Het is vandaag Kerstmis. Voor mij de ideale gelegenheid om een grote poster van mijn gevallen jeugdheld Jan Ullrich voorgoed uit mijn bureau te verwijderen. Met pijn in het hart. Maar met voldoening in het hoofd.Op de poster – die eigenlijk een grote foto is die ik ooit op de Zesdaagse van Gent kocht – rijdt Der Jan naar zijn memorabele tijdritoverwinning tijdens de Ronde van Frankrijk van 2003. In de kleuren van Bianchi, met de grimas van een grote.
Op weg naar Cap' Découverte, de aankomstplaats van de chrono, laat hij geen spaander heel van Lance Armstrong. De Franse krant L’Equipe titelt de volgende dag: ‘De terugkeer van het wonderkind’.
Heel even lijkt het alsof Jan Ullrich zijn tweede Tour gaat winnen, maar daar is op de poster niets van te zien. Gelukkig, want Armstrong trekt in 2003 voor de zoveelste keer aan het langste eind. Het wonderkind strandt op een tweede plaats. Ook voor de zoveelste keer.
Daarna heeft Der Jan nooit nog zo geschitterd als op die poster. Op het ogenblik dat het kiekje werd genomen, was hij op het hoogtepunt van zijn kunnen. Hoe hij die fantastische prestatie voor elkaar kreeg, zullen we wellicht nooit weten.
Nadat de hele dopingheisa rond Der Jan losbrak, ben ik rotsvast in zijn onschuld blijven geloven. Achteraf gezien was dat waarschijnlijk naïef. Spijt heb ik er niet van, maar gelukkig voel ik me er ook niet bij.
Jan Ullrich is mee verantwoordelijk voor het dopingspook dat nu al jaren alle wielerliefhebbers bang maakt. Zo iemand verdient geen plaats meer op mijn bureau, heb ik zopas beslist. De poster is nog niet verscheurd. Geïnteresseerden mogen hem altijd komen halen. (Ik heb er trouwens nog een van Pantani en Armstrong liggen ook - die ik al veel eerder, maar om dezelfde reden, heb neergehaald.)
PS. Aan alle lezers van deze blog, al zijn er dat door mijn onregelmatig schrijven niet meer zoveel, wens ik het allerbeste voor 2008 toe.
4 comments:
Beste wensen Kobe!
Hopelijk worden er in 2008 niet te veel posters van je kamermuur gehaald.
Valentino, een trouwe lezer.
Ik ben eventueel bereid de poster van der Jan te adopteren. Ok, hij heeft af en toe ein a zwei tabletten geproefd die wat extra power gaven. Maar welke renner uit de toptien van pakweg de laatste 15 edities van de Tour deed dit enkel op suikerwater? Lance - mensonge - Armstrong alvast niet. Ullrich deed net hetzelfde als de rest, doch met meer talent en charisma. De fietsles die hij aan Pantani en Virenque gaf op Arcalis Andorra in de Tour van 1997 blijft een groots moment uit de wielergeschiedenis, tabletten of nicht.
Die oorbel heeft me een fan van hem gemaakt! Rrrrrrrr...
Ik wil er toch op wijzen dat klimmen grotendeels aangeboren is.
Post a Comment