Zaterdagavond zette de Ghanese Belg Sugar Jackson de Antwerpse Lotto Arena in lichterlaaie. Hij vocht er tegen de Franse kampioen Brice Faradji om de Europese titel in het weltergewicht. Het was de eerste keer dat ik naar een echte bokswedstrijd ging kijken – op een thaibokstornooi na. Maar zeker niet de laatste keer.Op de tonen van het liedje ‘The World’s Greatest’ van R. Kelly werd Jackson naar de ring geleid. I’m that star up in the sky. Hey, I made it. I’m the world’s greatest.
De beste van de wereld is Sugar op dit moment nog niet. Hij won de titelkamp, maar incasseerde af en toe rake klappen van zijn uitdager. In de zesde ronde ging die – onder luid applaus - plat op de buik. Maar hoewel de Fransman op elk moment opnieuw leek te begeven, bleef hij tot in de laatste ronde dapper knokken. Uiteindelijk moest de groene tafel beslissen dat de Ghanese Antwerpenaar nog minstens voor enkele maanden de beste bokser van Europa blijft.
Sugar Jackson had zeker meer verwacht van de kamp. Van de 26 wedstrijden die hij won, mepte hij zijn tegenstander 22 keer knock-out. De vorige man die hem durfde uitdagen voor de Europese titel, mag omwille van het pak slaag dat hij kreeg nooit nog in de ring.
Toch is het verhaal van de Belgisch-Ghanese bokser uniek. Als Sylvester Stalone dit had gekend voor hij aan de scenario’s van zijn Rockyfilms begon, hadden die er ongetwijfeld helemaal anders uit gezien.
Sugar Jackson zoekt als 16-jarige zijn vader op in België, komt met de juiste mensen in contact om van hem een goede bokser te maken en wordt even later Europees kampioen, hoewel hij zijn sport nog volledig met combineren met allerhande interimjobs. Met het geld dat hij als bokskampioen verdient, koopt hij voor zijn familie een stuk grond in Ghana waarop hij binnenkort ook een huis met elektriciteit en water laat bouwen.
Prachtige mens dus, Sugar Jackson. En ondanks alles heel bescheiden. Toen we zaterdagavond binnenkwamen in de Lotto-Arena, hoorden we een luid gejuich. The World’s Greatest himself kwam even op zijn eentje door de inkomhal gelopen om het talrijk opgekomen publiek te groeten. Zoiets kenmerkt alleen de allergrootsten.
3 comments:
Sorry Kobe, maar "bescheiden" vind ik toch niet meteen het meest passende epitheton voor Sugar Jackson. Zijn veelvuldige passages op tv waren al te vaak doordrenkt van een soort misplaatste grootheidswaanzin, althans zo leek het mij toch. De media willen van Sugar een nieuwe Muhammad Ali maken, en de arme drommel trapt er met z'n twee voeten in...
Floor, zo kritisch. Ik was nog helemaal in de sfeer toen ik dat stukje schreef. Misschien is 'bescheiden' inderdaad niet het juiste woord, maar de Sugar en zijn entourage krijgen van mij toch alle respect voor wat ze op zo'n korte klaar kunnen spelen. Als hij ooit de nieuwe Ali wordt, sta ik op de eerste rij.
Post a Comment