Cocaïne

Het is de laatste week weer wat geweest in de wielrennerij. Tom Boonen, de laatste Flandrien, werd door Tom Vannoppen, de laatste in de rij toen het verstand werd uitgedeeld, in verband gebracht met cocaïnegebruik.

Dat was voor Jacques Sys, de hoofdredacteur van Voetbal/Sportmagazine, de ultieme gelegenheid om het wielrennen nog eens goed over één kam te scheren.

In een opiniestuk op de website van Knack schrijft hij het volgende:

“Het gebruik van cocaïne is niet nieuw in de wielersport. De Italiaan Marco Pantani ging eraan ten onder en ook de naam van Frank Vandenbroucke dook in dat verband op. Het probleem is dat renners vaak zo verblind zijn door het geld en door hun zucht naar prestaties dat ze niet meer in staat zijn rationeel te denken. Ze flirten op alle mogelijke vlakken met het extreme en zijn in hoge mate beïnvloedbaar.”

Qua zwart-witdenken kunnen deze uitspraken wel tellen. Als we Jacques Sys mogen geloven, zijn wielrenners een inferieur ras. Hun ogen beginnen te fonkelen als ze een juweeltje zien en om dat juweeltje te bemachtigen kunnen ze van de ene moment op de andere hun hersen (expres in enkelvoud geschreven) af zetten. Tijdens die jacht snuiven ze ook coke, alleen maar omdat ze zien dat de rest het ook doet.

Uiteraard zijn er in het peloton voorbeelden van renners die beantwoorden aan het beeld dat Jacques Sys schetst. In zijn opiniestuk geeft hij zelf Vinokourov als voorbeeld. Volledig terecht. Maar ook in elke andere sport is er wel een snuifkonijn te vinden. Van een hoofdredacteur van een sportmagazine mag je toch verwachten dat hij – zeker voor een coke-verhaal – iets verder kijkt dan zijn neus lang is.