Busby Babes

Afgelopen weekend ben ik met Jaan L. naar het Britse Manchester gevlogen (dankzij goedkope vliegtickets van Dirk M.). Een prachtige stad, met veel mooie gebouwen, leuke uitgaansfaciliteiten en een gezellige, ontoeristische sfeer.

Het toppunt van de citytrip was het bezoek aan het stadion van voetbalploeg Manchester United. De rondleiding die we daar kregen, stond voor een groot deel in het teken van de dramatische vliegramp met de zogenaamde ‘Busby Babes’ – het legendarische voetbalteam onder leiding van manager Matt Busby.

In 1958 kwamen verschillende spelers van Man U om toen hun vliegtuig op de luchthaven van München verongelukte. Het toestel geraakte van de startbaan, reed door een hek en botste daarna tegen een boom, een gebouw en een houten schuur met daarin een vrachtwagen. De gevolgen waren niet te overzien. Het vliegtuig vloog in brand en van de 43 inzittenden waren er 21 op slag dood. Enkele weken later liep het dodenaantal op tot 23, toen nog twee ‘overlevenden’ stierven.

Nu, precies vijftig jaar later, hangt in het stadion van Manchester nog steeds een klok die het tijdstip van de crash aangeeft: 15:04. Onder de hoofdtribune is een lange tunnel die herinnert aan het drama van München. Onze gids gaf daar een prachtige speech, die gemakkelijk kon tippen aan die van Russel Crow (alias John Nash) in de film A beautiful mind, of aan die van dezelfde Russel Crow (alias Maximus Decimus Meridius) in de film Gladiator.

De speech begon zo:

“After the crash, Matt Busby build a new team. In that team, there were players like Bobby Charlton (who survived the terrible crash!), Dennis Law ánd Georgie Best. Within ten years, we rose up like a feniks. And in 1968, we won the European Cup Final. We were on top of the world again!”

En eindigde zo:

“Now, fifty years later, we still have a flame in this tunnel. A flame (zie foto) that never fades. It reminds us of our history. We don’t ever need a new stadium. We don’t ever need a new history. Our history is here, in this walls.” (Waarop hij een wijsvinger opstak naar een van de muren.)

Volgens mij had onze gids deze speech al honderd keer voor de spiegel gegeven. Tweehonderd keer voor zijn vrouw. En tienduizend keer voor publiek. Maar als ik hem morgen opnieuw zou kunnen beluisteren, ik zou meteen terug naar Manchester vliegen.