Europees kampioen indoor werd op de 200 meter, is schijnbaar naast zijn spikes gelopen. Jammer maar helaas: wie zijn gat verbrandt moet op de blaren zitten.

Wijmeersch was nochtans bezig aan een opmerkelijke comeback. Iets té opmerkelijk misschien. Over zijn nieuwe trainingsmethode deed hij zeer mysterieus. Iets té mysterieus waarschijnlijk. Wijmeersch zit momenteel in de cel op verdenking van dopinggebruik en wat erger is: hij wordt ook verdacht van dopinghandel.

Wat vooral pijnlijk is aan de sportcarrière van Erik Wijmeersch, is het feit dat hij enkel met sterke uitspraken de media kon halen – en niet met sportieve prestaties. Wijmeersch wordt dan ook steevast het ‘enfant terrible’ van de Belgische atletieksport genoemd.

Eén sterke uitspraak is bij mij altijd blijven hangen. Wanneer ik de naam Wijmeersch hoor, moet ik er telkens aan terugdenken. De situatie ging als volgt. Een tv-reporter zegt tegen Erik Wijmeersch het volgende: ‘Erik, eigenlijk sta jij vooral bekend om je sterke uitspraken.’ Wijmeersch reageert hierop verbolgen en stelt dat hij helemaal niet bekend staat om zijn sterke uitspraken. En hieraan voegt hij bovendien toe dat: ‘België gewoon een land vol lafaards is’. Van een sterke uitspraak gesproken.

Nu ja, zelfs voor Erik - enfant terrible - Wijmeersch is dit geen prettig einde van zijn sportieve loopbaan. Hij bevuilt er niet alleen zichzelf mee (letterlijk en figuurlijk), maar ook de moeder van alle sporten, die het atletiek wel degelijk is. Hij is echter niet de enige die deze sport al heeft bevuild – het is immers algemeen geweten dat sommige atletiekers niet al hun prestaties op water en brood doen (getuige daarvan de legendarische Ben Johnson).

De ‘kankervlek doping’, zoals ze door Frank van de Winkel wordt genoemd, zit al veel langer in de atletieksport. Ze zit in alle sporten waar naam, faam en vooral veel geld mee te verdienen is. Het is een jammerlijke vaststelling dat juist het wielrennen zo vaak met doping wordt geassocieerd – want zij die eerlijk zijn zullen in elke topsport dopingzondaars kunnen terugvinden.

Wijmeersch is de Dave Bruylandts van de atletiekwereld: iets te weinig klasse gekoppeld aan ongebreidelde ambitie. Dat blijkt een dodelijke combinatie te zijn: beiden zullen immers de geschiedenis ingaan als dopingzondaars, en hun povere prestaties halen zelfs de voetnoten van de Belgische sportgeschiedenis niet.

Der Jann ist Gott

2006-06-20T02:11:00.000-07:00

“Der Jann ist Gott”. Deze gevleugelde woorden kreeg ik zondagavond van Sascha L. toegestuurd via sms. Degenen die de wielersport een beetje volgen, weten uiteraard waarover het ging: Jann Ulrich wist zondag op meesterlijke wijze de Ronde van Zwitersland naar zijn hand te zetten.

Uiteraard heeft die overwinning mij zeer verblijd: ze toont aan dat der Jann – in tegenstelling tot wat critici beweerden – hard gewerkt heeft deze winter. De overwinning toont bovendien ook aan dat hij klaar is voor een grootse prestatie tijdens de Ronde van Frankrijk, die binnen een kleine twee weken van start gaat.

Ondanks de vreugde van voorbije zondag, heb ik mij de laatste maanden toch gestoord aan de negatieve berichtgeving van de VRT over mijn idool. Nu hij de Ronde van Zwiterland wint, wordt hij door Michel Wuyts opeens de hemel in geprezen. Uiteraard juich ik dat laatste alleen maar toe, maar ik vergeet daarbij niet wat er vóór de Ronde van Zwiterland al allemaal werd bericht over Der Jann.

Enkele voorbeelden.

Der Jann eet tijdens de wedstrijd toevallig wanneer de cameraman hem in beeld heeft. Commentaar van de VRT: ‘Ulrich doet waarin hij goed is’.

Der Jann rijdt de Ronde van Italië, enkel ter voorbereiding van de tour. Wanneer hij daar tijdens een bergrit moet lossen levert dat bij de VRT tot volgende commentaar: ‘Ulrich, al puffend in de achtergrond, zoals we dat van hem gewoon zijn’.

Der Jann geeft uiteindelijk op in de Ronde van Italië wegens rugklachten die een rechtstreeks gevolg zijn van een knieprobleem tijdens het voorjaar. Commentaar van de VRT: ‘Ulrich geeft op, de officiële reden is pijn in de rug’. Alsof de ware reden zou zijn dat hij opgaf om thuis opnieuw in de chocolade en de wijn te vliegen.

En dan heb ik het nog niet over de negatieve commentaar van papzak Karl Van Nieuwkerke op het uiterlijk van Der Jann. Deze liet meermaals uitschijnen dat ‘Ulrich er niet uit ziet’. Alsof dat belangrijk is bij wielrenners en alsof Van Nieuwkerke met zijn 1meter45 en zijn 122 kilo wel een streling voor het oog is.

Nu ja, Jan Ulrich heeft tijdens de Ronde van Zwitserland alle critici op hun plaats gezet, en daarbij ook de VRT. Zijn vormpijl zal in de loop van de komende dagen alleen nog maar verbeteren. Zijn concurrenten zijn bij deze gewaarschuwd. Aan Basso, Valverde, hopelijk Vinokourov, Hincapie en al de rest zeg ik: hou jullie vast aan de takken van de bomen, want tijdens de tour zullen jullie niet aan het achterwiel van der Jann komen.

Examens fini

2006-06-20T00:58:00.000-07:00

Gisteren heb ik mijn laatste examen aan de KUL afgewerkt – indien er tenminste geen examens op snuistere wijze terugkeren tijdens de zomerperiode. Over het algemeen heb ik er een goed gevoel bij, maar het zal toch nog in spanning afwachten zijn tot 4 juli, wanneer de einduitslagen bekend worden gemaakt.

Omdat ik schijnbaar de enige ben die zo vroeg gedaan heeft, had ik gisterenavond geen vrienden om het einde van de examens mee te vieren. In de namiddag heb ik me wel samen met Ben G., Jan D. en Casper P. aan een uur cafésport gewaagd. Niet echt mijn ding,
maar desondanks wist ik toch samen met mijn ploegmaat Jan D. de overwinning op te eisen tijdens het kickeren – de eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat mijn ploegmaat zelfs zonder mijn hulp met een even grote score had kunnen winnen.

Na eerst mijn zus nog wat geschiedenisbijles te geven (over het facisme en het communisme, zeer interessant), nam ik me dan maar voor om goed op tijd te gaan slapen en eens goed bij te rusten. Dat plan liep gesmeerd tot half acht deze morgen, toen mijn strak bioritme een abrupt einde maakte aan mijn uitslaapdromen.

Nu bevind ik mij in het spreekwoordelijke zwarte gat na de examens. Ik ga er niet om treuren, want dat zou van weinig respect getuigen voor diegenen die zich tijdens de komende dagen nog aan de studie moeten onderwerpen. Ik wens hen allemaal veel sterkte en succes toe.

Aan Rod H. wens ik extra veel succes en sterkte toe, wegens het lijden dat hem en zijn familie dezer dagen heeft getroffen. Ik hoop dat hij snel de kracht vindt om door te zetten.

Blokken

2006-06-14T11:30:00.000-07:00

Wanneer het blokken toeneemt, neemt het bloggen af. Dat heb ik althans de laatste anderhalve week mogen ondervinden. Na een hele dag boven de boeken is de motivatie om te bloggen vaak ver weg. Dat is ook de reden waarom ik jullie al anderhalve week niet meer via deze weg toespreek. Mijn excuses hiervoor.

Het blokken heeft tot hiertoe al wel zijn vruchten afgeworpen: mijn eerste examen vandaag was een winner en de thesisverdediging van vorige week moet ik normaal gezien ook niet herdoen. Het lastigste vak moet jammerlijk genoeg nog komen (internationale economie). Hopelijk ook een hindernis die zonder al te veel problemen kan worden genomen.

Wanneer het blokken toeneemt, neemt het biken af. Ook dat heb ik de laatste anderhalve week mogen ondervinden. Ik heb de laatste dagen wel wat kunnen trainen, maar meer dan conditie onderhouden zit er voorlopig niet in. Gelukkig heb ik kunnen aanschouwen dat mijn idolen het niet slecht doen in de Ronde van Zwitserland.

De bom van Bevel (Nick Nuyens) wist op grootse wijze een rit weg te kapen en reed twee dagen als fiere leider in het geel. Ook met Jan Ullrich gaat het schijnbaar goed: gisteren sleurde hij aan de kop van het peloton en vandaag kwam hij met de betere klassementsrijders aan in de eerste bergetappe. Op zijn website eindigt zijn dagboek als volgt: “Wir freuen uns auf die Berge!”. Dat belooft voor de komende dagen.

Ikzelf freue mich ook auf die Berge. Dat de examens maar snel gedaan zijn!

Sander Verheyen productions

2006-06-01T11:51:00.000-07:00

Ons huis heeft de laatste dagen veel weg van een duiventil, en dat maakt het studeren er niet gemakkelijker op. Terwijl ik volop in mijn bureau achter de boeken zit, worden in en rond Oud-Turnhout de opnames gedaan van de laatste nieuwe Sander Verheyen production. De nieuwe film gaat over een grote fan van Johnny Cash die op een dag een echte gitaar van zijn idool op de kop weet te tikken.

Geen Jan Decleir deze keer, maar wel andere bekende acteurs: Rudi Delhem (beter bekend als Waldo van het ‘melkhuisje’ in Postbus X) en Fred van Kuik (de man die in elk Vlaams feuilleton wel een rol wist weg te kapen). Vandaag is de laatste draaidag. Wanneer de film precies in de zaal zal komen, is nog niet bekend. Ik wacht trouwens nog steeds op de film met Jan Decleir, waarin ik – en nog enkele van jullie – een beperkte maar niet onbelangrijke rol heb gespeeld.

Het is trouwens stil geworden rond de nieuwe dopingzaak in het wielrennen – misschien ook omdat ik de allerlaatste nieuwtjes niet heb gevolgd. Maar één ding is zeker: Jan Ullrich neemt deel aan de Ronde van Zwitserland om optimaal aan de start van de tour te komen. Ik blijf geloven in zijn winstkansen, zelfs nadat een zekere Niels VDH mij per mail te kennen gaf dat hij niet zou twijfelen om mij nu en dan eens tegen te spreken in verband met Ullrich’s kansen tijdens de komende tour.

“Al was het maar om u met uw beide voeten op de grond te houden. Want laat 1 ding duidelijk zijn: na deze Giro kan er geen tijfel meer zijn over wie de Tour 2006 gaat winnen en het is niet Jan Ullrich!”

Een harde boodschap, maar ik verbind mijn lot aan dat van der Jan (zoals een echte supporter betaamt). Als hij ten onder gaat, ik ook.

Kobie

De eerste studiedag

2006-05-27T12:08:00.000-07:00

Vandaag ben ik van wal gestoken met mijn hopelijk laatste blokperiode als studerend pol&soccer. Ik kijk al maanden uit naar dit moment: geen lessen meer, thesis ingeleverd en nog slechts twee hindernissen te overwinnen. Toch heb ik vandaag al ondervonden dat deze laatste twee (figuurlijke) hellingen niet zonder slag of stoot te overwinnen zijn. De grote Miguel Indurain had gelijk toen hij stelde dat ‘alleen dalen vanzelf gaat’.

Tijdens het studeren dwaalden mijn gedachten ook vaak af naar de nieuwe mogelijke dopingzaak die opnieuw het profpeloton in zijn macht lijkt te gaan nemen. 200 renners worden daarbij in verdenking gesteld en wat nog het ergst van al is: mijn groot idool Jan Ullrich wordt bij de mogelijke verdachten genoemd.

Uiteraard is dit een fenomeen dat alle grote kampioenen ooit treft: vroeg of laat komen ze in opspraak in een dopingzaak (de bekendste voorbeelden hiervan zijn Coppi, Merckx, Thevenet, Pollentier, Delgado, Riis, Museeuw, Pantani, Armstrong en zelfs Dave Bruylandts). Jan Ullrich kwam vroeger al in opspraak, toen hij in een mentaal dipje zat en al dan niet bewust zijn toevlucht nam tot enkele feesttabletten (beter bekend onder de naam XTC).

Nu lijkt het iets serieuzer te zijn, maar hoe dan ook blijf ik van het principe: iemand is onschuldig tot zijn schuld wordt bewezen. Het is zeer gemakkelijk om een renner in de ogen van het grote publiek een oor aan te naaien door hem te beschuldigen van dopinggebruik. Hoe kan die zich immers tegen dit soort zaken verweren? Dit soort van beschuldigingen gebeurt daarenboven vaak zonder dat al ernstig onderzoek naar de zaak werd ondernomen.

Uiteraard besef ik wel dat het naïef is om te denken dat heel het peloton ‘clean’ rijdt. Vandaag moesten de renners in de giro de befaamde Mortirolo op. Die berg is zelfs met een 4x4 Jeep moeilijk te beklimmen, en daar sturen ze vandaag een peloton over dat al bijna drie weken elke dag aan het koersen is tegen gemiddelde snelheden van 40 kilometer per uur en meer. We kunnen veel verwachten van onze medemens, maar niet alles. Zolang we toch alles blijven verwachten, moeten we ook aanvaarden dat sommige renners er alles aan doen om ons op onze wenken te bedienen.

Uiteindelijk zullen we over doping nooit het fijne weten – en mijns inziens is dat ook het beste zo. Bekend wielerauteur Tim Krabbé zei ooit dat we naar de koers moeten kijken en hiervan zo hard moeten genieten dat onze mond er van openvalt. Maar we moeten ons geen vragen stellen over de manier waarop onze helden deze fantastische exploten verwezenlijken, voegde hij eraan toe, want dat zijn nu eenmaal onze zaken niet. Ik denk dat sommige journalisten hieraan een voorbeeld kunnen nemen en ik blijf bij mijn standpunt: Jan Ullrich wint de tour 2006.

Sjaloom!
Kobie

Biking

2006-05-26T11:57:00.000-07:00

Zoals het weer er nu naar uitziet, zal er dit weekend wederom niet gebiked worden. Het is typisch Vlaams weer, maar met de examens in aantocht is het iets te gevaarlijk om een kou op te doen door in de regen te gaan ploeteren. Wij zijn uiteindelijk maar een lauw afkooksel van de échte flandriens, zo blijkt opnieuw.

Voor ons blijft het dus nog steeds wachten op het mooie zomerweer. Toch werd er in het voorjaar al stevig gebiked door mij en een aantal andere dapperen. We hebben vaak de vrieskoude getrotseerd om toch maar aan die felbegeerde conditie te kunnen werken. Sta mij toe om even de balans van het voorjaar op te maken.

Casper P. (bijgenaamd ‘the black rider’) was zonder meer de sterke man tijdens de voorjaarsklassiekers. Wanneer anderen naar adem snakten in de finale, was hij degene die ons peloton nog eens flink op een lint kon trekken. Ik ben er zeker van dat ik niet de enige ben die toen vaak binnensmonds op hem gevloekt heeft. Mijn excuses daarvoor, black rider.

Wim L. was degene die Casper P. doorheen het voorjaar het meest het vuur aan de schenen wist te leggen. Deze thai-kickbokser – met de stijl van Danilo Di Luca – speelde schijnbaar moeiteloos met de pedalen. Tijdens de laatste echt zware etappe, waarin maar liefst tien keer de memorabele heksenberg in Lichtaart werd bedwongen, moest hij jammerlijk genoeg vervroegd huiswaarts keren wegens acute darmstoornissen (ook wel eens de kakkerij genoemd). Benieuwd wat hij tijdens de zomermaanden zal presteren.

Er is tijdens het voorjaar slechts één van ons lek gereden: Rory L. Gelukkig waren we toen op 2 kilometer van zijn huis, waardoor we hem zonder problemen konden achterlaten. Toch moet ook vermeld worden dat deze militair doorheen het voorjaar een vaste waarde was die door weer en wind ons peloton vervoegde.

Voorts hebben ook Maarten A. (de killer uit Vosselaar), Rob P. (de spurtbom uit Oud-Turnhout), Jan W. (de Pantani uit Beerse), Herr S. (de Vlaamse versie van Lance Armstrong), Steffan B. (door the black rider steevast vergeleken met Magnus Backstedt) en Sander V. (alias Sergei Ivanov) tijdens het voorjaar hun neus aan het venster gestoken. Benieuwd wat deze mannen in de zomermaanden zullen presteren. De grote afwezigen tijdens het voorjaar waren ongetwijfeld Sander J. (deze man dacht dat hij kon skiën, maar brak daarbij een pols) en Tom V. (deze man had het zeer druk met zijn eindwerk, maar beloofde er vanaf de zomer te staan).

Ook mag de aanwezigheid van oude krijger Jef V. niet worden vergeten. Deze man telt reeds meer dan vijftig lentes, maar kan nog moeiteloos mee met het jonge fietsgeweld. Ikzelf mag ook niet klagen over de conditie. Ik weeg bijna tien kilo minder dan vorig jaar rond deze tijd, en heb voor dit seizoen mijn pijlen gericht op de Sean Kelly Classic en de Criquelion. Tijdens het voorjaar heb ik een beetje de kat uit de boom gekeken, maar ik maak er geen geheim van dat ik deze zomer als kopman van ons team wil gelden tijdens de twee voornoemde Ardennenklassiekers. Alleen zo zal ik een zekere Sascha L. het vuur aan de schenen kunnen leggen. Ik hoop dat de rest daarmee akkoord gaat.

Sjaloom!
Kobie

Het laatste avondmaal

2006-05-26T11:53:00.000-07:00

Naar goede gewoonte zijn we deze week weer met ‘The Army’ uit eten geweest om het einde van de semester en het begin van de blok te vieren. The Army is een groepsnaam die eigenlijk totaal niet van toepassing is op studenten, maar toch al jaren door ons als groepsnaam wordt gebruikt – een zekere Herr Stammen introduceerde dit toen we in eerste kan zaten. De groepsuitstap van deze week dinsdag werd prachtig georganiseerd door de Army-girls en ook het eten was absolute top.

Na het eten werden er nog één a twee pintjes gedronken, ook naar goede gewoonte. Eerst werd de weirdo’s aangedaan (alwaar Maarten A. zijn prachtige dansmoves aan ons toonde) en daarna verplaatsten we ons naar café de wereld (sommigen onder ons leken toen echter al bijna ván de wereld te zijn). De echte diehards trokken daarna nog verder door naar de 7 Oaks, alwaar het voorlopig laatste army-feestje eindigde.

Voor mij was het een speciale aangelegenheid, omdat ik volgend jaar niet meer in Leuven zal vertoeven als actief student. Wat de toekomst zal brengen, weet ik nog niet. Maar ik weet wel dat ik alle leden van the army dankbaar ben voor de leuke jaren in Leuven. Ik hoop hen nog vaak terug te zien en wens hen allen het allerbeste toe (niet enkel met de examens, maar ook ver daarna).

Sjaloom!
Kobie

De blog van Kobie1

2006-05-26T03:07:00.000-07:00

Dag iedereen!

Al lang worstel ik met het idee om een eigen webblog aan te maken. Je moet niet op Erasmus gaan om vrienden en kennissen op de hoogte te houden van al je escapades, dunkt mij. Wees niet ongerust, ik ben niet van plan om jullie te vergewissen van elke spannende activiteit die ik onderneem - dat is praktisch immers onhaalbaar. Ik zal een steekproef nemen van de meest spannende activiteiten en uitdagingen.

Ik zal het ondermeer hebben over fietsactiviteiten die ik gedurende de volgende maanden zal ondernemen. Deze blog is dan ook een forum voor alle fietsliefhebbers. Ik zal ook niet nalaten om af en toe een wielerwedstrijd te becommentariëren, aangezien Michel Wuyts dat toch niet kan en Mark Uytterhoeven nog steeds wordt verbannen van de grote wedstrijden.

Uiteraard is er meer dan koers en fietsen in mijn leven - hoewel ik dit soms zelf schijn te vergeten. Ik zal het ook trachten te hebben over politiek (bijvoorbeeld de opkomst van politiek talent Simon van Gorp in Oud-Turnhout), film (de nieuwe Sander Verheyen production belooft een succes te worden) en andere actuele feesttopics die mij interesseren (zoals mijn allereerste trip naar Werchter die ik binnenkort zal ondernemen). Uiteraard moet dit alles niet té serieus worden genomen, er wordt immers al zoveel gepraat over ernstige zaken op het internet.

Momenteel kan ik echter nog niet teveel onthullen, aangezien deze blog ook een middel is om jullie nieuwsgierigheid op te wekken. Ik hoop jullie allen hier af en toe te verwelkomen. Twijfel niet om hier en daar eens commentaar te geven (liefst vriendschappelijk, maar het mag ook kritisch).

Sjaloom!
Kobie1