Maar zelfs zonder mijn aanwezigheid, was de concurrentie voor de chronorit van twintig kilometer ijzersterk. Zo stond de top-4 van vorig jaar aan de start (in juiste volgorde: Maarten.A, Casper P., Eddie V. en Jo S.) en waren er ook vier niet te onderschatten nieuwkomers (Christophe B., Mathias P., Jan W. en Gilles B.).
Winnaar van vorig jaar Maarten A. – die vorige week nochtans samen met Jan W. op hoogtestage ging – stond voor de start druk aan de andere deelnemers uit te leggen hoe slecht het hem de laatste tijd verging op training. (“Ik probeerde onlangs nog om een tijdje veertig per uur aan te houden, maar dat ging niet. Daarna probeerde ik om een stukje aan zevenendertig per uur te rijden, maar dat ging ook niet. En toen besloot ik maar om er de brui aan te geven.”) Faalangst van een uittredende kampioen of een manier om de concurrentie zand in de ogen te strooien? Dat kon alleen de wedstrijd uitwijzen.
Jan W. – die dus samen met Maarten A. op voorbereidingsstage ging – had voor de start ook weinig vibes. “Als ik niet aankom, dan ben ik naar huis gereden”, zei hij met een glimlach. Mathias P. en Christophe B. stonden er – ondanks dat het hun eerste deelname was – ontspannen bij voor de start. “Ik ben tevreden met de voorlaatste plaats”, zei de eerste. Waarop de tweede aanvulde: “Ik ben vooral blij dat ik als eerste mag vertrekken, zo sta ik toch zeker éven op kop van de wedstrijd.”
Ondertussen was Jo S. – bijgenaamd Herr Stammen – zenuwachtig de benen los aan het gooien. “Ik hoop maar dat ik beter doe als vorig jaar”, zuchtte hij. “Zoniet besluit ik om de groep te verlaten.” Nieuwkomer Gilles B. – de enige échte renner van het pak – duwde zichzelf wijselijk in de underdogrol – zoals het hoort voor renners van KWV Turnhout. “Ik verwacht niet al te veel, top-3 zou mooi zijn.”
Dé grote favoriet – Casper P., bijgenaamd the black rider – kondigde aan dat hij, na zijn ontgoochelende tweede plaats van vorig jaar, niets aan het toeval had overgelaten. “Verleden jaar had ik op de avond voor de tijdrit iets teveel gedronken. Dit jaar ben ik ook tot half vier op de lappen geweest, maar ik heb daarbij de grens van de tien biertjes niet overschreden.”
Dat the black rider vlak voor de start opeens witte sokken over zijn koersschoenen had getrokken, verraadde dat hij dit jaar in zijn eigen Oosthoven niet nog eens wou verliezen.
Maar dan zou hij wel Eddie V. achter zich moeten laten. Die trainde het hele jaar als een bezetene. “Al heb ik mijn trainingsarbeid de laatste weken wat teruggeschroefd. Hopelijk speelt me dat vandaag geen parten”, aldus de schaduwfavoriet.
Om iets voor half vier beet Christophe B. de spits af. Na hem volgden de andere zeven deelnemers – elk met drie minuten tijd ertussen. Nadat iedereen vlot op weg was gezet, ging wedstrijdcommissaris Jaan L. even het sanitair van de scoutslokalen van Ansarat opzoeken – het was naar eigen zeggen voor een grote boodschap, en hij koos daarvoor een wc met een roze bril. Ook Sander V. hield zich ondertussen nuttig bezig: hij doorzocht de scoutslokalen op zoek naar bier. Het resultaat daarvan was een bak warme Freedompils. Na deze vondst ging Sander V. in alle sereniteit terug aan het werk.
Een dik half uur na de officiële start, kwam Christophe B. als eerste – en mét een zegegebaar, waardoor hij vijf seconden verloor – over de eindmeet. Na hem zou normaal Jan W. volgen, maar die bleef minutenlang weg. Ondertussen stroomde Gilles B. binnen, die in de laatste meters Mathias P. nog had ingehaald. Van Jan W. was nog steeds geen spoor. Keerde hij – zoals hij aankondigde – dan toch stiekem huiswaarts? We begonnen het bijna te vrezen, maar net voordat we alle hoop opgaven stroomde de dappere Jan W. toch binnen – al werd hij op de eindmeet nog voorbijgegaan door een sterk finishende Jo S.. Daarna volgden in sneltreinvaart Eddie V., Casper P. en Maarten A..
Maar wat gebeurde er met Jan W.? En wie nam de felbegeerde tijdrittitel mee naar huis?
Jan W. reed in de finale verloren. Hij kwam opeens aan de Aldi in het centrum van Oud-Turnhout uit. Dat hij de finishlijn toch nog na 41m28 overschreed, bewijst dat hij – zonder pech – aan een sterk nummertje bezig was.
Ook Gilles B. was aan zo’n nummertje bezig. Hij haalde maar liefst twee deelnemers in, en eindigde op 31m04s – wat een kleine minuut beter is dan de snelste tijd vorig jaar. Jo S. eindigde na 32m23s en Eddie V. na 32m06s, maar beter doen dan de renner van KWV Turnhout bleek voorlopig niet haalbaar. Gedoodverfde favoriet Casper P. kwam nog het dichtst in de buurt van de knaltijd van Gilles B., al had zelfs hij 15s langer nodig om het hele traject af te werken. Maarten A. – die als laatste finishte – kon zijn prestatie van vorig jaar niet overdoen en moest 2m11s toegeven op de trotse eindwinnaar.
De einduitslag was:
1. Gilles B.: 31m04s
2. Casper P.: 31m19s
3. Eddie V.: 32m06s
4. Jo S.: 32m23s
5. Maarten A.: 33m13s
6. Christophe B.: 33m30s
7. Mathias P.: 36m08s
8. Jan W.: 41m28s
“Toen ik over de Heerbaan zoefde (de weg tussen Arendonk en Oud-Turnhout waar de wind zondag pal op kop stond, red.), wist ik dat ik er vandaag dicht bij zou zijn”, lachte Gilles B. achteraf. “Normaal lijkt die baan veel langer, en dat is een goed teken.”
Dat de Heerbaan uiteindelijk de scherprechter was tijdens de tweede Ansarat-tijdrit, bleek uit de commentaren van de geklopten achteraf. “Ik reed daar nog nauwelijks dertig per uur”, zuchtte winnaar van vorig jaar Maarten A.. En zelfs the black rider werd op de strook tussen Arendonk en Oud-Turnhout van zijn witte sokken gereden. “Tot ik aan de Heerbaan begon, had ik een gemiddelde van veertig per uur. Maar daarna raakte ik helemaal mijn ritme kwijt.”
De eerlijkheid gebiedt ons natuurlijk te zeggen dat de achttienjarige Gilles B. iets scherper stond dan de overige deelnemers. Maar zijn zware jaren op kot komen er nog aan, dus er is hoop voor de tegenstand.
De top-3 (v.l.n.r. Eddie V., Gilles B., Casper P.)
Pechvogel Jan W..
2 comments:
De metafoor der bescheidenheid was nooit groter. Doch heeft de schrijver deze maal de metafoor niet over het hoofd gezien. Zelfs zijn oog ziet de bak freedompils die de winnaar in de hoogte tracht te tillen. Maar hoe komt die bak daar?
Heeft daar iemand ooit over nagedacht?
Noem het het lot, noem het zelfrelativering, noem het Vlaamsche bescheidenheid. Die bak kwam daar door Sander V. Staat hij op één van de foto’s? Uiteraard niet. Hij is maar een korrel in God’s zandbak. Hij schreeuwt niet om eer, klopt zichzelf nooit op de borst. Treedt zelden op de voorgrond. Geen prater, elk woord dat hij zegt lijkt wel een spreekwoord. In zichzelf gekeerd, een typische Vlaminck. Zo puur, zo echt, het lijkt wel poëzie.
Ik vraag mezelf luidop af wie hier de echte winnaar is?
Een welgemeende proficiat voor de winnaar, bloemen voor de organisatie en een pluim voor de verslaggever.
Post a Comment